Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ


Αυτό το ρητό: «η ιστορία γράφεται από τους νικητές» ποτέ δεν το είχα σκεφτεί πάρα πολύ. Το θεωρούσα πολύ λογικό, οι νικητές, απ΄τη στιγμή που υπερίσχυσαν, να γράψουν την ιστορία απ΄την δική τους σκοπιά. Φυσικά, ήταν ένα από Άδικα του κόσμου τούτου, που μου δόθηκε αμάσητο και αυτά τα πράγματα δεν τα πολυψάχνεις συνήθως. Τώρα όμως, το βλέπω αλλιώς. Πιο λογικά. Πολλές οι αφορμές αλλά θα γράψω μόνο το συμπέρασμα.

Οι νικητές, έχοντας την αυτοπεποίθηση της κυριαρχίας, ασχολούνται περισσότερο με τους πολύπλοκους μηχανισμούς που οδήγησαν στην νίκη τους και δεν έχουν τόση μεγάλη ανάγκη να περιαυτολογήσουν ή να στολίσουν με χρυσόσκονες τα μονοπάτια που ακολούθησαν.

Αντίθετα, οι ηττημένοι έχουν περισσότερη ανάγκη να εξυψώσουν και να ωραιοποιήσουν – συνήθως αδιάφορες - ιστορικές φιγούρες, σε ήρωες, μάρτυρες και αγίους, για να δικαιολογήσουν* τα γεγονότα. Νομίζω, ότι τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις είναι πολύ χρήσιμο να γράφεται η ιστορία από «νικητές».

* γιατί γι’ αυτούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η Ιστορία δεν θα ‘ναι τίποτε περισσότερο από μια τεράστια ανάγκη να βρουν λόγους ώστε να τονώσουν το πεσμένο ηθικό των ανθρώπων που αναγκαστικά, τους έτυχε να ανήκουν στο συγκεκριμένο «στρατόπεδο» και όχι στο αντίπαλο.