Ους ο θεός αξίωσε…


Τον καιρό εκείνο που λέτε, οι θεικοί διαμεσολαβητές ήταν πολλοί και παντού. Τώρα, είναι τρίχες μπροστά τους. Μοναδικό σκοπό είχαν να επιβάλλουν τον λόγο του θεού και συνήθως οι απλοί άνθρωποι ακολουθούσαν. Τότε, υπήρχε στη γειτονιά μια «αγία». Κάτι σαν την Αγία Αθανασία του Αιγάλεω αλλά στο πιο κυριλέ: δεν είδαμε ποτέ τα βυζιά της. Πληρωνόταν όμως εξίσου ακριβά. Μπόλικοι τενεκέδες λάδι το μήνα και μόνιμη αυλή, καμιά εικοσαριά αγαθοβιόλες που την φρόντιζαν, την πρόσεχαν και εκτελούσαν χρέη οικιακών βοηθών. Όλες πάντα με σεμνή περιβολή, πιστές στα χρέη μιας αυλικού, μόνιμα σε νηστεία και διαρκώς στην εκκλησία ή στο σπίτι της «αγίας» (παρά στο δικό τους). Κοινώς, το κλασσικό προφίλ της αγαθοβιόλας.

Κάθε προσωπικό τους θέμα ήταν θέμα (βασικά) της «αγίας»: ποιόν θα παντρευτούν, τί δουλειά θα κάνει, πόση προίκα θα πάρουν (και πόση θα δοθεί στην «αγία»), πότε θα νηστεύουν και πότε είναι μέρα που επιτρέπεται το πήδημα (αν, δηλαδή). Φαίνεται τελείως κουλαμάρα αλλά αυτή η γυναίκα, ήταν για χρόνια ο αγάς της γειτονιάς. Ακόμα κι ο παπάς την έτρεμε. Για μας τότε, τα πράγματα ήταν απλά: ποτέ δεν παίζαμε μπάλλα μπροστά στο σπίτι της, ποτέ δεν κόβαμε κορόμηλα απ΄το δέντρο της και ποτέ δεν κρυβόμασταν στην αυλή της όταν παίζαμε κρυφτό. Μακριά κι αγαπημένοι. Το είχα τότε στο μυαλό μου, πως το σπίτι αυτό, φυλασσόταν μόνιμα από ένα τρομακτικό λυκόσκυλο που λεγόταν «θεός» (=εγώ και τα λυκόσκυλα τα ΄χουμε σπάσει). Άλλωστε, η μόνη φράση που άκουγα όταν πλησίαζα εκεί ήταν «θα σε τιμωρήσει ο θεός».

Το νταλαβέρι με το κομιούνιτι, είχε ως εξής: αν κάποιος στη γειτονιά πήγαινε στο μπακάλη, αγόραζε τα πάντα επί δύο. Αν κάποιος έπαιρνε τη σύνταξη απ΄τον ταχυδρόμο έκρυβε μερίδιο για εκείνη. Η δική της συνεισφορά ήταν ως εξής: αν κάποιος είχε πρόβλημα, πήγαινε σ΄αυτήν να τον «σταυρώσει» και να φύγει το κακό. Μερικές φορές έφευγε, άλλες πάλι όχι. Και τότε όμως, πήγαινε πάλι σ΄εκείνη να προσευχηθεί να μην τον βρουν άλλα κακά. Που χλωμό δηλαδή. Και πάλι όμως, ξαναματαπήγαινε να προσευχηθεί γι΄αυτόν και να του δώσει κουράγιο. Και πάντα του ΄δινε. Δεν έβρισκα κάτι κακό σε αυτό, απ΄τη στιγμή που κανείς δεν τους υποχρέωνε να την προμοτάρουν πέρα από την ελλειπή κατανόηση των θρησκευτικών τους.

Μέχρι που κάποτε την επισκέφτηκε μια γειτόνισα για ένα πρόβλημα υγείας. Και η «αγία» μετά τις προσευχές, τα ματζούνια και τις άπειρες εκδρομές που σκαρφίστηκε σε όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας για «θαυματουργά μπλιμπλίκια», (στο μυαλό μου ο θεός εκτός από λυκόσκυλο είχε και ταξιδιωτικό γραφείο – μούτι τα ΄χα κάνει με τα θρησκευτικά) αποφάσισε να επέμβει στα του σπιτιού. Βρήκε ότι το πρόβλημα ξεκινούσε από την ανύπαρκτη πίστη του άντρα της. Πήγαινε σπίτι τους κάθε μέρα να ελέγξει αν γίνεται σωστά η νηστεία και επέβλεπε τα σεντόνια μήπως και «αμάρτησε ο διάολος του σπιτιού». Λες και δεν τα ΄θελε και η άλλη.

