ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ


Πόσο σπασαρχίδικο πράγμα είναι να είσαι σταματημένος έξω από ένα περίπτερο, να περιμένεις το παιδί σου για πέντε λεπτά να αγοράσει παγωτό και ξαφνικά να σου ΄ρχεται μια κωλόγρια από το πουθενά και να σου κάνει φασαρία γιατί δεν έχεις σβηστή τη μηχανή του αυτοκινήτου όσο περιμένεις; Και πόσο ανώμαλο είναι ενώ τη γράφεις στ΄αρχίδια σου, αυτή να αρνείται να το κουνήσει και να καλεί αστυνομία γιατί μολύνεις το περιβάλλον;

Αυτό συνέβη γύρω στο 1979 στην Γερμανία και ακόμη ο πατέρας μου το λέει και του σηκώνεται η τρίχα για το πόσο ευαισθητοποιημένος ήταν τότε ο απλός κόσμος σε μια άλλη χώρα.

Θέλω να πω, ότι ευκολότατα θα μισήσουμε μέχρι τρίτης γενιάς τον γείτονα που θα φέρει αστυνομία γιατί παραβήκαμε μερικούς βασικούς κανόνες πολεοδομίας. Θα σκυλοβρίσουμε τον σπασαρχίδη που θα μας την πει αν πετάξουμε κάτω ένα σκουπίδι και θα πλακώσουμε στο ξύλο όποιον τολμήσει να μας κάνει οποιαδήποτε παρατήρηση που χου για το αυτοκίνητό μας / το καμάρι μας.

Τότε γιατί φωνάζουμε για το κράτος; Οι καταπατητές και οι ασύδοτοι είναι εδώ, γύρω μας. Ο –εξ αμελείας ή συμφεροντολόγος - εμπρηστής / δολοφόνος / παράνομος, είναι ο πατέρας μας, ο γείτονας που λέμε καλημέρα (άμα λες καλημέρα ΔΕΝ λες ΚΑΙ άντε γαμήσου), ο ένοικος της πολυκατοικίας που άμα μένεις κάτω από την ίδια στέγη, οι κανόνες καλής γειτνίασης επιβάλλουν να τα πας καλά – ντε και καλά κ.τ.λ.

Άμα κάνεις τη μαλακία και χώσεις σε έναν έναν προσωπικά για τα στραβά του, είσαι δαχτυλοδεικτούμενος. Παράδοξο αυτό. Αφού ξέρεις ποιος φταίει, προτιμάς την καλημέρα απ΄το «στρώσου» και μετά επιλέγετε να βρίζετε μαζί το κράτος βλέποντας τα σπίτια σας πλημμυρισμένα, καμμένα ή διαλυμένα απ΄τους σεισμούς.

Φιλόξενος λαός σου λέει, ανοιχτόκαρδος και προπαντώς Καλοί Άνθρωποι οι Έλληνες.

Αρχίδια! Λαμόγια είμαστε μέχρι το κόκκαλο με πολύ διαστρεβλωμένη αντίληψη για την έννοια «πολιτισμός».

Και το κράτος κύριοι είναι πολύ καλύτερο απ΄αυτό που αξίζουμε αν για να «σβήσουν» τις λαμογιές μας τόσοι πυροσβέστες διακινδυνεύουν τη ζωή τους μόνο και μόνο γιατί εμείς θέλουμε να είμαστε «καλοί άνθρωποι», «πολιτισμένοι» και «καλοί γείτονες».-

ΧΟΡΤΟΛΑΤΡΕΙΣ


Δεν έχω καταλήξει ακόμα για τους χορτοφάγους. Ομολογώ όμως, ότι είμαι αρκετά σκεπτική απέναντί τους. Και όχι λόγω επιχειρημάτων, το αντίθετο, έχω ψιλοπειστεί ότι αν δεν είσαι αυστηρά χορτοφάγος και κάνεις συχνά τεστ (ειδικά για σίδηρο) μάλλον καλό κάνεις στην υγεία σου. Κοινή λογική βασικά, παν μέτρο και τα τέτοια. Αφήστε που σκοτώνουμε ένα σωρό ζωάκια τσάμπα και βερεσέ.

Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο απ΄όλα όμως, είναι ο τρόπος που πλασάρονται γενικά αυτά τα πράγματα. Έχεις ρε παιδάκι μου μια θεωρία ή τέλος πάντων μερικές αποδείξεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις απ΄αυτά που κάνεις. Τι πιο φυσικό απ΄το να παραθέσεις τα στοιχεία και να αφήσεις τον καθένα να σχηματίσει την άποψή του; Ε, ποτέ δεν γίνεται έτσι. Δεν ξέρω πώς την έχουν δει τόσο σταυροφόροι, αλλά οι περισσότεροι πιάνονται από κάτι και το φορτώνουν με θρησκείες, με μόδες, με καταστροφικά σενάρια και άπειρες new age παπαριές.

