SPARTANS


Δεν ξέρω κατά πόσο πάμε κατά διαόλου αλλά πέρα από τα χοντροκομμένα που παρατηρώ καθημερινά, υπάρχουν κάποια σημεία, κάποια λεπτά και συνήθως απαρατήρητα σημειάκια, που εμένα προσωπικά έχουν αρχίσει να με τρομάζουν:

Όταν μια σατιρική εκπομπή αναγκάζεται να φιλοξενήσει τον Αλαβάνο για να μας υπενθυμίσει την Αριστερά, τους αγώνες της και πόσο ο κόσμος πρέπει να την αγκαλιάσει ξανά, γιατί – όπως αυτό αιτιολογήθηκε - ενώ προφανώς υποστηρίζει ένα κάρο μαλακίες, ένα μουσειακό είδος πρέπει να τυγχάνει του σεβασμού μας,

Όταν οι πρωινές μαλακοεκπομπές και-καλά-ενημέρωσης - που τώρα τελευταία θυμήθηκαν ότι είναι Έλληνες - την έπεσαν ταυτόχρονα στο βιβλίο ιστορίας και σου μπουμπουνίζουν τ’αφτιά αλλάζοντας την λέξη «σχολείο» σε «σχολιό» κι εσύ αναρωτιέσαι ποιά άλλη συναισθηματική λέξη θα βρουν για να σε πείσουν ότι ας πούμε, ο Σαρμπέλ είναι απαραίτητο να υποστηριχθεί από όλους τους Έλληνες σα μια γροθιά,

Όταν η μοναδική γαμωαναφορά για το ίντερνετ εδώ και πολύ καιρό στην τηλεόραση, έχει θέμα «η επικινδυνότητα του ίντερνετ» και γίνεται από την πλέον υπεύθυνη και άρτια πληροφορημένη εκπομπή των τελευταίων χιλίων χρόνων, με πάντα φλέγοντα κοινωνικά θέματα όπως εξωγήινοι, φραπελιές, μέθοδος σίλβα, τ’αρχίδια μου κουνιόσαντε,

Όταν ρωτάω την μάνα μου πώς πάνε οι λαϊκές αγορές κι εκείνη γελώντας, μου αναλύει το καινούργιο παιχνίδι των λαικατζήδων, να στοιχηματίζουν αν στο επόμενο δίωρο θα περάσει από τους πάγκους τους, γυναίκα με καρότσι λαϊκής (τα καρότσια λαϊκής είναι σπάνιο φαινόμενο πλέον – μόνο γυναίκες με μικρές σακουλίτσες κυκλοφορούν),

τότε, με συγχωρείτε κιόλας δηλαδή αν σας γαμάω την αισθητική με τα μπινελίκια αλλά θεωρώ πως περάσαμε τα σκατά στο βαρέλι.

Ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι ένα γερό ευχέλαιο, πρωί – μεσημέρι – βράδυ, που αντί για τα γνωστά ακαταλαβίστικα να περιέχει οπωσδήποτε, βαθύτερες αξίες που κάθε Έλληνας θα ΄πρεπε να εκτιμά by default και να δέχεται αδιαμαρτύρητα (σύμφωνα με τα Αρχαία Ιερά Κείμενα) όπως προστάζει η εποχή των γενναίων του Λεωνίδα:

Σπαρτιάτικο καθημερινό σαπάκιασμα της νέας γενιάς α λα Νέα Δημοκρατία.

Θάνατος στους συνταξιούχους, ανάπηρους, υπογόνιμους και όλους αυτούς τους τεμπέληδες που τολμούν να θέλουν ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους παραγωγικούς εργάτες των 700 ευρώ, διαπράττοντας θρασύτατη ύβρη κατά του Κράτους.

Μέλανας ζωμός σε όλους τους πολίτες, κάτι που υποτίθεται ότι υπονοείται εδώ και χρόνια με τον όρο «λιτότητα» αλλά κανείς δεν είχε το θάρρος να το πει με το όνομά του, στο πιο ντόμπρο επιτέλους.

«Ταν ή επί τας» σε όσους τολμούν εξωτερική πολιτική και δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω έστω την Πόλη, ενώ έχουν το θράσσος να διαπραγματεύονται γκρίζες ζώνες και ένταξη βαρβάρων στην Ευρώπη μας.

Κρυπτεία κατά των νεοτάξ παγκοσμιοτέτοιων ή μεταναστών και σφάξιμο στο πόδι, ώστε επιτέλους «τα παιδιά μας» να αποφοιτήσουν απ΄τα «σχολιά» τους και να βρουν μια νέα Ελλάδα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις ένδοξες εκείνες, όταν οι μισοί Έλληνες γάμαγαν κι έδερναν και οι άλλοι μισοί ήταν Είλωτες, δούλοι και φανς εξτρίμ σπορτς στον Καιάδα.