Μέχρι που η «αγία» αποφάνθηκε πως η μόνη λύση ήταν να φύγει ο σύζυγος απ΄το σπίτι μέχρι να εξαγνιστεί. Ε, με τα πολλά είδε κι απόειδε ο άνθρωπος και την πέταξε έξω με τις κλωτσιές. Και δεν τον έκαψε κιόλας ο «θεός». Ε, έφαγε τίποτα κατάρες, ψιλοαποκλείστηκε από τα κοινά (=κουτσομπολιό της γειτονιάς) και μεταξύ μας, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Κυρίως, ανώδυνα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, βλέποντας σε ένα μπλογκ επακριβώς τα κλισέ που άκουγα παιδάκι και έτρωγα χοντρή μπούφλα άμα έκανα να ρωτήσω. Και χαίρομαι που επιτέλους έχω την δυνατότητα να πω τις απορίες μου σε αυτά τα ρητά (αλλά μπιχέηβ όμως):

“Γίνετε μόνο ψαράδες ανθρώπων: εσείς θα τους πιάνετε, Εκείνος θα τους καθαρίζει!”
“Ο πιστός που βρίσκεται συχνά στα γόνατα, στέκεται καλύτερα.”
“Μην βάζεις ερωτηματικό, όπου ο Θεός έβαλε τελεία.”
“Μην περιμένεις να σε κουβαλήσουν τέσσερις στην εκκλησία.”
“Να ασκείσαι καθημερινά: Περπάτα με τον Κύριο!”
“Ο Θεός δεν καλεί τους ικανούς. Κάνει ικανούς αυτούς που κάλεσε.”
“Ο Θεός υπόσχεται ασφαλή προσγείωση, όχι ομαλό ταξίδι.”
“Δώσε στο Θεό αυτό που Του ανήκει, όχι αυτό που σου περισσεύει.”
“Οικογένεια καθαρή είναι η οικογένεια επάνω σε θυσιαστήριο.”
“Οταν κάποιος σου προκαλεί θυμό, να το ξέρεις, είναι δυνατότερός σου.”
“Εκείνος που είναι καλός στο να βρίσκει δικαιολογίες, είναι σπάνια καλός σε ο,τιδήποτε άλλο.”
“Οποιος γονατίζει μπροστά στο Θεό, μπορεί να σταθεί μπροστά σε οποιονδήποτε άλλο!”
“Είναι δύσκολο να δώσεις την καλοσύνη, γιατί συνέχεια επιστρέφει σ’ εσένα.”
“Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να υπηρετήσουν το Θεό, όμως μόνο σε μια συμβουλευτική θέση.”
“Ποτέ μην πάρεις το διάβολο για μια βόλτα! Γιατί θα θέλει πάντα να οδηγεί εκείνος.”
“Να βλέπεις μακριά!”
“Δεν έβρεχε όταν ο Νώε έφτιαξε την κιβωτό.”
“Το θέλημα του Θεού δεν θα σε οδηγήσει ποτέ κάπου, όπου η χάρη Του δεν θα σε προστατεύει.”
“Το να είσαι σχεδόν σωσμένος, είναι το ίδιο με το να είσαι εντελώς χαμένος.”
“Δεν αλλάζουμε το μήνυμα, το μήνυμα μας αλλάζει.”
“Εμείς σηκώνουμε πανιά ο Θεός βάζει τον άνεμο.”

… το μετάνιωσα όμως. Ούτε λινκ βάζω, ούτε θα ρωτήσω τίποτα, το νόημα είναι πλέον σαφές. Τα παραθέτω απλώς για να πάρετε μια γεύση με τί αρχές μεγάλωσα και πόσο πολύ λογικό είναι να γράφω αυτά που γράφω και μάλιστα με τον τρόπο που τα γράφω για να μη λέτε μετά τί παθαίνει η αισθητική σας απ΄τα γραφτά μου και άλλες παρόμοιες πίπες χωρίς να ξέρετε τί τράβηξα δηλαδή.