Σας ορκίζομαι, θα αρκούσαν μερικά στοιχειάκια για να πειστεί ένας απλός άνθρωπος. Ούτε τύψεις, ούτε συναίσθημα, ούτε μεταφυσικές ανησυχίες, ούτε φόβος. Τίποτα δεν χρειάζομαι απ΄όλες αυτές τις σάλτσες, πέρα από απλή καλή λογική. Έπειτα, έχεις να βγάλεις και άκρη και με τα παρακλάδια τους. Η κάθε πασπαλισμένη με αηδίες θεωρία αρχίζει και μάχεται τις άλλες. Ο χορτοφάγος που τρώει παράγωγα ζώων επιτίθεται στον χορτοφάγο που τρώει μόνο καρπούς. Ο χορτοφάγος πολέμιος της σόγιας χώνει άπειρα στον χορτοφάγο που τρώει ψάρι ή στο τάδε οπαδό της δείνα χορτοφαγικής θρησκευτικής οργάνωσης. Αντί δηλαδή να εστιάσουν στην έρευνα και την ενημέρωση, έχουν χωριστεί σε ομάδες κι ενώ εσύ ψάχνεις να δεις τα υπέρ και τα κατά, χάνεσαι σε κοκορομαχίες (ενίοτε μη κοκοροφάγων) new age victims.

Περίπου τα ίδια γίνονται και σε οτιδήποτε έχει να σου πει μια άλλη άποψη για το πώς να ζήσεις καλύτερα. Έχουν μπλέξει το «ποιότητα ζωής» με το «πώς θα μπουρδουκλώσουμε τη θεωρία μας με ό,τι κινείται και πετάει», ενώ θεωρούν ότι η πλύση εγκεφάλου και ο φόβος είναι η αμεσότερη οδός. Βλέπε επίσης γυμναστική, δίαιτες, διαπαιδαγώγηση, διακόσμηση και γενικά οτιδήποτε έχει μπροστά τη λέξη «εναλλακτικό» ή αποτελεί εκστρατεία της Όπρα.

Και για να μην τους βάζω όλους σε ένα τσουβάλι, έχω ένα κρας τεστ που κάνω σε χορτοφάγους: Λέω σε κάποιον φανατικό χορτοφάγο ότι είμαι κι εγώ, μόνο που κάθε είκοσι μέρες καταπίνω ένα κοπάδι μπριζόλες γιατί αυτό θεωρώ ότι είναι το καλύτερο για την υγεία μου. Μετά την καραστάνταρ απορημένη μουτσούνα, οι αντιδράσεις είναι συγκεκριμένες. Απαρίθμηση των do και don’ts του σωστού χορτοφάγου, οπωσδήποτε αναφορά της λέξης «αμαρτία», παραστατικότατη παντομίμα της αγελαδινής φατσούλας την ώρα της σφαγής και στο τέλος, αφορισμός και αγανάκτηση. Επιχειρήματα, μηδέν. Λες και είπα ότι γδέρνω κουνέλια για να κάνω γούνα.

Οκ, δε θέλω και πολύ. Κάπου εκεί επεμβαίνω δυναμικά αναλύοντας την θεωρία μου περί της ψυχής των φυτών. Αλλά με επιχειρήματα σοβαρότατα: «επειδή δηλαδή τα φυτά δεν έχουν μάτια και στόμα, θεωρείς ότι δεν διαπράτεις δολοφονία;» ή «έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο σιχαμερό είναι να ρουφάς το σπέρμα μιας ντομάτας;» ή «υποτιμάς το i.q. ενός βλήτου μόνο και μόνο επειδή δεν ξέρεις να το μετρήσεις;» ή «έχεις σκεφτεί πως αυτοί που χρησιμοποιούν αγγούρια για σεξουαλικό βοήθημα θα έπρεπε να λέγονται φυτόφιλοι και να θεωρούνται το ίδιο άρρωστοι με τους ζωόφιλους;».

Βασικά, δεν έχω πείσει κανέναν ακόμα. Ίσως αν τα ΄λεγα καλύτερα, μερικοί από τύψεις θα γίνονταν χωματοφάγοι. Χεχε, φυσικά και έχω μια θεωριούλα εύκαιρη και γι΄αυτούς.  

ΓΡΑΙΚΟΙ ΥΠΟ ΚΑΥΣΩΝΑ


Σκεπτόμενη ότι ούτως ή άλλως πάμε για φούντο παγκοσμίως, είπα να κάνω ένα σενάριο επιστημονικής (πάντα) φαντασίας (δε), ένα τύπου σιμουλέισον ενός διαφορετικού κόσμου να γουστάρω. Το σενάριο είναι φύσιν παραδοσιακό, συντηρητικό και καυσωνοκρουσμένο αλλά δεν μασάμε.

