“Η ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ”

[…] Η αίσθηση του χρόνου όταν περιμένεις κάτι που θέλεις πολύ είναι βασανιστική. Ειδικά όταν διαισθάνεσαι ότι μεγαλώνεις γρήγορα, ότι δε θα ζήσεις τα περισσότερα απ’ τα όνειρά σου, όταν πρέπει να συμβιβαστείς με αυτό που έχεις, να χαρείς το παρόν, να αδράξεις τη μέρα. Εγώ ήθελα να αδράξω το όνειρο με τη μία. Η Ιθάκη ήταν στα χέρια μου αλλά προβλήτα πουθενά. Το καραβάκι μου μικρό αλλά όμορφο. Οι ναύτες λίγοι αλλά πιστοί. Τα πανιά μου μπαλωμένα αλλά στητά.

Το μωράκι μας αργούσε. Αυτός ο ρημάδης ο πελαργός ήταν τυφλός και χτύπαγε άλλες πόρτες. Τριγύρω μωράκια ίδια με το δικό μου, με τα ίδια τεράστια μάτια, τα ίδια ξανθά μαλλιά, τα ίδια γλυκά γελάκια. Και το χαζοπούλι πήγαινε και τα μοίραζε αλλού. Όλες οι κοιλιές φούσκωναν, μεγάλωναν, γεννούσαν. Εμάς το μόνο που φούσκωνε ήταν η καρδιά μας, έτοιμη να σπάσει σαν μπαλόνι απ’ την προσμονή.[…]

[…] Μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτε για αυτό το θέμα. Δεν ήξερα ότι υπήρχαν ειδικά κέντρα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, ότι πολλά ζευγάρια τραβούσαν σιωπηλά το ίδιο ασήκωτο κουπί. Είχα στο κεφάλι μου ακόμη την πάγια εξίσωση «άντρας + γυναίκα = παιδί». Θεωρούσα ότι «στείρος» και «στέρφα» ήταν κάτι πολύ μακρινό, κάποια σπάνια αρρώστια που σαν τη λέπρα σε διαχωρίζει απ’ τους υπόλοιπους και σε βάζει αυτόματα σε μια μόνιμη θέση κακομοιριάς. Ακόμη κι αν είσαι ο πιο όμορφος, ο πιο πλούσιος, ο πιο χαρισματικός και πετυχημένος άνθρωπος του κόσμου. Όχι, δε φτάνουν όλα αυτά.

Η αδυναμία σου να τεκνοποιήσεις πρέπει οπωσδήποτε να συμβαδίζει με τη δυστυχία, κι ας το έχεις δεχτεί. Κι ας έχεις αποφασίσει να μην το κάνεις εμπόδιο στην υπόλοιπη ζωή σου. Θα έχεις τον περίγυρο να σ’ το υπενθυμίζει, να σε δείχνει, να το ψιθυρίζει, όταν κάποιες φορές το ξεχνάς. […]

[…] Είχα κουραστεί με τα σκοτσέζικα ντους. Ήθελα αυτό που όλοι γύρω μου είχαν δεδομένο. Η φίλη μου ήταν έγκυος στο πρώτο της παιδί. Μου τηλεφώνησε να μου το ανακοινώσει. Δεν έβγαινε μιλιά απ’ το στόμα μου. Με μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να της πω να μην κουράζεται.
- Άντε, βρε, βάλτε κι εσείς μπροστά να τα μεγαλώσουμε παρέα.
- Μπα… εμείς το ’χουμε προγραμματίσει για του χρόνου. Τώρα τρέχουμε με το μαγαζί.
Κάπως έτσι έβγαινα από τη δύσκολη θέση όταν όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς έκαναν την ερώτηση που μέχρι να πεθάνω, ακόμη κι αν έχω κάνει είκοσι παιδιά, θα με τρομοκρατεί: «εσείς γιατί δεν κάνετε ένα παιδάκι;» […]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Η Ψιλικατζού».
Δελημήτρου Κωνσταντίνα. Εκδόσεις Intro Books.
Διαθέσιμο από τη Δευτέρα 12/3/2007 στα βιβλιοπωλεία.

