SIMILIA SIMILIBUS CURENTUR


“Η διπλή τυφλή κλινική δοκιμή απαιτεί να χορηγείται το ίδιο φάρμακο σε όλους τους ασθενείς, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στην ομοιοπαθητική, η οποία θεωρεί τον κάθε ασθενή ξεχωριστό και θεραπεύει τη δική του νόσο. Έτσι, δεν είναι εύκολο να υπάρξουν διπλές τυφλές κλινικές δοκιμές. Υπάρχουν όμως μελέτες που καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων”. Πηγή.

Εξπλανασιόν: Αν δηλαδή κάποιος έχει σύφιλη, η δικιά του σύφιλη δεν θα είναι ίδια με κανενός αλλουνού τη σύφιλη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τεστάρουν τα αποτελέσματα των φαρμάκων.

Αφού όμως η κάθε σύφιλη δεν μοιάζει με κανενός αλλουνού, πώς δηλαδή ξέρετε ότι πρόκειται για σύφιλη και όχι ας πούμε, για βαριά κατάθλιψη με ολίγο από aids και τρία καβλόσπυρα?

Και αφού δεν είναι ίδιες οι νόσοι, πώς γίνεται και τα συμπτώματα μοιάζουν τόσο διαολεμένα μεταξύ τους;

p.s. Και για να ρωτήσω και τίποτα τσι προκοπής… και αφού τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια (σε ελάχιστες δόσεις) αν δίνω κάθε μέρα σε έναν ομοιοπαθητικό γιατρό ομοιοπαθητικά φάρμακα, πότε θα γίνει συμβατικός γιατρός;