Ας πούμε δηλαδή ότι κάνουμε λοβοτομή στους παγκοσμιοτέτοιους, ποτίζουμε με μοχίτος τους συγχρονιστούληδες (εντάξει, εγώ τουλάχιστον μεθάω με δαύτα) και γίνουμε όλοι απαξάπαντες… εθνικοτέτοιοι. Θα μου πείτε, υπάρχει και μέση λύση. Όχι, θα σας πω. Δεν υπάρχει και μόλις το διαπίστωσα αλλά βαριέμαι να αναλύω. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

Για να πεις ότι παίζει τέτοιο σενάριο, έχεις άπειρες αλλαγές να κάνεις. Βαφτίζεις τους πάντες ορθόδοξους χριστιανούς, τους βάζεις σημαίες στα μπαλκόνια, επαναφέρεις πολυτονικό και καθαρεύουσες (οι διανοούμενοι μιλούν όμως αρχαία – δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια), διώχνεις τους μετανάστες (ή τέλος πάντων τους παράνομους και κρατάς τους υπόλοιπους ένα σκαλί παρακάτω για σιγουριά). Ό,τι σου κάνει για παγκοσμιοτέτοιο το σαμποτάρεις/ απαγορεύεις/ εξαφανίζεις και ΔΕΝ ξεχνάς τι τράβηξες από Τούρκους, Φράγκους, Αλβανούς, Πέρσες, Δωριείς, Νεάτερνταλ και Τιτάνες. Μην ξεχνάμε τις εθνικές ανατάσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, το ξεψείρισμα κάθε αντεθνικής γκουμούτσας που θα ακούγεται όξω από ΄δω και την λειτουργία κάθε Κυριακή. Πις οφ κέικ.

Ωραία; Ωραία. Εκτός από τόνους διάβασμα να θυμηθούμε το πολυτονικό και κάνα δεκάευρο τη σημαιούλα ο καθένας μας (νταξ και κάτι δις παραπάνω για εξοπλισμούς, άμυνες και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε για τον πόλεμο που «όπου να ΄ναι ε-ε-έρχεται»), όλα τ΄άλλα βαίνουν όπως πριν. Ή όχι;

Φτου! Ξεχάσαμε τα παγκοσμιοτέτοια που ΔΕΝ αποδεχόμεθα με τίποτα. Το λοιπόν, κλείνουμε τα μπλόγκια (ιντερνέτι σιξ σιξ σιξ ριμέμπερ?), καίμε τα πισιά, αγοράζουμε τίποτα υπολογιστές Αντικυθήρων και άλλα ελληνικά προιόντα (μπάι μπάι κοκακολίτσαααααα) και δεν ψηφίζουμε αντεθνικά κόμματα τύπου Αριστερά. Ούτε Δεξιά. Πουλημένοι είναι κι αυτοί. Λάος μόνο.

Ωρέ Γραικοί (για να μπούμε στο φίλινγκ) να σας κάνω μια ερώτηξις; Και που ΄ναι το μέλλον ωρέ; Τι μένει να κάνεις άμα αποκοπείς από τον κόσμο και όλα τα βλέπεις μόνο σαν Γραικός απέναντι στους Άλλους; Τουτέστιν: μας φάγατε τους προγόνους, υπονομεύετε το μέλλον μας και θέτε να μας κάνετε πειθήνια όργανά σας αλλά εμείς βαστάμε γεράαααα! Θέτε δηλαδή να γίνουμε η πονηρή Αλεπού που αρνείται να φάει για να μην δηλητηριαστεί; Πάρε το… αυτό που τρώνε οι αλεπούδες τέλος πάντων, κάντου κάνα dna, πλύντο και φάτο. Τόσο δύσκολο είναι;

Καταλήγω ότι αυτό το σιμουλέισον δεν το θέλει κανείς. Ούτε οι απ΄εδώ ούτε οι απ΄εκεί. Όλοι θέλουμε να προχωρήσουμε. Απλά κάποιοι, το θέλουν σερβιρισμένο με ενοχές και μπου ρου μπου ρου πρηξαρχίδισμα.

Ω Γραικοί Τιμητές Του Ένδοξου Παρελθόντος έχω αρκετά ντράβαλα, δεν θέλω άλλο νταλκά στο σβέρκο. Σύρετε εσείς τον Αγώνα κι όταν είναι στείλτε μια αναπάντητη. 

ΧΑΟΥΝΤΟΥΓΙΟΥΝΤΟΥ


Οι μέρες εκτός blogging με την δεν - ποστάρω – όσο – και – να – μου – τη –βιδώσει έννοια, λειτούργησαν όπως φανταζόμουν και να το δοκιμάσετε. Σου ΄ρχεται να γράψεις, να απαντήσεις, να αναλύσεις, να χώσεις και αντί να κάνεις όλα αυτά, πατάς ένα x και χαμογελάς. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα γράψει πολύ καλύτερα από σένα, όλο και κάποιος θα αποτυπώσει με γερά λόγια αυτά που ένιωσες κι εσύ, όλο και κάποιος θα έχει σκεφτεί τα επιχειρήματά σου.

