ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ‘’ΜΟΝΟΙ’’


Ωραία. Μια τέτοια μέρα ενδείκνυται για ακατάσχετη λογοδιάρροια καθώς όλοι έχουν σοβαρότερα πράγματα να πιάσουν κι εμένα προφανώς μου ΄μεινε το πληκτρολόγιο. Όοολο το ίντερνετ μόνη μου και ευκαιρία για ψυχοκοινωνικές αναλύσεις. Επιστημονικά πάντα. Έκατσα και το φιλοσόφησα το ίντερνετ. Μου ΄βγαλε την πίστη αλλά η επιστημονική κοινότητα μόλις απέκτησε ένα λιθαράκι (ελαφρόπετρα δηλαδή, αλλά ακόμα και οι επιστήμονες υποφέρουν από σκληρές φτέρνες).

Έτσι λοιπόν, η μεγαλύτερη πρόκληση του ίντερνετ, δεν είναι ούτε το δημόσιο βήμα, ούτε η ισότητα, ούτε η δημοκρατία, ούτε η ανταλλαγή απόψεων. Είναι η πραγματοποίηση της φαντασίωσης του αόρατου ανθρώπου. Εδώ μέσα, είσαι αόρατος. Όποτε θες βάζεις τη μαγική κάπα και μπορείς να μπεις όπου γουστάρεις χωρίς να σε πάρουν είδηση και όποτε θες τη βγάζεις και κάνεις την κυρία. Τόσο απλό. Όμως, τα πράγματα θα ήταν παραπάνω από παραμυθένια αν η κάπα σου έκανε μόνο αυτό.

The catch is, ότι οι ιδιότητες της μαγκής κάπας σε αφήνουν να μπεις στο μυαλό του καθενός και να διαβάσεις και τις σκέψεις του. Τις κρυφές σκέψεις του. Πράγμα το οποίο πάει την φαντασίωσή σου έτη φωτός πιο μακριά. Είναι σαν να φαντασιώνεσαι μια τούρτα παγωτό και ξαφνικά να τηλεμεταφέρεσαι στον κοντινότερο τουρτοπαγωτοπλανήτη. Και να μην παχαίνεις. Στον κόσμο λοιπόν των διάφανων κρανίων όλα είναι ονειρικά. Αρκεί βέβαια να θυμηθείς να μην είσαι άνθρωπος. Αρκεί να μην σε συγκινήσουν αυτά που θα διαβάσεις και μπεις στον πειρασμό να βγάλεις την κάπα, για να μοιραστείς τις σκέψεις σου με την αδελφή ψυχή. Τότε, γίνεσαι κι εσύ ένα ακόμα έκθεμα στο περίεργο αυτό μουσείο διάφανων κρανίων.

Ε, μετά σε παίρνει η μπάλλα για τα καλά και προσπαθείς να σε μάθεις ανώδυνα. Με όση λιγότερη έκθεση και κόστος. Αφού τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Θα κατεβάσεις την κάπα μέχρι τους ώμους ή θα την αφήσεις να πέσει μέχρι την μέση; Θα προτιμήσεις να κουκουλωθείς και να φύγεις τρέχοντας ή θα την ρίξεις μεμιάς στο πάτωμα κι ας μην έχεις κάνει αποτρίχωση; Το χειρότερο είναι να το μετανοιώσεις και να αρχίσεις να την μαζεύεις σιγά σιγά. Να κάνεις στριπτήζ απ΄την ανάποδη ενώ έχεις ήδη δείξει τα πιο απόκρυφα και ζουμερά σημεία του μυαλού σου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για ανάποδο στριπτήζ, αντίθετα το κοινό οργίζεται. Άλλωστε η γύμνια σου είναι που τους έκανε να ενδιαφερθούν.

Έχεις πλέον μπει στην λογική του εκθέματος και η κατάρα της κάπας έχει πέσει πάνω σου έτοιμη να μεταφερθεί σαν ξενιστής στο επόμενο ανυποψίαστο ανθρωπάκι που θα θέλει να ζήσει την φαντασίωση του αόρατου ανθρώπου αλλά χωρίς να φανταστεί ότι υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες αδελφές ψυχές. Που χωρίς αυτήν την κάπα ένοιωθε μόνος και μόλις συνειδητοποιήσει το μεγαλείο της διαφάνειας, θέλει να τρέξει, να σε αρπάξει αγκαλιά και να μην σε αφήσει ποτέ. Welcome to the Crypt. Άλλο ένα εντυπωσιακό έκθεμα στο μουσείο των διάφανων κρανίων. Ο τουρτοπαγωτοπλανήτης σου δεν παχαίνει αλλά ψοφάς από χοληστερίνη.

Και μια μέρα, εκεί που στέκεσαι στην βιτρίνα μια εργάσιμη καθημερινή του μουσείου σου, ξαφνικά νοιώθεις ένα αεράκι στον ώμο σου και καθώς γυρίζεις να κοιτάξεις βλέπεις να αποκαλύπτεται σιγά σιγά ένα κεφάλι που κρυβόταν πίσω από μια ακόμα μαγική κάπα. Πλησιάζει τα γλοιώδη χείλη του στ΄αυτί σου και σου ψιθυρίζει: «σε ξέρω καλά κουφαλίτσα, βλέπω καλά τί γίνεται μέσα σου».

Είναι εργάσιμη, στέκεσαι εκεί ακίνητη και παρόλο που οι κανόνες του μουσείου είναι αυστηροί, παρόλο που και αυτός έχει πληρώσει «εισιτήριο», γυρνάς στον ανυποψίαστο επισκέπτη και του λες: «έκανες τη μαλακία και ξεσκέπασες το κεφάλι για να μου μιλήσεις. Κι εγώ βλέπω τώρα τί γίνεται στο δικό σου. Διάλεξε θέση και στήσου γιατί σήμερα δουλεύουμε μέχρι αργά. Και κάνε και κάνα μπανάκι ρε χριστιανέ μου, τί βρωμοκέφαλο είναι αυτό»!