ΓΑΜΩ


Κι ενώ νομίζεις ότι κάποια πράγματα, τουλάχιστον στο πολύ κοντινό σου περιβάλλον έχεις φροντίσει να τα περιορίσεις, γίνεται κάτι και νοιώθεις “in a pool of liquid shit” και με παρόμοια τετελεσμένα συναισθήματα. Το ΄παθα πολύ πρόσφατα με τον βαφτισιμιό μου. Οι συναντήσεις μας είναι σπάνιες αλλά ουσιαστικές. Μόλις βρεθούμε, μας ξεμοναχιάζει και αρχίζει να ψιθυρίζει όλα τα μυστικά του για γκόμενες, σκανταλιές, βύζους στο κινητό και γενικά ό,τι άλλο θεωρεί κουλ που φυσικά δεν καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται ποτέ να μάθουν οι γονείς του. Τα κλασσικά δηλαδή.

Τα «μυστικά» αυτά, του αρέσει να τα λέει περισσότερο στον νονό του που ανήκει στο κατάλληλο target group για τέτοιου είδους εκμυστηρεύσεις: άντρας, τσοντοφαν και δεν σε βάζει τιμωρία. Μόλις μας ενημερώσει για όλα τα φοβερά πράγματα της ζωής του (φυσικά εκτός από τους βαθμούς του) αποσύρεται στα ενδότερα (βλέπε προεφηβικό δωμάτιο - για να «διαβάσει») και εμείς θυμόμαστε τα παλιά και αναλύουμε πόσο ξενέρωτα είναι σήμερα τα πιτσιρίκια και γιατί φυσικά, εμείς και οι γονείς του, ήμασταν πολύ πιο κουλ «τότε».

Αυτή τη φορά, η κουλίτιδα που μας παρουσίασε ήταν ένα μουσικό κομμάτι στο κινητό του. Έχωσε το τηλέφωνο στο αυτί του νονού του κι εκείνος έμεινε να τον κοιτάει με ανοιχτό το στόμα. Χωρίς να ΄χω ακούσει τους στίχους, έλεγα πόσο μαλάκες μου ακούγονται οι περισσότεροι Έλληνες ράπερς και πόσο ηλίθια τραγούδια έχουν βγάλει, μέχρι που ο νονός του επέμενε: «μα το άκουσες;» Ο μικρός έβαλε το κομμάτι να το ακούσω κι εγώ. Θυμάμαι μόνο τους πρώτους στίχους: «Γαμώ την Αλβανία – φάγατε ψωμί και ελληνική παιδεία». Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Έψαξα όλο το ίντερνετ να το βρω, γύρισα τούμπα όλο το myspace και –φυσικότατα- δεν υπάρχει πουθενά. Προφανώς είναι από τα «απαγορευμένα» κομμάτια που κυκλοφορεί από κινητό σε κινητό του κατάλληλου κοινού: της Έκτης Δημοτικού (ναι, ακριβώς – αυτής με τα αντεθνικά βιβλία Ιστορίας). Συζητώντας με τον μικρό κατάλαβα ότι δεν το βλέπει όσο ρατσιστικά θα περίμενα. Το θεωρεί κουλ γιατί έχει την καραανατρεπτική λέξη «γαμώ» (που για έναν πιτσιρίκο οποιαδήποτε βρισιά αναιρεί τα συμφραζόμενα και γίνεται αυτομάτως μοτο) ενώ το εντάσσει περισσότερο στην αφελή σφαίρα Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Καθότι ορκισμένος βάζελος σε μια πόλη γαύρων και μαθητής σε σχολείο με πολλά παιδιά από άλλες χώρες. Που παίζουν όλη μέρα μαζί και στο άσχετο θυμούνται τις «ομάδες» τους και λένε και καμιά χοντράδα. Αλλά μετά από λίγο, δεν τρέχει τίποτα.

Δεν το κάναμε μεγάλο θέμα. Φυσικά ήθελα να πάρω το κινητό και να το κάνω χίλια κομμάτια αλλά η αμήχανη ήδη φάτσα του μικρού, μας έφερε σε δύσκολη θέση. Του ΄παμε μερικές κουβέντες αλλά το πιο πιθανό είναι να ξενέρωσε επειδή κι εμείς γίναμε ξαφνικά απ΄τους άλλους, τους «μεγάλους» με τα όχι τους και τα πρέπει τους. Απ΄αυτούς που δεν γελάνε με ότι περιέχει την λέξη «γαμώ», όπως μέχρι τώρα.

Η γεύση που μου άφησε όλο αυτό, ήταν περίεργη. Τα πιο εμετικά πράγματα εισάγονται σε κεφάλια παιδιών στην διάσταση που είναι σε θέση να κατανοήσουν: μιας απλής ποδοσφαιρικής αντιπαλότητας. Γιατί προφανώς η αληθινή βία θα ωριμάσει αργότερα, όταν οι μάχες στα βιβλία Ιστορίας θα επιτρέπεται να περιγράφουν επακριβώς τα ξεκοιλιάσματα που έφαγε ο ελληνικός ηρωικός λαός από τους βρωμοαλβανούς, τους βρωμοτούρκους και οτιδήποτε άλλο σούρνεται σ΄αυτόν τον πλανήτη και τρώει λαθραία την ακριβή μας ελληνική παιδεία.

Οι αληθινοί ήρωες για μένα πλέον, είναι μακράν οι σύγχρονοι γονείς.