Αράζεις απορημένη, τα πάντα γίνονται από μόνα τους και λες ώπα! Τι συνέβη τώρα; Ακριβώς. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει είτε κάνεις πετάλι είτε όχι. Γιούπι!!! Μεγάλη ανακάλυψη αυτή. Έχοντας απαλλαχθεί από το Σύνδρομο Του Απαραίτητου Γραναζιού, ξεφυσάς πέντε τόνους άγχος και άλλους τόσους κούρασης. Τα βλέπεις αλλιώς τώρα. Δε θες να αλλάξεις τα πράγματα ντε και καλά, αλλά να νιώσεις, να μάθεις και να ικανοποιήσεις την κοινωνική σου φύση. Κάποιες φορές όμως, ακόμα κι αυτό σε τουμπανιάζει.

Κοινωνική φύση λέει. Ναι, αλλά πόσο όμως; Υπάρχει κοινωνικόμετρο να σε μετρήσεις; Μέχρι πού φτάνει αυτό το πράγμα; Να είσαι κοινωνική τύπου, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και τσουπ στο σπιτάκι σου; Κοινωνική όπως, για πες, τι έγινε με τον γκόμενο και ψου ψου ψου; Κοινωνική, με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους; Κοινωνική, με διακόσιους ακόμα ανθρώπους από τα blog; Κοινωνική με άλλους τόσους στα mail; Κοινωνική με… πόσους ακριβώς; Και πού σταματάει αυτή η κοινωνικότητα;

Όσο αναπτύσσεται η τεχνολογία τόσο λέει, αυξάνεται η αποξένωση. Διαφωνώ. Κάθετα δηλαδή. Όσο περισσότερα είναι τα καλώδια τόσο αυξάνεται ο περίγυρος. Κάθε νέο είδος επικοινωνίας προσθέτει γύρω μου όλο και περισσότερους ανθρώπους. Η έννοια «φίλη» έχει αλλάξει και δεν ξέρω αν το ΄χετε παρατηρήσει. Φίλη είναι εκείνη που ξέρω εξ όψεως, που αγαπάω, που ζω κοντά της αλλά φίλη είναι και εκείνη που ένοιωσε τα κρυφά γραπτά μου. Το ίδιο σημαντική. Φίλη είναι ο άνθρωπος που θα τρέξει για μένα αλλά φίλη είναι και αυτή που θα μου αφιερώσει δυό γραμμές για να μου πει ότι με σκέφτηκε. Στις μέρες μας, «φίλη» και «φίλος» είναι ο οποιοσδήποτε σε ακουμπήσει εσωτερικά. Και πιστέψτε με όσοι μοιράζετε φόβο για τα νέα μέσα, γι΄αυτό το άγγιγμα αρκούν ακόμα και μερικά ηλεκτρόνια.

Ο εγκέφαλός μου, αποφάνθηκε. Το κοινωνικόμετρο της no-blogging περιόδου, έδειξε ότι μάλλον δεν ήμουν και πολύ άνθρωπος. Λίγη μοναξιά, έτσι γι΄αλλαγή. Αυτό νομίζω είναι το βασικό quest της εποχής.

Ε, και μόλις απομονωθείς λιγάκι τότε ξυπνά μέσα σου ο άνθρωπος και θες πάλι επικοινωνία. Για χαβαλέ, κυρίως.  

BLOGO - ΔΙΑΚΟΠΕΣ


Το μπλογκολογιστήριο με ενημέρωσε ότι έχω χρωστούμενα αδείας απ΄τον Μάιο του 2005 περικαλώ. Έτσι, για να μην παραγραφούν, είπα να τα πάρω μαζεμένα.

Για λίγο καιρό λοιπόν, θα βρίσκομαι στο μπλογκοΜαλιμπού, σε καμιά μπλογκοΡιβιέρα ή όπου τέλος πάντων πάνε τα μπλογκάκια που θέλουν να ξεκουραστούν.

[Φυσικά δεν υπάρχει περίφτωση να μην σας παίρνω μάτι, ούτε να απέχω από σχόλια άμα σκυλοβαρεθώ, ούτε να μην είμαι εδώ την μέρα της δίκης του Τσιπρόπουλου. Και εννοείται ότι επιστρέφω λίαν συντόμως οπότε μην αρχίσετε τα μελό. Για ό,τι – σοβαρό - προκύψει, το μέιλ ισχύει]

Τα λέμε.

ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ο φίλος μου ο Τάσος με την κοπέλα του, περπατούσαν στα Εξάρχεια και συνάντησαν μπροστά τους, παρκαρισμένο ΠΑΝΩ στο πεζοδρόμιο ένα τζιπ.

Θα μπορούσαν να το παρακάμψουν και να συνεχίσουν. Θα μπορούσαν να το θεωρήσουν ακόμα και φυσικό. Θα μπορούσαν να μην ενοχληθούν καν.

