ΧΡΑΑΑΤΣ!


Κι εκεί που καθόμουν πριν λίγες μέρες στην νιρβάνα μου και περίμενα πώς και πώς να ρημαδοσχολάσω, αρχίζει ξαφνικά ένα ενοχλητικότατο σούσουρο στο γραφείο. Είχαν κάνει όλοι ένα τεράστιο πηγαδάκι και ψου ψου ψου και ουάου και γιέα κι όλα αυτά που λένε μεταξύ τους τα άλλα εξέκιουτιβς κι εγώ ως συνήθως, δεν καταλαβαίνω μία.Το ΄ξερα ότι δεν θα μου ‘βγαινε σε καλό όλο αυτό και όντως έτσι ήταν. Τα βλαμμένα είχαν σκοπό να με αγγαρέψουν. Θα πηγαίναμε λέει στα καπάκια, σε μια έκθεση στο μουσείο Μπενάκη. Φώναζα, χτυπιόμουν, που με μισείτε, που δεν είμαι κουλτουριάρα εγώωω, που πονάνε τα ποδαράκια μου, που να πάτε μόνοι σας να πολιτιστείτε… τίποτα αυτοί. Άμα τους μπει κάτι κουλτουριάρικο στο κεφάλι, δεν τους το βγάζεις με τίποτα!

Με βούτηξαν με τα πολλά απ΄το σβέρκο και να ‘σου μετά από λίγο σε μια τεράστια σάλα με ορντέβρσσσς, φουγαγκρά πώς στο διάολο τα λένε, ποτά και κάτι άλλα που κουνιόντουσαν και φοβήθηκα να τα φάω. Μετά, ήρθε ένας πολύ καλός κύριος, είπε «η ξενάγηση ξεκινά», αφήσανε όλοι τα μεζεδάκια που κουνιόσαντε, σβήσαμε τα τσιγάρα, γιατί τσιγάρα και τέχνη δεν τα ‘χουν καλά μάλλον και ακολουθήσαμε τον κύριο στη ράμπα που ανέβαινε προς τα πάνω. Ωχ, λέω αρχίζει ο ύπνος.

Όσο ανέβαινα, πιάστηκε ο λαιμός μου να κοιτάω φορέματα με ένα σωρό έντονα σχέδια, κολλημένα στους τοίχους. Οκ, λέω, φορέματα είναι σιγά τη τέχνη. Και φτάσαμε στον χώρο της έκθεσηηηης. Κό-κα-λο! Τα φορέματα που έβλεπα τόση ώρα ήταν από…χαρτί. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η αίθουσα είχε ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα ρούχα, όλα φτιαγμένα από χαρτί, που απαγορευόταν φυσικά να ακουμπήσεις – κλαψ δεν είδα την ταμπέλα έγκαιρα - αλλά έμεινα. Και λέω, οκ, του ‘ρθε του καλλιτέχνη να φτιάξει φορέματα με χαρτί, μπράβο του, πάμε να φύγουμε τώρα.

Αυτό ήταν αρκετό για να με γραπώσουν πάλι απ΄το σβέρκο και να πάθω το δεύτερο σοκ όταν έμαθα ότι πολύ παλιά ο κόσμος φορούσε ρούχα από χαρτί! Αφού μπαστακώθηκα για τα καλά, το τρίτο και τελειωτικό σοκ ήταν ότι κάποια από αυτά τα ρούχα, δεν είχαν φτιαχτεί για τις ανάγκες της έκθεσης, αλλά είχαν έρθει από μουσεία άλλων χωρών και είτε ήταν παμπάλαια, είτε διάσημων σχεδιαστών, είτε ό,τι περισώθηκε από ανθρώπους που στ΄αλήθεια τα φορούσαν.

Δεν είχα ιδέα ότι κάποτε στην Αμερική (νομίζω μετά τον πόλεμο), ο κόσμος δεν είχε λεφτά για ρούχα και κατέφευγε σε αυτά τα ρούχα. Κόστιζαν γύρω στο 1 – 1,5 δολάριο, δίπλωναν πολλές φορές και γίνονταν ένα τετράγωνο φακελάκι που πάνω έγραφαν οι εταιρείες τα στοιχεία της κάθε καταναλώτριας και της το ταχυδρομούσαν! Τα φορέματα αυτά είναι σπάνια, γιατί μόλις ο κόσμος απέκτησε λεφτά άρχιζε να τα καίει απ΄τη χαρά του, αφήνοντας πίσω του τα «δύσκολα» χρόνια.

Κάποια από αυτά, τα πουλούσαν με σετ μπογιές για να τα ζωγραφίσεις όπως θες, ενώ τα φορούσες μία – δύο φορές τοπς. Το σχέδιο όλων των χάρτινων φορεμάτων ήταν το «Α» για να μην σε στενεύουν και να μην σκίζονται εύκολα, ενώ στην πορεία βγήκαν και χάρτινα κοσμήματα, καπέλα και διάφορα άλλα, που αν τα δεις δεν το πιστεύεις με τίποτα ότι είναι χάρτινα.

Ε, μετά μπήκαν στο παιχνίδι διάσημοι σχεδιαστές, είδα κι ένα φόρεμα φτιαγμένο και ζωγραφισμένο από τον Άντι Γουόρχολ και μετά… κατάλαβα ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες – κλαψ, πάλι δεν είδα έγκαιρα την ταμπέλα. Υπήρχαν επίσης κινέζικα, γιαπωνέζικα… θα σας γελάσω, κιμονό και πολύ πολύ παλιά ρούχα, διπλωμένα σε βιτρίνες που το μουσείο ψάχνει ανθρώπους να τα χρηματοδοτήσουν για να τα ξεδιπλώσει, γιατί η συντήρησή τους είναι πανάκριβη.

Να φανταστείτε, ήταν μια κοπέλα σε μια γωνιά, που ήταν η συντηρήτρια των χάρτινων ρούχων και όση ώρα ήμουν εκεί, προσπαθούσε με ένα γαμωτσιμπιδάκι μέσα από έναν κωλοφακό, να ξεδιπλώσει μια χάρτινη δαντέλα. Φρίκη. Ήθελα να πάω να το βουτήξω, να της πω μη σε νοιάζει κοπελιά άστο πάνω μου, ας βρίσουν εμένα, και να το ανοίξω τέντα με τη μία. Τόσο τη λυπήθηκα. Αλλά, αυτή είναι δουλειά της αι γκες. Και αι γκες πάντα θα μου τη δίνουν οι ψειροδουλειές.

Να πάτε. Λέγεται “ ΧΡΑΑAΤΣ! Μόδα από χαρτί ”.

Έτσι λοιπόν και κουλτούρα φάγαμε και γουστάραμε τρελά και μπορώ τώρα να παραδεχτώ ότι «μουσείο» και «έκθεση» δε σημαίνει απαραίτητα νύστα, βαρεμάρα και ένα κάρο δικαιολογίες για να τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.