ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ: GTPK


Λογικά αν είσαι γύρω στα 17 αυτή την εποχή, την πούτσισες. Πρέπει να ξημεροβραδιάζεσαι πάνω από ηλίθια και παράλογα βιβλία, - πράγμα που θα έπρεπε να το είχες ήδη κάνει εδώ και μια ολόκληρη σχολική χρονιά αλλά ναι, υπάρχουν πολύ καλύτερα πράγματα να κάνεις στα 17 σου, ή μάλλον υπάρχει τουλάχιστον ένα καλύτερο πράγμα να κάνεις στα 17 σου, αντί να τρέχεις σε χαζοεξετάσεις.

Κι άμα τα καταφέρνεις στους βαθμούς, τζετ. Αν όμως είσαι τόσο σκράπας όσο ήμουν εγώ, πιθανόν αυτή να είναι η χειρότερη περίοδος της ζωής σου. Να πρέπει να αποστηθίσεις ό,τι προλαβαίνεις μέχρι τις εξετάσεις, να ξέρεις ότι θα αποτύχεις σιγουρότατα και να μην έχεις την παραμικρή ιδέα τί στο διάολο «θα γίνεις όταν μεγαλώσεις… oops λάθος, τί θα γίνεις ακριβώς ΤΩΡΑ».

Ακόμα χειρότερα; Να ξέρεις επακριβώς τί θέλεις να γίνεις αλλά να μην υπάρχει καμία περίπτωση στον κόσμο να συγκεντρώσεις ποτέ τα κωλομόρια ή να είναι πολύ ακριβές σπουδές για να πας σε ιδιωτικό. Κι εσύ να μην θέλεις τίποτε άλλο να σπουδάσεις αλλά για τα μάτια του κόσμου (οκ, και των γονιών σου) να πρέπει να συνεχίσεις να ρημαδοδιαβάζεις, να τρως όλες αυτές τις δυναμωτικές μαλακίες που σε μπουκώνει η μάνα σου, να μην επιτρέπεται να λιώσεις στο σεξάκι που μόλις ανακάλυψες (νταξ άργησες σε σχέση με τ΄αγόρια, αλλά βρήκες κι εσύ την εποχή να ανακαλύψεις ένα από τα σημαντικότερα πράγματα της ενήλικης ζωής σου), να πρέπει να αποστηθίσεις κεφάλαια ηλιθιότητας που δεν καταλαβαίνεις ή αρνείσαι να καταλάβεις και κάπου γύρω στο Σεπτέμβριο να πάρεις «καινούργιες αποφάσεις» για όλη σου τη ζωή. Τουτέστιν, είτε να ξαναδώσεις Πανελλήνιες ή να πιάσεις καμιά κωλοδουλειά για να πληρώσεις την ιδιωτική σχολή ή να πιάσεις καμιά κωλοδουλειά πίριοντ. Παλιοκατάσταση.

Επειδή λοιπόν η φάση είναι δώρο - άδωρο και επειδή δεν πρόκειται να ζήσεις δεύτερη φορά (τα ΄παμε, τα ξαναλέμε, όταν πεθάνεις - που θα πεθάνεις - θα σε φάνε τα σκουλήκια) κι επειδή έχω σκυλομετανιώσει για άπειρα θεματάκια - και θα το λέω και θα το φωνάζω, δεν είναι ντροπή να μετανιώνεις - αν μπορούσα να γυρίσω πίσω θα έκανα τα πράγματα πολύ πολύ διαφορετικά. Τα μόνα που θα κράταγα θα ήταν τα γκομενιακά μου (εκτός από έναν αρχιμαλάκα που τα ΄χα ένα χρόνο στο γυμνάσιο αλλά τεσπα έμαθα από νωρίς πόσο αρωστημένο πράγμα είναι η ζήλια, οπότε θα τον κρατούσα χατηρικά αλλά για ένα δίμηνο το πολύ. Δεν αντεχόταν για παραπάνω με τρίποτα).

Γουέλ, ένα το κρατούμενο, δεν θα υπήρχε καμία περίφτωση να παρατούσα τα Γαλλικά μου. Μη σου πω ότι θα μάθαινα και Γερμανικά όπως τ΄αδέλφια μου και δεν θα έστηνα ομηρικούς καυγάδες για το «πόσο χοντροκομμένοι είναι οι Γερμανοί» και ότι «εγώ θέλω να μάθω αληθινές γλώσσες και όχι γλώσσες που ροχαλίζουν». Ούτε θα χασκογέλαγα όταν όλοι στο σπίτι μιλούσαν γερμανικά κι εγώ σνόμπαρα σαν το χαζό δείχνοντας με το δάχτυλο αλλά μαθαίνοντας μετά ότι με κοροίδευαν πίσω από την πλάτη μου οικογενειακώς τα σκουλήκια. Ναι, βλαμένα, έμαθα τί είναι «σάιζερ».

