ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ


Τρελό τρέξιμο τις τελευταίες μέρες, έγιναν όλα μαζί τόσο πολύ γρήγορα, που δεν καταλάβαινα από που μου ερχόταν. Έσκυβα απ΄την μιά, την έτρωγα απ΄την άλλη. Ένα σωρό αναπάντητα σχόλια στο μπλογκ με περιμένουν, ένα τρόλι περιμένει γερό ξέχεσμα αλλά δεν είμαι ακόμα σε φόρμα, μάλλον θα περιμένει να δω πάλι κάναν Αυτιά να λέει περί εξύβρισης του Έθνους και να τ΄ακούσει για όλους τους ανεγκέφαλους μαζί. Ήθελα τόσα πολλά να γράψω, μου ΄ρχονται ένα ένα και αμφιβάλλω αν θα βρω ποτέ το χρόνο να τα αναφέρω πριν και αυτά ξεχαστούν. Ή τέλος πάντων πρέπει να αγοράσω ένα μπλοκάκι να σημειώνω… μάλλον καμμιά δεκαριά μπλοκάκια θα χρειαζόμουν.

Θέλω και κάποια στιγμή να πιάσω το θέμα των ελληνικών aggregators που δεν υπάρχει ούτε ένας που να έχει όλα τα ελληνικά blog. Ούτε ένας που να ενημερώνει έναν άσχετο για τις δημοσιεύσεις όλων μας χωρίς να εξαιρεί αυτούς που δεν συμπαθεί, αυτούς που ζήτησαν να βγουν ή αυτούς που φοβάται να συμπεριλάβει μην τον χώσουν μέσα. Πρέπει να έχεις πέντε ανοιχτούς ταυτόχρονα για να πεις ότι ίσως έχεις μια εικόνα του 80% των blogs. Αυτό δεν είναι aggregators. Αυτό το κάνω και στο bloglines παιδιά. Δεν με ενδιαφέρει ποιοί είστε από πίσω, αλλά ίσως θα ήταν καλύτερα να μην ξέραμε για να ήταν πιο εύκολα τα πράγματα και για εσάς.

Ό,τι απωθημένα μπορεί να έχει μια μέση γυναίκα, τα απομυθοποίησα μέσα σε ένα εικοσαήμερο. Πήγα στην τηλεόραση. Με τα χίλια ζόρια (αν και κανείς δεν με υποχρεώσε - μόνη μου τις κουβαλάω τέτοιου είδους ενοχές συνήθως) πήγα σε μια πρωινή εκπομπή. Άλλα μου είχαν πει θα συζητήσουμε, άλλα είπαμε, μισάωρο μου ζητήσανε, μιάμιση ώρα στημένη με είχαν απόξω και με ένα στομάχι σκατά. Η εμπειρία απαίσια.

Κατά την διάρκεια της εκπομπής, έκρυβα τα χέρια μου να μην φαίνεται το τρέμουλο, τα μάτια μου δάκρυζαν απ΄τα πολλά φώτα, πράγμα το οποίο φάνηκε σαν να είχα βουρκώσει και πολύ μου την έδωσε, ο παρουσιαστής επικεντρώθηκε στο ριάλιτι του θέματος κι εγώ εντελώς ανήμπορη να κάνω το οτιδήποτε. Μονάχα απαντούσα μηχανικά και έκανα υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην βγαίνει τρεμουλιαστή η φωνή μου από την τρομάρα. Ουφ. Το σκέφτομαι και κατατρομάζω. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά παιδιά και μην το δοκιμάσετε, ειδικά αν θέλετε να περάσετε πράγματα που δεν πολυακούγονται στην τηλεόραση. Απ΄την τρομάρα σας θα πείτε τα τετριμένα και μετά θα μουτζώνεστε σαν κι εμένα που δεν είπα τίποτα ο βλάκας πέρα από το προμόσιον (σικ).

Φωτογραφήθηκα κιόλας. Αμέ. Δις. Οφείλω να παραδεχτώ ότι παρόλο που δεν νομίζω ότι θα το ξανακάνω ποτέ, οι άνθρωποι αυτοί ρίχνουν χοντρή δουλειά και είναι πολύ πιο ανθρώπινοι από τους τηλεορασένιους. Μου βρήκαν κάτι γαμάτα χρωματιστά ρουχαλάκια (τεράστια υποχώρηση αν σκεφτείτε ότι σχεδόν μόνο μαύρα φοράω), με μακιγιάρισαν, μου πήραν συνέντευξη με ραδιοφωνάκι (που τελικά μετά από λίγο το ξεχνάς και λες τις μαλακίες που λες συνήθως) και μετά σε ένα τεράστιο βαν όλο το συνεργείο, με τρέχανε σε ψιλικατζίδικα και πάρκα.

Το τί γιούχα έφαγα από κάτι μηχανάκηδες, το τί κύλισμα στα γρασίδια, το τί νευρικά γέλια με τον καλτσό που έκανε κερατάκια πίσω απ΄τα μηχανήματα - ομπρελάκια, το τί αντοχή νεύρων είχε αυτός ο φωτογράφος, δε φαντάζεστε. Και έπεσαν στην περίπτωση οι άνθρωποι, που για να κάτσω να μου βγάλει γενικώς κάποιος φωτογραφία αποτελεί είδηση. Ρωτήστε τον Καλτσό πόσες φωτογραφίες μου, έχει. Πήρε τέτοια εκδίκηση που γέλαγαν μέχρι και τα αυτιά του.

Η επόμενη φωτογράφηση ήταν πιο λιτή. Σε στήνουν σε έναν τοίχο και σου λένε χαλάρωσε. Αγγούρι σκέτο εγώ. Του ΄σπασα τα νεύρα του ανθρώπου. Μου ΄λεγε ένα σωρό φιλοσοφικά για τον φακό και πόσο διαβάζει τα συναισθήματά σου και να προσπαθήσω να σκεφτώ κάτι χαρούμενο και να διώξω απ΄τα μάτια μου την τρομάρα του οδοντιατρείου (μπουχαχα πού το κατάλαβε ο άτιμος), τίποτα εγώ. Ένα γαμωκλικ χρειαζόμουν για να φύγω τρέχοντας και μας πήρε ένα τέταρτο στον ρημάδη τον τοίχο. Πάει κι αυτό και τέ-λος.

Ε, την τρίτη φορά αρνήθηκα και αποφάσισαν να κάνουν ένα σκίτσο και τη γλίτωσα. Ευελπιστώ ότι το έκανα το χρέος μου και με το παραπάνω και μπορώ τώρα να χωθώ στην νέα μου δουλίτσα σαν κανονικός άνθρωπος μετά από τόσους μήνες εκπαίδευσης. Κειμενογράφος λέγεται στα ελληνικά τελικά. Όταν έγινε η πρόσληψη την Δευτέρα, με ρωτούσαν στο λογιστήριο την προυπηρεσία μου και άντε τώρα να κάτσω να εξηγήσω τί σχέση μπορεί να έχει ένα ψιλικατζίδικο, κάτι αδυνατίσματα, μια θέση λογιστηρίου τρίτης κατηγορίας και ο πάγκος της λαικής… με κειμενογράφους και άλλα προχώ ακαταλαβίστικα. Ε, είπα καμμία σχέση και το κρίμα στο λαιμό τους.

Τελευταία μέρα δουλειάς σήμερα, με πυρετό που ανεβοκατεβαίνει, blogs που θέλω να διαβάσω σαν παλαβή (προτεραιότητα στον Ημίαιμο που μου ΄πε ο Καλτσό ότι έχει γράψει συγκλονιστικά ντοκουμέντα για το Βέλος και έχω λυσάξει που δεν τα διάβασα στην ώρα τους), έναν βαφτισιμιό που θέλω να τον γεμίσω λαμπάδες, αυγά, τσουρέκια και ότι άλλο γουστάρει και ένα σπίτι βόμβα που πρέπει να κάνω πασχαλινό. Ωραία πράγματα.

Λέω Καλό Πάσχα αν και μπορεί αυτές τις μέρες να ξανακωλοβαράω και να γράφω πάλι κάνα κείμενο ανακόντα. Α, και αφήστε λίγο χώρο ν΄αναπνεύσουν κι αυτοί που διαπράτουν το καρατεράστιο έγκλημα της μη- νηστείας, δεν είμαστε τίποτε σατανιστές, μιλάμε αν πίστευα στο μάτι, με τέτοιες φονικές ματιές που μου ρίχνουν κάθε φορά που τρώω, όλη μέρα θα ΄χα την μάνα μου στο τηλέφωνο να με ξεματιάζει. Άντε, σταματάω γιατί σας πήρα μονότερμα. Μου λείψατε γαμώτο, γι΄αυτό.