Ο Τάσος όμως είπε ν΄αλλάξει τον κόσμο. Συνέχισε να περπατάει στην ευθεία, και άρχισε να περπατά πάνω στο τζιπ σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Σκέφτηκε ότι είναι άδικο να μην μπορεί να περάσει ένας ανάπηρος από εκείνο το πεζοδρόμιο. Ο οδηγός τον είδε και έγινε έξαλλος. Οι αστυνομικοί τον έκλεισαν στο κρατητήριο.

Τώρα αντιμετωπίζει κατηγορίες πέρα από την προφανή (πρόκληση – όποιας – ζημιάς), ενώ ο οδηγός του τζιπ δεν πήρε ούτε ΜΙΑ ΚΛΗΣΗ για παράνομο παρκάρισμα. Ο οδηγός του τζιπ είναι το θύμα σ΄αυτήν την υπόθεση.

Η συνέχεια είναι η αναμενόμενη… γιατί ο κόσμος δεν έχει αλλάξει και πόσο μάλλον οι μπάτσοι και αυτοί που έχουν τζιπ μυαλό.

Η συνέχεια εδώ.

ΤΑΣΟΥΛΗ, ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ.-

“ISTORIKI MNIMI…

…SIMAINEI KAT ARXIN “GLOSSA” K. YPOURGOS!”

“Ayti ti stigmi i nea genia,ektos elaxiston eksaireseon, ekdilonetai me enan oplismo tis takseos ton 1000 to poly lekseon,eno i diadiktyaki glossiki tous ekfrasi einai ta frixta ekeina «greaklish» pou tora diavazete.. ”

άντε ας το δεχτούμε αυτό…. πάμε όμως να δούμε το συμπέρασμα:

“Gi ayto oi neoi politikoi mas adynatoun na ftiaksoun ena syllogismo tis prokopis, kai anagazontai na diaxeirizontai ton petsino logo tis paroximenis politikis ekfrasis, eno ta syntaktika la8i tous kai oi miksobarbarismoi tous dinoune kai pairnoune stis tileoptikes tous «emfaniseis».”

Προφανώς οι παλιοί πολιτικοί μας που δεν αδυνατούν να φτιάξουν έναν συλλογισμό της προκοπής, διαχειρίζονται καλύτερα τον λόγο με αποτέλεσμα….:

“Κontologis, an den stiriksoume ti glossa mas stis neoteres genies, i istoriki mas mnimi 8a eksafanistei. Mazi, isos kai me o,ti allo simainei akoma, «ΕΛΛΑΔΑ».”

….να τιμούν δηλαδή την ιστορική μας μνήμη;;;;;;

Εντάξει κύριε Ιατρόπουλε, δεν σας αρέσει το μονοτονικό και τα greeklish, το σέβομαι. Αλλά οφείλετε να παραδεχτείτε ότι τα άψογα ελληνικά σας έχουν έλλειψη λογικής.

Φυσικά, μου επιβεβαιώνετε τις υποψίες μου πως αυτός ο ασύνδετος τρόπος σκέψης όντως σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ.

Greeklish rulez.-

“ΖΗΤΩΩΩΩΩ”

Αυτοί που πανηγύριζαν για τον Μπους στην Αλβανία και εκείνοι που πανηγύριζαν για τον Καραμανλή στην Αυστραλία, δεν έβλεπαν μπροστά τους ούτε έναν «φονιά», ούτε έναν «νεοδημοκράτη».

Δεν έβλεπαν μπροστά τους ούτε εξωτερικές πολιτικές, ούτε αθώους που έχασαν τη ζωή τους, ούτε έναν εντελώς ανεπαρκή πρωθυπουργό. Αυτά τα βλέπεις μόνο αν έχεις την πολυτέλεια. Αλλιώς, βλέπεις αυτά που θέλεις να δεις, αυτά που σου έλειψαν, αυτά που θέλεις να ζήσεις.

Μπους σημαίνει ελευθερία, αγαθά, οικονομική ανάπτυξη, «πότε επιτέλους θα ζήσουμε κι εμείς σαν άνθρωποι» και Καραμανλής σημαίνει «πατρίδα», «Ελλάδα», «αχ πόσο μου έλειψε ο τόπος μου».

Ανθρώπινα πράγματα που δεν μας παίρνει να κρίνουμε αν δεν έχουμε ζήσει σε χειρότερες συνθήκες.

ΜΠΕΤΟΝ ΑΡΜΕ


Δεν ξέρω αν φταίει μόνο η ηλικία – που μάλλον έχει βάλει το χεράκι της, «πήζει το μυαλό σου», «φρονιμεύεις» και άλλα παρήγορα – όμως, οι σταθερές μου αρχίζουν και καταρρέουν η μια μετά την άλλη. Και λέγοντας σταθερές εννοώ όλα αυτά τα πράγματα που κάποτε πιάστηκες για να ξεκινήσεις. Για παράδειγμα, η θρησκεία είναι μια τέτοια σταθερά. Μπορεί για μένα να είναι παντελώς άχρηστη τώρα αλλά την θεωρώ ωραίο παραμυθάκι για ένα παιδί ώστε να φρενάρει λιγάκι μέχρι «να πήξει το μυαλό» του.

