Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Έχω μεγάλο πρόβλημα όταν πρέπει να θυμηθώ γεγονότα και ημερομηνίες που δεν σχετίζονται με πράγματα που με ενδιαφέρουν άμεσα (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου). Η μεγάλη πίπα είναι όταν πρέπει ντε και καλά, κάποια γεγονότα να τα θυμάμαι γιατί… πρέπει. Δεν γίνεται για παράδειγμα, να λες ότι είσαι αισθητικός και να μην ξέρεις γιατί οι Γάλλοι ανακάλυψαν τα αρώματα (το οποίο ανήκει στο subject κουτσομπολιό, top in my list, που χοντρικά σημαίνει ότι το ξέρω εξαπανέκαθεν για τους βρωμιαραίους). Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει άμα θες να λες ότι είσαι Ελληνίδα. Πού πα ρε Καραμήτρο;

Κάποιοι με έπεισαν να μάθω πράγματα δια της πλάγιας οδού. Έχεις δηλαδή ιστορικά γεγονότα που - στα τέτοια σου αλλά - πρέπει να μάθεις; Ε, υπάρχουν κάτι καλοί άνθρωποι που είναι ιστορικοί μελετητές και εμπνεύστηκαν από την ιστορία για να γράψουν πράγματα που σε ενδιαφέρουν (κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου) και να χώσουν σκουληκιάρικα και κάνα ιστορικό δεδομένο. Αφού είπα να το δοκιμάσω, μου πάσαραν ένα τούβλο περίπου 450 σελίδες που λέγεται «Η Ασπίδα Της Σπάρτης» λόγω επικαιρότητας. Ωραία λέω, ευκαιρία να τελειώνω μια και καλή με τους Αρχαίους και να μην ξανασχοληθώ με την πάρτη τους, άσε που θα γυμνάσω και τα ποντίκια μου.

Τρεις δόσεις. Και τελείωσε. Γαμάουα. Ηθικό δίδαγμα: ήταν κι αυτοί άθρωποι και συναισθηματικούληδες σα σε όλες τις άλλες ιστορίες και δεν είναι μόνο Δοξασμένοι Ήρωες που πρέπει να ξέρεις και που ρίχνονταν στη μάχη σα-λιοντάρια και μετά δε θυμάσαι πώς τους έλεγαν και πότε τα τίναξαν, πάντα ηρωικά όμως.

Στόρι: Ένα τόσο δα κουτσό μωράκι μετά πόνου καρδιάς αφέθηκε από τον πατέρα του στον Ταΰγετο γιατί λυπήθηκε να το πετάξει στον Καιάδα. Κλάμα η Σπαρτιάτισσα μάνα του, κλάμα κι ο μπαμπάκας του που ήταν και γαμώ τους πολεμιστές αλλά έκλαιγε κιόλας (ναι, οι Σπαρτιάτες έκλαιγαν - καρατσεκαρισμένο) που όμως δεν υπολόγισαν ότι ένας είλωτας βοσκός θα το περιμάζευε και θα το έκανε βοσκόπουλο. Το παιδάκι μεγάλωσε, έμαθε κρυφά τοξοβολία, το προόριζαν κρυφά για αρχηγό τους όταν θα έλυναν τον Σπαρτιατικό ζυγό, πήγαν να του πηδήξουν κάτι Σπαρτιατάκια τη γκομενίτσα, την έσωσε, έτρωγε συνέχεια βρωμόξυλο απ΄την Κρυπτεία γιατί τον έβαλαν στο μάτι, ένα από τα Σπαρτιατάκια ήταν ο αδελφός του, μετά πήγε ως δούλος στην μάχη για να τον υπηρετήσει, μετά έγιναν φίλοι, ο πατέρας τους τα ήξερε όλα αλλά δεν τους το ΄λεγε και…. μη σας το χαλάσω. Έρωτες, πάθη, μυστήριο, ίντριγκες, πολιτικά παιχνίδια, φόνοι, φυστικώματα και μπόλικο κουτσομπολιό.

Χεχε κουτσομπολιό: Ο Παυσανίας, ο μεγάλος Σπαρτιάτης Στρατηγός, τα ΄κανε πλακάκια με τους Πέρσες, πράγμα που αποκάλυψε ο γκόμενός του, αφήστε που μόλις είδε τη ζωή και τις μάσες των υπόλοιπων Ελλήνων έπεσε με τα μούτρα (και αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους που άρχισε να δημιουργεί υπόνοιες για το ποιόν του).

Το άλλο; Μια απ΄τις Πυθίες που το ΄σκασε και πήγε να κρυφτεί στους Είλωτες, μας είπε ότι τα ΄παιρνε κα-νο-νι-κό-τα-τα από τους Αθηνέζους για να ρίχνει βασιλιάδες και να τα κάνει μόνιμα πουτάνα στην Σπάρτη. Ε, κάποια στιγμή την πήραν πρέφα και έκαναν ότι πολύ στεναχωρήθηκαν και έβαλαν άλλη, που πάλι τα ΄παιρνε. Οι θεοί, στα τέτοια της.

Επίσης, οι 300 του Λεωνίδα δεν ήταν 300. Ήταν 258 και μείον έναν είλωτα (που αυτούς δε τους μετρούσαν για ανθρώπους). Αυτό συνέβη γιατί ο Λεωνίδας ήταν μεγάλη καρδιά και προφασίστηκε επείγον μήνυμα στη Σπάρτη για να σώσει δύο πιτσιρίκους Σπαρτιάτες (και το ειλωτάκι που ο Λεωνίδας ήξερε ότι ήταν αδελφός του ενός).

Τέλος, η ομάδα στίβου που μου ΄χε κάνει τη ζωή πατίνι όταν ήμουν πιτσιρίκα και λεγόταν «Φειδιππίδης», τελικά μάλλον είχε πάρει το όνομά της από έναν πολύ γαμάτο Ολυμπιονίκη, που οι βασιλιάδες της Σπάρτης γουστάριζαν γιατί δεν ήθελαν να πολυμιλάνε με Αθηνέζους που όλο λέει τους έβαζαν τρικλοποδιές στο μυαλό κι αυτοί όλο έπεφταν σε λούμπες εξαιτίας που δεν πολυκαταλάβαιναν. Αλλά πέθανε ο κακομοίρης στο τρέξιμο. Κυριολεκτικά δηλαδή.

Ούτε τα μισά δεν έγραψα από αυτά που μου έκαναν εντύπωση αλλά ο τύπος στρίμωξε τόσο καλά αυτά που έπρεπε να με μάθει, λες και συνέβησαν μόνο και μόνο για να γραφτεί το μυθιστόρημα, αφού το θέμα μας ήταν το ειλωτάκι και το σπαρτιατάκι.

Τι γαμάτο που ήταν! Από ΄δω και πέρα έτσι θα διαβάζω την ιστορία. Όχι δηλαδή επειδή κάτι τύποι λέγονται ιστορικοί και θέλουν να πουλήσουν σοβαρότητες, εμείς να χάνουμε το ζουμί της γνώσης (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου).