GREEK TV

Έχουν γανιάσει όλοι να μου λένε «γιατί δεν το αγνοείς;». Από το πιο μικρό πράγμα στην ζωή μου, μέχρι το πιο σημαντικό, η κυρίαρχη άποψη είναι πως αν κάτι δεν το γουστάρεις, παράτα το. Μα με τα περισσότερα απ΄αυτά που δεν αντέχω με τίποτα, είμαι υποχρεωμένη να συνυπάρξω αλλιώς θα ΄χαν πάρει τον πούλο εδώ και χρόνια. Πώς να το κάνουμε τώρα; Και φτάνουμε στο προκείμενο: η τηλεόραση. Συγνώμη δηλαδή κύριοι, αλλά πόσοι ζείτε χωρίς αυτήν; Εντελώς εννοώ και όχι “για να παίζει τα dvd”, “για το σαλόνι” ή “για τους φίλους”. Ντιπ.

Δεχτείτε το πώς η τηλεόραση αποτελεί ένα από τα βασικά έπιπλα του σπιτιού. Αφού εμένα η μάνα μου, το πρώτο που με ρώτησε όταν άνοιξα σπίτι (αν και για το δικό μου σπίτι, μετά κατάλαβε η μάνα μου ότι η έκφραση “άνοιξα” ήταν ατυχής) ήταν πού θα πάμε να πάρουμε πλυντήριο, κουζίνα, τηλεόραση, μίξερ. Προσέξτε τη σειρά. Το ένα πλένει, το άλλο μαγειρεύει, το άλλο σε κοιμίζει και το άλλο σε ξυπνάει. Αυτά είναι ένα νοικοκυριό για τη μάνα μου.

Οι της δικής μου γενιάς – και οι λίγο πιο πίσω και μπρος – μεγαλώσαμε με την τηλεόραση. Άσχετα αν έχω φτάσει στο σημείο να τη μισώ θανάσιμα. Αλλά όχι στο δικό μου σπίτι. Ξέρω τι θα δω, πότε θα το δω και για ποιο λόγο (συνήθως για να κοιμηθώ, να ξυπνήσω φορτσάτη και να φύγω τρέχοντας για το γραφείο - μόνο ο Αυτιάς το καταφέρνει πιο γρήγορα απ΄όλους - και για να ρίξω καντήλια).

Στων αλλονών τα σπίτια είναι που με φρικάρει αυτό το ρημαδοέπιπλο. Όταν ας πούμε μια βόλτα στα πεθερικά μου καταλήγει να προσπαθώ να τους καθησυχάσω ότι δε με κυνηγάνε παιδεραστές και ανθρωποφάγοι στο ίντερνετ, όταν μια βόλτα σε συγγενείς καταντά να ξημεροβραδιάζεσαι να εξηγείς ότι δεν είμαστε εξωγήινοι και πως οι Έλληνες είναι το ίδιο μαλάκες με όλους τους άλλους και όταν χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η μάνα μου να με προειδοποιήσει για τον σεισμό 10 ρίχτερ που θα γίνει αύριο στις 4 με επίκεντρο προφανώς το σπίτι μου ή το δικό της. Κι όταν τη ρωτάς ποιος το είπε, να σου λέει ο Παπαδόπουλος. Και να της λες ποιος είναι αυτός ο γαμίκουλας σεισμολόγος ρε μάνα και να σου απαντάει φυσικότατα, σιγά που θα ήταν τσαρλατάνος σεισμολόγος! Ιστορικός είναι ο άνθρωπος (τώρα τελευταία αυτοί οι ιστορικοί ή που θα είναι άχρηστοι ή που θα τους βάζουμε στο τέλος να μας κάνουν εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς).

Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι τι κακό θα μου κάνει η τηλεόραση κι αν μου λέει μαλακίες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι μια η κλιμακτήριος, μια το πάρκινσον, μια το Αλζχάιμερ, έρχεται τώρα και η τηλεόραση, ε, μην νομίζετε ότι έχω και τόσο μεγάλο σόι, οι μισοί το έκαψαν τελείως. Πας μια ρημαδοεπίσκεψη και έχεις να κάνεις με πιστά αντίγραφα του Κακαουνάκη, του Τράγκα, του Κουίκ και του Λιακό. Α, και της Μενεγάκη. Χωρίς τα βυζιά. Εκεί που πραγματικά χρειάζεσαι τηλεκοντρόλ, εκεί είναι που δεν το ΄χεις. Βασικά, ούτε διαφημίσεις για κατούρημα δεν έχεις.

Η τηλεόραση είναι έπιπλο, πάει και τελείωσε. Άλλοι το θεωρούν μπανάλ, άλλοι πρακτικό και άλλοι τόσο γαμάτο που δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από πάνω του. Είτε επιλέξεις να διακοσμήσεις το σπίτι σου με δαύτο, είτε να το αγνοήσεις, είσαι υποχρεωμένη να συζητάς γι΄αυτό, όπως και για τις κουρτίνες του σαλονιού και τα πετσετάκια στο σερβάν. Η μόνη διαφορά με το έπιπλο αυτό, είναι ότι σύμφωνα με την μόδα Άνοιξη – Καλοκαίρι 2007, ο εγκεφαλός σου πρέπει απαραιτήτως να έχει ούγια ελληνική για να σου ταιριάξει το σετάκι.