- ποιανού είναι αυτή η κούκλα παιδί μου;
- της Ελενίτσας.
- και γιατί την πήρες;
- έτσι.
- δώστη πίσω αμέσως γιατί είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- α, εντάξει.

Προφανώς αυτή η απομυθοποίηση συμβαίνει όταν πρέπει να πετάξεις τα βοηθητικά ροδάκια και να αρχίσεις να πατινάρεις μόνη σου. Που σε μερικούς ανθρώπους δεν συμβαίνει ποτέ, σε άλλους αργεί και άλλοι την ψιλλιάζονται από νωρίς. Ε, σε μένα άργησε. Όταν πρωτοξεκινάς να αντιλαμβάνεσαι το χάος, κάνεις μικρά μικρά βηματάκια αλλά και πάλι δεν είσαι σίγουρη.

- ποιανής είναι ο Νικολάκης;
- της Ελενίτσας.
- και γιατί τον πήρες;
- έτσι.
- δώστον πίσω αμέσως γιατί είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- όχι. θα παίξω λίγο, μετά θα ζητήσω συγχώρεση και βουαλά ο παράδεισος.
- ο θεούλης θα σε τιμωρήσει γιατί το ΄χεις σχεδιασμένο. Δώστον πίσω τώρα.
- α, εντάξει.

Στην πορεία, ανακαλύπτεις τη λογική και γεμίζει ξαφνικά η κεφάλα σου με επιχειρήματα τόσο πολύ προφανή αλλά και τόσο αντιφατικά με αυτά που ήξερες ως τώρα, που λες πρώτα να τα δοκιμάσεις για να δεις πού θα σε βγάλουν.

- από πού είναι ο Ιμπραήμ;
- από την Αίγυπτο.
- και ΔΕΝ είναι χριστιανός;
- όχι.
- αν δεν γίνει χριστιανός, είσαι αμαρτωλή και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- μα θα αλλαξοπιστήσω εγώ, το ίδιο κάνει.
- κι αυτό είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- ο Αλλάχ όμως θα με βγάλει απ΄τα καζάνια, θα με στείλει στον δικό του παράδεισο και θα με ταίζει πιλάφια που είναι το αγαπημένο μου φαγητό.
- …

Και σιγά σιγά αρχίζει το μεγάλο Γλέντι Της Ζωής. Ο καμβάς που έβαψες πάνω του τον εαυτό σου εξαφανίζεται και στην προσπάθεια να μην εξαφανιστείς κι εσύ μαζί του, παίρνεις ένα μεγάλο πινέλο και ψάχνεις τοίχους να βαφτείς. Σύντομα όμως ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι τοίχοι παρεκτός κι αν τους χτίσεις εσύ. Με δικά σου υλικά και μάλιστα πολύ πολύ ανθεκτικά. Λογικά υλικά.

- αυτός είναι ομοφυλόφιλος.
- μα αυτός είναι παπάς!
- και;

- αυτός είναι αρχικλέφταρος.
- μα αυτός είναι καθηγητής πανεπιστημίου
- και;

- αυτός είναι απατεώνας.
- μα αυτός είναι υπουργός!
- και;

- αυτός είναι τίμιος άνθρωπος.
- μα αυτός είναι Αλβανός!
- και;

- αυτός είναι ψεύτης.
- μα αυτός έχει δικιά του εκπομπή στην τηλεόραση.
- ίσα – ίσα.

Παραδόξως πάντως, κάποιες σταθερές παραμένουν ακόμα όσο κι αν πήξει το μυαλό σου. Αυτές είναι τα θεμέλια συνήθως.

- σ΄αγαπώ.
- πού με βάζεις;
- στα link μου.
- κι άμα πέσω απ΄τa link σου;
- θα συνεχίσεις να υπάρχεις στην ζωή μου βρε χαζό.  

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Αν έβγαινα και έλεγα επώνυμα ( ΚΑΙ σε βιβλία ΚΑΙ σε κανάλια) ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποδεδειγμένα Σαύρας, Εσωγήινος, Βριλ, καταπίνει μωρά και ετοιμάζει τα σατανικά του σχέδια για να κατακτήσει τον πλανήτη ΓΗ και ότι ο Τζίμης Πανούσης είναι αποδεδειγμένα απόγονος των Ελ και έχει προφητευτεί γι΄αυτόν (από τους σεβαστούς πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας φυσικά) ότι θα νικήσει τον υποχθόνιο Γιώργο Νταλάρα και θα εξαπολύσει μυστικά γυαλιστερά κολάν κατά του λαρυγγιού του, βοηθώντας το Καλό Τραγούδι να κυριαρχήσει…

…ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα είχε το δικαίωμα να με μηνύσει ως συκοφάντισσα;

Άμα τα πεις αυτά για έναν (και μάλιστα επώνυμο) έχεις πρόβλημα, ενώ άμα αναφερθείς σε ας πούμε, μερικές χιλιάδες ανθρώπους (ειδικά αν είναι μη Έλληνες, μη ορθόδοξοι κ.τ.λ.) την βγάζεις καθαρή;

Αν δηλαδή πεις ότι πέντε χιλιάδες Αμερικάνοι είναι Υποχθόνιοι Νταλάρες και ότι δύο εκατομμύρια Έλληνες είναι Ελ Πανούσηδες, τότε οι Νταλάρες κάνουν μόκολα και οι Πανούσηδες κάνουν πάρτι και μπορούν να πουν μετά όσο «Νταλάρας» θέλουνε τσάμπα;

Ωραία.

Οι βιοτέχνες υποδημάτων ετοιμάζουν γαλαξιακό πόλεμο με μυστικές αερόσολες ενώ οι κρυφοσιωνιστές αρτοποιοί κάνουν πειράματα με κοσμόσφαιρες - φρατζόλες για να είναι έτοιμοι για το το τελικό τους χτύπημα εναντίον της Ορθοδοξίας, τον Δεκέμβριο του 2007 στην πλατεία Συντάγματος όπου μάλλον θα επέμβουν οι Ελ Ταρίφιδες που θα πατήσουν το μυστικό κουμπί «ΚΙΤ» των υπερόπλων – ταξί τους και θα στείλουν βιοτέχνες και αρτοποιούς σούμπητους στον Σείριο. Οι βουλκανιζαντέρ-εξατμίσεις τα ξέρουν αλλά κάνουν τις πάπιες.

Χα! Πιάστε με άμα μπορείτε.

ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ


Ο Δημήτρης Μαμαλούκας παρουσιάζει το βιβλίο του «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα»,

και

Ο Χρήστος Φασούλας με τον Δομίνικο Κοντολέων παρουσίασαν το βιβλίο «Ομάδες που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο» (και φυσικά περιμένουμε την ανακοίνωση για την παρουσίαση του Χρήστου στο καινούργιο του βιβλίο «Με λένε Μοίρα»)

Εύχομαι να σκίσετε !!!

Εεεεεεεπ! Σχόλια κατευθείαν στα παιδιά, όχι εδώ.

“ΚΩΛΟΥΣ ΠΕΣΜΕΝΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ”

Ο λόγος που δημοσιεύεται αυτό το mail – πήρα την άδεια της κοπέλας φυσικά – είναι μήπως κάποιος γιατρός μπορεί να της δώσει μια συμβουλή και επιπλέον γιατί με άγγιξε ο τρόπος που τα χώνει. Είναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει:

«Γεια σου Κωνσταντινα. Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει. Αλλα μπορει και οχι.

Με λενε xxxx . Αυτο στη φωτο ειναι το αριστερο μου χερι. Και να πως εγινε: 15 μερες μετα τη γεννηση μου, βρεφος, παρουσιασα βρογχικο ασθμα. Δυσπνοια δηλαδη, που με επιανε πολυ συχνα και απαραιτητα καθε φορα που αρρωσταινα, δηλαδη δυο φορες το μηνα σιγουρα επεφτα με πυρετο. Το παιδικο μου κωλαρακι ειχε φαει ολες τις ενεσεις του κοσμου. Ο παιδιατρος ελεγε πως θα μου περνουσε γυρω στην ηλικια των 10 ετων οπως και – ευτυχως - εγινε, αλλα οι γονεις μου θελανε να δοκιμασουνε και καμια αλλη θεραπεια περα απο τα φαρμακα, απο αυτες τις καλες, τις παρα’ι’ ατρικες. Καποιοι τους ειπανε για βοτανα. Πευκο και θυμαρι αν θυμαμαι καλα, να τα βραζουμε, λεει, κι εγω να κανω εισπνοες. Και το δοκιμασαμε πολλες φορες. Κατσαρολα με τα μαντζουνια να βραζουν στο πετρογκαζ, καρεκλιτσα να παταω κι εγω απο πανω να ρουφαω.

Πολλες φορες, δε θυμαμαι ποσες, αλλα την τελευταια θα τη θυμαμαι παντα. Μεσημερακι, οι γονεις στο αλλο δωματιο κι εγω στην κουζινα να κανω την κουρα. Αλλα στραβοπατησα στην καρεκλα, ισως με το μυαλουδακι των 7 χρονων να σκεφτηκα στην απογνωση του “πεφτω,απο που να κρατηθω;” να πιαστω απο την κατσαρολα, και το καυτο νερο μου εκανε το χερι μπουγαδα για ασπρορουχα. Ητανε και χειμωνας, φοραγα πολλα ρουχα και το νερο δεν κυλησε, αλλα μου μουλιασε το χερι καλα καλα. Μαζι με τα ρουχα βγαινανε και πετσες. Πολλες πετσες, τραβουσες και ολο βγαινανε και βγαινανε. Εγκαυμα τριτου βαθμου. Το μαρτυριο ητανε μετα, οι αλλαγες των γαζων. Οι γαζες κολλαγανε πανω στις πληγες και μαζι με τις γαζες καθε φορα ξεκολλαγανε και σαρκες και εγω ουρλιαζα. Απο τοτε μην ακουω για γιατροσοφια και μαλακιες. Ουτε χαμομηλι για βηχα δε φτιαχνω. Οποιος καει στο χυλο…

