ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΟ METABLOGGIN


Παλιός blogger: «Εκεί που ήσουν ήμουνα», «τι να μου πεις εμένα εσύ», «έλα μπάρμπα να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου», «καλώστηνα κι ας άργησε» «εμένα που με βλέπεις».

Μετάφραση: Σκάσε κωλόψαρο, ΕΓΩ τα ξέρω καλύτερα γιατί τα πέρασα ΠΡΙΝ από σένα.

Απάντηση: Χου ρε!

Απανταχού αρχιδάκια που καταφέρατε και βρήκατε κάποιον για να ορθώσετε επιτέλους το ανάστημα (των εμπειριών) σας, σκεφτείτε τα εξής:
Στην πολύ απίθανη περίπτωση που έχετε ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα με κάποιον άλλο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχετε ζήσει σε παράλληλα σύμπαντα. Πολύ δε περισσότερο, όταν δεν διαθέτετε ούτε τις ίδιες γνώσεις, ούτε τον ίδιο επεξεργαστή, ούτε την ίδια ικανότητα να κάνετε κάτι χρήσιμο τις εμπειρίες σας. Άλλοι ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ από αυτές και άλλοι τις επιδεικνύουν ή τις κάνουν σημαία για να ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ. Ή για να μας πρήζουν τ΄αρχίδια.

But guess what! Ο κόσμος μας τρέχει τόσο πολύ γρήγορα πια, που δεν σας παίρνει να κολλάτε ανθρώπους στον τοίχο με επιχείρημα τις εξαιρετικά σπάνιες εμπειρίες σας, γιατί πολύ σύντομα θα βρεθεί μπροστά σας ένα δεκάχρονο (που έχει αξιοποιήσει καλύτερα τις όποιες εμπειρίες του) και θα γίνετε ρόμπες ξεκούμπωτες.

Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει «παλιός» και «νέος» εκτός από τον στρατό που προφανώς συνεχίζει να καταστρέφει πολύ κόσμο. Αν το σημείο αναφοράς σας είναι ο χρόνος ή η επανάληψη, τότε λυπάμαι αλλά χάσατε. Αρκεί απλά να μιλήσετε τρία λεπτά με ένα πιτσιρίκι για να βάλετε τα κλάματα.Τα απωθημένα σας λοιπόν αλλού. Και όχι, δεν βάζω λινκ. Ξέρετε ποιοι τα λέτε.

p.s. να θυμάμαι να ταπηροκρανιάζομαι on time γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου βγάλει ένας διπλός εσπρέσος (με πήρες στο λαιμό σου dominako).