AND I THINK TO MYSELF…


Τώρα τελευταία τα σύμπαντα μου ‘χουν σπάσει τα νεύρα πάρα πολύ. I mean, ρε φίλε πώς το κάνεις αυτό; Πώς πας και χώνεις έναν άνθρωπο πάνω σε μια πέτρα γύρω από μαύρα σκοτάδια και τον αφήνεις έτσι μόνο του να αναρωτιέται; Και δεν φτάνει αυτό αλλά πας και του δίνεις και νιονιό; Άστον εκεί πέρα να τρώει χορτάρι, να τρέχει στα λιβάδια, να χαζεύει τα γαλάζια και τα κίτρινα και τα πορτοκαλί… ή μαλακία, μην του δώσεις χρώματα, τέλος πάντων άστον στην ησυχία του. Άσε για το μέγεθος. Μα καλά, δε μπορούσες να μας κάνεις γιγάντιους να έχει φάση; Έπρεπε δηλαδή να πας και να μας κάνεις σα μυγοχέσματα, μικρότερους ακόμη και από ένα εφταμηνίτικο φαλαινάκι; Και δε φτάνει που ακόμα και τα φαλαινάκια είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ αλλά πας και τους δίνεις λιγότερο νιονιό, να μην μπορείς να κάνεις μαζί τους μια κουβέντα της προκοπής, να μας σπασαρχιδίζουν ακόμα κι αυτά, εκτός από τον χώρο που μας τρώνε;

Μιλάμε, να είσαι φαλαινίτσα, να μην έχεις καθόλου μυαλό και τα πράγματα να είναι απλούστατα: ψάρια να φας, ψάρια να ζευγαρώσεις, ψάρια να σου τρώνε τη γλίτσα και ψάρια που δε σου χρησιμεύουν σε τίποτα. Ενώ σε μένα, τα πράγματα είναι άπειρα πιο πολύπλοκα: ψάρια να φάω, ψάρια να μη φάω, ψάρια να με φάνε, ψάρια να θαυμάσω, ψάρια με ένα δισεκατομμύριο χρησιμότητες, που ντε και καλά πρέπει να αξιοποιήσω. Κι ούτε ένα ψαράκι για δείγμα να μου φάει τη γλίτσα τουλάχιστον! Να μη πάω στα άλλα ζώα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους και που προφανώς μια φαλαινίτσα τα ΄χει γραμμένα δε ξέρω που γράφουν οι φάλαινες τα ψάρια που τους σπάνε τ΄αρχίδια.

Και δεν φτάνουν τα εγκόσμια, έχω και τα απόξω. Μου δίνεις πλανήτες, μου δίνεις φαινόμενα, μου δίνεις ένα σωρό δύσκολα εφέ κι εγώ σπασαρχιδίζομαι να τα καταλάβω. Γιατί αν δεν τα καταλάβω, ξανασπασαρχιδίζομαι κι αυτή η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Άσε που κάποιοι τα ΄χουν καταλάβει όοοοολα και δε φτάνει που έχω τα γνωστά σπασαρχιδίσματα, έχω και τους άλλους σπασαρχίδες να φάω στη μάπα. Τουλάχιστον να ήμασταν ο καθένας στην κοσμάρα του σε ξεχωριστούς πλανήτες και όχι όλοι μαζί στις κοσμάρες μας αλλά πάνω στον ίδιο πλανήτη. Αδικία.

Έρχεται μια βροχούλα, βγαίνει μετά το ουράνιο τόξο, μυρίζει το χορτάρι και η πλάση κάτι κάνει δεν το θυμάμαι τώρα. Για ένα σαλιγκάρι, αυτό σημαίνει τσάρκα και μάσα. Για έναν άνθρωπο, έχουμε και λέμε: «να πάρω ομπρέλα», «να μαζέψω σαλιγκάρια», «να ποτιστεί το χωράφι», «ο θεούλης κλαίει», «ευκαιρία για καταθλιψάρα», «να βάλω αδιάβροχη μάσκαρα», «ο πλανήτης εκδικείται» και ένα σωρό ασύνδετα, αλλοπρόσαλλα πράγματα που προκύπτουν από την αηδία που λέγεται νοημοσύνη σε συνάρτηση με την άλλη αηδία που λέγεται συναίσθημα κι όλα αυτά, σε συνάρτηση με τους ρυθμούς ζευγαρώματος του καθενός.

Ε μετά για να μη μπερδευόμαστε λέει, ακολουθήσαμε το «διαίρει και βασίλευε», τα κάναμε όλα κομματάκια και τα χωρίσαμε σε κατηγορίες και… βασιλέψαμε. Βάσει αυτής της κατηγοριοποίησης, αυτοί ας πούμε που προνοούν για ομπρέλα λέγονται γιάπηδες με επίφοβο μαλλί, αυτοί που τρώνε σαλιγκάρια σιχαμένοι και δε θέλω να τους ξέρω, αυτοί που περιμένουν να ποτιστεί το χωράφι, αγρότες που κλείνουν δρόμους, αυτοί με τον θεούλη που κλαίει πλησιάζουν στην ευτυχία τις φαλαινίτσες και πάει λέγοντας.

Εκατομμύρια πράγματα να χωρίσεις σε πιο μικρά κομματάκια όπως σου γουστάρει, να διαιρέσεις και να βασιλέψεις. Και τελικά καταλήγεις στο μόνο χρήσιμο πράγμα του κόσμου: ακετιλοσαλι…φτού ασπιρίνη.

Και μετά αρχίζεις πάλι και σκέφτεσαι λο-γι-κά. Which is… Ο κόσμος μας χωρίζεται σε δύο πράγματα: σ’αυτά που κάνεις εντός ωραρίου και σ’ αυτά που κάνεις εκτός.-

p.s. H ασπιρίνη λέει, ήταν φυτική. Από μανιτάρια.