GREEK BLOGGERS CAMP ‘07

Προφανώς έχετε μάθει τα περισσότερα απ΄όσα έγιναν στο gbc 07 στην Ίο φέτος. Σίγουρα όμως, δεν έχετε μάθει αυτά που εγώ είδα και έμαθα. Και ήταν πολλά. Ακόμα κι αν δεν έγραφα τίποτα, θα καταλαβαίνατε πολύ σύντομα πόσο με επηρέασε η συζήτηση με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω από κοντά. Γιες, τους ζάλισα.

Δεν μιλάω μόνο για τους bloggers που λίγο πολύ, όλοι ξέρουμε και συνομιλούμε μέσα από ΄δω και που τα λέγαμε – με όσους προλαβαίναμε να βουτήξουμε απ΄το σβέρκο - σερί τρεις μέρες (hi vrypan, hi evi, hi diafanos, hi chaka, hi nikan, hi alepou, hi parafone, hi panos, hi Valia… ουφ ξέχασα πολλούς προφανώς, τεσπα hi to you all guys).

Δεν μιλάω για τον υπέροχο και ακούραστο διοργανωτή (που δεν μου βγαίνει με τίποτα απ΄το κεφάλι ότι καρακατασίγουρα μπήκε «μέσα» για να μας τα προσφέρει όλα αυτά, χώρια που ήταν πολύ στεναχωρημένος για την άσχημη κριτική που του έγινε πριν το camp) hi stefanos.

Δεν μιλάω μόνο για τους γνωστούς ομιλητές του Camp (hi Matt, hi Steve) που είχαν όλη την υπομονή να εξηγούν ξανά και ξανά ό,τι δεν καταλαβαίναμε.

Ούτε τέλος, για τους δημοσιογράφους που έγιναν ένα με την παρέα μας και πλέον θεωρώ ότι θα τα λέμε συχνά και από ΄δω (και που παίζει να ήταν ιγκόγκνιτο (ή δεν ξέρωγωτί), οπότε δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα κάνει πάλι τη μαλακία πρώτη).

Μιλάω επίσης για μερικούς ακόμα ανθρώπους που ήρθαν από διάφορα μέρη του κόσμου και της Ελλάδας, επίσης με δικά τους έξοδα, απλά για να είναι εκεί. Είτε για να μας παρουσιάσουν την δουλειά τους, είτε για να μας γνωρίσουν. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλο.

Πάμε λοιπόν, να σας τους γνωρίσω.

Ο Αλέξανδρος Παγίδας, ένα φοβερό Πειραιωτάκι, ήρθε από το Σαν Φραντζίσκο! Δουλεύει στην σίλικον βάλεϊ και είναι ΚΑΙ φιλόσοφος. Δεν μπορούσε να σταματήσει τα γέλια όταν άκουσε το «Καλτσόβρακος» (όπως και όλη η αίθουσα – μπου χαχχα) ενώ μας είπε πολλά πράγματα για την ιστορία της οικογένειάς του και έναν αντεροβγάλτη πρόγονο. Οκ Αλέξανδρε, got the point δε θα γράψω κακό λόγο. Πολύ ευχάριστος άνθρωπος, από εκείνους που έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και πραγματικά τίποτε δεν στέκεται εμπόδιο στα όνειρά τους. Ένας πραγματικά ανοιχτός άνθρωπος. Hi Αλέξανδρε!

O Νεκτάριος με τον Μανώλη, ήρθαν να παρουσιάσουν την drupal. Οκ, δεν κατάλαβα πολλά στην παρουσίαση – ναι, είμαι τούβλο λέμε - , αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση ο ενθουσιασμός τους να μοιραστούν τα πάντα γύρω από τη δουλειά τους ακόμα και με τον πιο άσχετο άνθρωπο. Είχαν όλη την καλοσύνη να μου εξηγούν διαρκώς κάθε νέο όρο και να αναγκάζονται να τα κάνουν όλα φραγκοδίφραγκα. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά για όλα και κυρίως γιατί είχαμε την χαρά να νοιώσουμε για πρώτη φορά, κομμάτι μιας τόσο ενδιαφέρουσας ματιάς στην τεχνολογία (τα κουτσομπολιά παρακάτω).

Ο Leonid Mamchenkov, ένα γλυκύτατο τυπάκι που ήρθε από την Κύπρο. Είναι Ρώσσος που σπούδασε σε Ρωσσία, Αγγλία και Κύπρο και εκείνος που κατάλαβε τα περισσότερα από όλα αυτά που ακούσαμε (είχε για όλα απορίες και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις). Ε, το δεύτερο βράδι, τον τσακίσαμε τον άνθρωπο στις ερωτήσεις. Μας μίλησε για το ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα και πόσο υψηλού επιπέδου ήταν τότε (αφού όταν πήγε Αγγλία, οι περισσότεροι άγγλοι του ζητούσαν να μιλάει πιο απλά αγγλικά γιατί η γραμματική, το λεξιλόγιο και το συντακτικό του ήταν δύσκολα), την άσχημη κατάσταση τώρα στην χώρα του και την ζωή του με τους Κύπριους. Είδα να μου αναφέρει έκπληκτος μια φράση του καθηγητή του στην Κύπρο «όποιος μου φέρει τα αρχίδια ενός Τούρκου, θα πάρει άριστα στο μάθημα». Ήταν ο μόνος που αντέδρασε και ο μόνος που κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό. Γενικά, ο Leonid είχε μια φοβερά αποστασιοποιημένη ματιά για όλες τις χώρες που έζησε (και είναι πολλές) και μου έκανε εντύπωση που δεν ένοιωθε ότι έπρεπε να υποστηρίξει την δική του.
Leonid, thanx a lot for the beautiful discussion, if you can’t understand any of this, tell me and I’ll try to translate. Although my Cypriot - English is a bit rusty.

Φίουυυυυυυ, έχω άπειρα πράγματα να γράψω και για πολλούς ακόμα αλλά έχει πέσει πολλή δουλειά γαμώτο. Πάραυτα, όπως προφανώς έχετε καταλάβει, δεν γίνεται να μην κουτσομπολέψουμε γιατί παίζει να χαλάσουμε το ίματζ μας με όλα αυτά τα γκικς.

- Η πρώτη βραδιά στην Ίο, ήταν Σκοτσέζικο ντούς. Ξεκινήσαμε από το Flames και τους Άγγλους που κάνουν τα εκκρεμές (εκκρεμές = μετά το πρώτο καφάσι μπύρες, στέκονται όρθιοι μπροστά σου και γέρνουν μπρος πίσω για κάνα μισάωρο πριν σωριαστούν. Ο Καλτσό έπαιξε βόλεϊ με έναν από αυτούς: Στέκεσαι πίσω από το εκκρεμές και όταν γείρει προς τα σένα, του δίνεις μια και έρχεται στα ίσια του. Αν είναι πολύ λιώμα, φροντίζεις φυσικά να βρίσκεται απ΄την άλλη ένας παίχτης γιατί παίζει να πέσει στο κενό. Εμείς τον ρίχναμε σε αγγλίδες γκομενέτε που έκαναν ουάου και χοροπήδαγαν που είχαν τέτοια ρέντα – ρέντα = ό,τι κινείται και πετάει).

Συνεχίσαμε μετά σε έναν άλλο κόσμο… Καθίσαμε όοολοι σε ένα ταβερνάκι παρακάτω, όπου μετά από λίγο έκατσαν τρεις μουσικοί. Μπαγλαμάς, μπουζούκι και κιθάρα, μας έκαναν πολύ σύντομα να τραγουδάμε όλοι Μάρκο και ρεμπέτικα, κάποιοι ερωτεύτηκαν χωρίς ανταπόκριση (αλλά τσάκισαν μια ντουζίνα σουβλάκια πράγμα που με έκανε να ησυχάσω γιατί ρε φίλε άμα τσακίζεις σουβλάκια απέναντι απ΄τη γκόμενα τι περιμένεις δηλαδή; ), κάποιοι τραγουδούσαν, κάποιοι έριχναν παραγγελίες (κλαψς, την δικιά μου δεν πρόλαβα να την ακούσω, ανεβάστε το βιντεάκι λέμε) και κάποιοι χόρεψαν κιόλας (γιες γιες, μπορεί οι μάγκες να μην υπάρχουν πια αλλά οι προγραμματιστές καρακατασίγουρα πάνε για διαδοχή – βέρι νάις μουβς μαν! ).

Από τον Μυλοπότα στην Χώρα, κάτι τελειωμένοι, πήγαμε με τα πόδια. Οου γιές. Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης υποσχόταν να χτίσει γέφυρες και Μετρό, οι γυναίκες μουρμουρίζαμε για «πότε επιτέλους θα φτάσουμε» και ο Τσάκα αποφάσισε να μας πει το πιο σπασαρχίδικο και κορυφαίο ανέκδοτο έβερ. Όταν φτάσαμε, καταλάβαμε ότι κάναμε μόνο δέκα λεπτά.

Την δεύτερη μέρα, πήγαμε οι περισσότεροι στο Κατώγι. Ένα μικρό μαγαζάκι που το έχει η Θεοδώρα (φωτό στον Καλτσό) που μετακόμισε τα δύο τελευταία χρόνια στην Ίο και που φοράει πολύ ψηλά τακούνια (για να χωράει λέει ο ποπός της απ΄τις καρέκλες – γιου ρουλ γκερλ). Τους χειμώνες δεν βαριέται. Τον χειμώνα που πέρασε, ασχολήθηκε με το ψάρεμα και ψάρεψε ένα ολόκληρο καλαμάρι σε έξι μήνες! Επίσης, μάζεψε λεφτά και πήρε ραπτομηχανή και έραψε τα μαξιλάρια του μαγαζιού. Δεν έχει καμία σχέση με τεχνολογία και αρνείται ακόμη να πάρει κινητό. Το πιο γελαστό και απλό κορίτσι που έχω γνωρίσει. Και παρεμπιπτόντως είναι πανέμορφη!

Ουφ… τόσα πολλά!

Bottom line, για τρεις μέρες ήμουν πολύ αλλού με ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν, τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο αξιόλογα παιδιά. Είμαι αρκετά αισιόδοξη. Παρόλο που ηλικιακά ένοιωθα αταίριαστη (ρε σεις, ο ματ της γουορντπρες είναι μόνο 24, έλεος!!!!) και παρόλο που παίζει να ήμουν η πιο αστοιχείωτη σε θέματα γνώσεων και τεχνολογίας, εντούτοις αυτά τα παιδιά με έκαναν να νοιώσω λίγο περήφανη.

Θερμά ευχαριστώ σε όλους σας.

p.s. Αν όλα αυτά με κάνουν «πρόβατο», «πουλημένη» και «θύμα» έχω να δηλώσω ότι κουράστηκα να αναλώνομαι σε απολογίες για ό,τι κάνω στην ζωή μου. Είμαι blogger, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι εκτίθεμαι οικειοθελώς αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μου επιβάλλει κανείς πώς θα σκέφτομαι και θα πράττω. Δεν έχετε ιδέα τι απολογίες έχω ρίξει τρία χρόνια τώρα και πόσο πολύ αποφασισμένη είμαι να το κόψω μια και καλή.