Το βιβλίο αυτό, εκτός από κείμενα του blog, περιέχει σε δεύτερο επίπεδο μια παράλληλη ιστορία μου. Αλλά ας τα πάρουμε απ΄την αρχή:

Το blog, ξεκίνησε όταν βρισκόμουν σε περίοδο «ανάνηψης» όπως την ονομάζουν οι ειδικοί. Είναι η περίοδος όπου μετά από πένθος, προσπαθείς να επανέλθεις και να βρεις το κουράγιο να ζήσεις τη ζωή σου «φυσιολογικά». Ίσως και να ξαναονειρευτείς.

Πίσω από το ιντερνετικό μου ημερολόγιο έτρεχε κι ένα άλλο. Κρυφό. Αυτό, γιατί κάποια θέματα αποτελούν ταμπού. Όπως η υπογονιμότητα. Αποφάσισα ότι δεν πρέπει πια να ντρέπομαι γι΄αυτό, αν και οι περισσότεροι δικοί μου άνθρωποι, δεν γνωρίζουν τίποτα και θα μάθουν για το πρόβλημά μου μέσα απ΄ αυτό το βιβλίο.

Ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση να το δημοσιοποιήσω αλλά κουράστηκα να μας ρωτούν, να απορούν, να πιέζουν, ενώ εγώ κι ο άνθρωπός μου ήμασταν για χρόνια συναισθηματικά και οικονομικά κατεστραμμένοι. Κουράστηκα να είμαι υποχρεωμένη να παίζω θέατρο, ενώ παλεύω σκληρά για κάτι που όλοι θεωρούν δεδομένο, για κάτι που θεωρούν πως έχεις «χρέος» να φέρεις εις πέρας με όποιο κόστος. Αλλιώς, οίκτος.

Δεν είναι όμως έτσι. Καθόλου. Η αδιακρισία που έχω συναντήσει ως τώρα, με ανάγκασε να διαιωνίζω αυτό το ταμπού συνειδητά, νομίζοντας ότι σύντομα το «πρόβλημα» θα εκλείψει. Αλλά δεν. Τα σύμπαντα είχαν άλλη δουλειά προφανώς. Έτσι, συνειδητοποιώντας ότι – για αρκετό καιρό – θα ζω με αυτό, το πήρε το ποτάμι.

Το βιβλίο αυτό, ουσιαστικά αποτελεί μια θερμή παράκληση προς όλους όσους συνειδητά ή ασυνείδητα αντιδρούν σε οτιδήποτε αποκλίνει από τη στερεοτυπική εικόνα ενός ευτυχισμένου ζευγαριού: μπαμπάς, μαμά, παιδάκια. Παρακαλώ σταματήστε να ρωτάτε, να μετράτε μήνες, να συμβουλεύετε, να μοιράζετε μαντζούνια και να συστήνετε γιατρούς.

Το ότι δεν έχουμε παιδιά, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε παρατηρήσει, ούτε αποτελεί μια μελλοντική «υποχρέωση» για να «ζήσουμε τη ζωή μας», ούτε χρίζει ενημέρωσης με καθημερινά δελτία τύπου. Είναι καθαρά προσωπικό θέμα.

Παιδιά, μέσα απ΄την καρδιά μου ευχαριστώ για όλες τις σπάνιες στιγμές που μου χαρίσατε από αυτήν την σελίδα.

Δημήτρη μου, είσαι ο λόγος που υπάρχει αυτό το βιβλίο. Ευχαριστώ.

Για τον Πέτρο Κωστόπουλο, την Μανίνα Ζουμπουλάκη και τον Τάσο Νικογιάννη, ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Ευχαριστώ θερμά για την τιμή που μου κάνατε. Ελπίζω κάποτε να καταφέρω να ανταποδώσω.

Αγάπη μου με εσένα δίπλα μου, τίποτε δεν με φοβίζει πια.