Αλλα καποτε εγειανε. Πηγα στο σχολειο. Δημοτικο, Γυμνασιο. Ποτε δε με απασχολησε το σημαδεμενο μου χερι,ποτε δεν ντραπηκα γι’αυτο. Και παντα ευχαριστουσα την καλη μου τυχη που δεν μου επεσε το καυτο νερο στο κεφαλι.
Τα παιδακια στο δημοτικο και στο γυμνασιο ποτε δεν με κορο’ι’δεψαν,ποτε δεν με εκαναν να κλαψω. Τα παιδια, που ειναι πιο σκληρα, αυθορμητα και λενε αθωα οτι τους κατεβει. Κι αν κανενα με ρωτουσε “τι επαθες στο χερι;” χωρις ντροπη απαντουσα οτι καηκα, και μπορει και να με αγγιζε τρυφερα και να το χα’ι’δευε.
Οσο ομως μεγαλωνα, αρχιζα να το βλεπω αλλιως. Ηθελα να αρεσω. Αλλα διαισθανομουνα πως κατι επανω μου δεν πηγαινε καλα. Διεφερα σε κατι.

Μεγαλωνα, και το ματι μου ψαρευε “βλεμματα”. Εντονα, αδιακριτα βλεμματα, αλλοτε εκπληκτα, τρομαγμενα, ακομα και αποτροπιασμενα και αηδιασμενα, και αλλοτε “συμπαθητικα”. Καποτε μια γυναικα στο λεωφορειο-αχ αυτα τα λεωφορεια, οταν ητανε γεματα και δεν βολευε παρα να κρατηθω απο μια κωλοχειρολαβη που ητανε μονο αριστερα μου-με κοιταζε εντρομη και μουρμουριζε “αχ κοριτσακι μου τι επαθες”, σα να μην ειχε δει φριχτοτερο στη ζωη της. Ντρεπομουνα - και ντρεπομαι να κυκλοφορησω το καλοκαιρι με το σημαδι εκτεθειμενο. Το καλοκαιρι για μενα οταν ερχεται ειναι προβλημα. Και ολες ρε γαμω το, πριν καλα πατησει η ανοιξη βιαζονται να ξεγυμνωθουν. Μου φορανε τα τιραντε και τα στραπλες και περπατανε κορδωτες. Εγω εξω απο το σπιτι κρυωνω ακομη και τον Αυγουστο. Ναι ρε,τι κοιτατε,μπορει εσεις να ιδρωνετε αλλα εγω ειμαι μια χαρα με το μακρυμανικο καφτανι μου.

Για το γαμο μου γανιασα να βρω νυφικο με μακρυ μανικι. Ολο τιραντε και στραπλες ξωβυζα υπηρχανε και οταν με ρωταγανε “μα νεο κοριτσακι εισαι,τι το θες το μακρυμανικο”, ανεβαζα το μανικι και τους ελεγα “γι’αυτο”. Μουγκα ξαφνικα.
Δεν υπαρχουν νυφικα για νυφες με καμμενα χερια. Την πρωτη φορα που βρεθηκα ερωτικα με τον αντρα μου,αρνιομουνα πεισματικα να βγαλω την μπλουζα μου. Μηπως και μολις το δει λακησει. Λες και δεν θα το εβλεπε, θα μου πεις… Ειναι κι αυτη η κωλοεποχη που ολοι σε κρινουν απο την εμφανιση. Ολοι. Και μονο. Προσπαθησα πολυ να ξεριζωσω αυτη την εμμονη απο το κεφαλι μου. Ειπα πολλες φορες στον εαυτο μου τα κλισε “δοξα τω θεω να λες, αλλοι δεν εχουνε ουτε χερι κι εσυ που εχεις γκρινιαζεις” και ολα αυτα τα ωραια που ειναι μεν αληθινα αλλα δεν πιανουνε. Δεν ειμαι μιζερος ανθρωπος,εχω συμβιβαστει με τα λιγα ως τωρα στη ζωη μου, αλλα με αυτο οχι. Ειμαι ανθρωπος, οχι αγια.

Πλαστικη δεν παιζει. Δεν υπαρχουνε φραγκα. Αλλα και αν υπηρχανε παλι δεν παιζει. Το εψαξα. Η καμμενη επιφανεια ειναι μεγαλη και για να καλυφθει χρειαζεται π