Άλλο σημαντικό βήμα, δεν θα έδινα ποτέ Πανελλήνιες στην κατάστασή μου. Λέγοντας «κατάσταση» εννοώ το χάλι μου (δηλαδή βαθμολογία από 19 και κάτω. Βασικά 15 και κάτω ήταν, αλλά και οι μέχρι το 19 δεν είχαν καμιά καλύτερη τύχη). Άσχετη σε όλα τα μαθήματα πέρα από σκόρπια πράγματα εδώ κι εκεί, που έπιανα κατά τύχη στον αέρα όταν δεν σκεφτόμουν γκόμενους ή όταν βαριόμουν να γράψω σκονάκια. Κι όλα αυτά προτού ανακαλύψω το σεξ. Μετά, το μυαλό μου ένα τεράστιο κρεβάτι.

Το λοιπόν, αυτό που θα ΄κανα ασυζητητί, θα ήταν να πάρω το μωρό μου και να τρέξουμε στα εξωτερικά. Οπουδήποτε. Μακριά. Έξω. Σε μια χώρα που θα επιτρεπόταν να σπουδάσεις αυτό ακριβώς που θέλεις με λογικά λεφτά, χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις και ας έπρεπε να δουλέψουμε (αφού αυτό κάναμε κι εδώ). Αλλά θα ζούσαμε κάθε δευτερόλεπτο μαζί (ήταν αφόρητο τότε να πρέπει να είμαστε μακριά ο ένας απ΄τον άλλο) και θα σπουδάζαμε και οι δύο επακριβώς τα όνειρά μας. Ατόφια. Όχι μισά, όχι καθόλου ή ξημεροβραδιάζοντας πάνω από ανούσια βιβλία, όχι με χαζές εξετάσεις που θα ΄πρεπε στην καλύτερη να πιάσεις γκόμενο τον καθηγητή για να σε περνάει τα εξάμηνα, όχι με ηλίθιες κομματικές οργανώσεις που θα ΄πρεπε να πουλήσεις τις ιδέες σου για να σου δίνουν τα θέματα των εξετάσεων.

Πιθανόν να μην τα καταφέρναμε. Αλλά τουλάχιστον θα είχα μάθει αυτό που ήθελα, θα είχα γλιτώσει όλες αυτές τις ηλίθιες σχολές, πληρωμένες με κόπους χρόνων για να πάρω ένα πτυχίο που οι μαλάκες ακόμα να αποφασίσουν αν είναι αναγνωρισμένο και τελικά να καταλήξω μετά από δεκάδες διαφορετικά επαγγέλματα, να βρω τώρα τί θέλω να κάνω. Έχασα με τις μαλακίες τους τουλάχιστον μια δεκαπενταετία και κανένα λαμόγιο δεν πρόκειται να μου τα δώσει πίσω. Κι ας μου τα χρωστάνε. Και σε μένα, αλλά και σε δεκάδες παιδιά που έστειλαν εδώ κι εκεί, σε ό,τι άσχετη σχολή μπορείτε να διανοηθείτε, μακριά απ΄τους μεγάλους μας έρωτες (που ηλιθιωδώς ο έρωτας θεωρείται δευτερεύουσα προτεραιότητα σ΄αυτήν την ηλικία από άπαντες τους ενήλικες), για να καταλήξουμε ΟΛΟΙ μια εντελώς χαμένη γενιά αν κρίνω απ΄τα τωρινά χάλια μας. Εντελώς όμως. Με όνειρα που δεν τολμήσαμε καν να ξεστομίσουμε, με σπουδές που ποτέ τελικά δεν κάναμε και με υποχρεώσεις που ξεκίνησαν ακριβώς την εποχή που είπαμε μήπως ξανακυνηγήσουμε τα όνειρά μας.

Οι Πανελλήνιες για μια μέτρια ως κακή μαθήτρια σαν κι εμένα ήταν και είναι ο καλύτερος τρόπος να χάσεις τον πολύτιμο χρόνο σου, να κάνεις εκπτώσεις στα όνειρά σου και να δεχτείς ένα εντελώς παράλογο σύστημα αξιών για το ποιοί αξίζουν και ποιοί όχι. Όλοι αξίζουμε. Απλά, σε διαφορετικά πράγματα. Ούτε ένας δεν αξίζει λιγότερα πράγματα απ΄αυτά που ονειρεύτηκε αν θέλει να τα κυνηγήσει. Καμμία Πανελλήνια εξέταση δεν είναι σε θέση να το αποφασίσει αυτό και κανένας καμμένος δεν έχει δικαίωμα να σε ταξινομήσει έτσι απλά, στην σχολή που βάσει κωλομορίων «δικαιούσαι».-

Α, και ψιτ.. μην ακούσω πάλι μαλακίες ότι θα αυτοκτονήσετε αν δεν περάσετε. Συνέλθετε ρε χαζά. Ούτε για φτύσιμο δεν είναι οι Πανελλήνιες, όχι για κοτζάμ αυτοκτονία. Όχι για τη μία και μοναδική ζωή σας. Σιγά το δύσκολο δηλαδή, να αποτύχεις στις Πανελλήνιες!