TO THE ZOO

Είχα από κοριτσάκι να επισκεφθώ ζωολογικό κήπο. Ο τελευταίος που είχα πάει, ήταν κάπου στο Βερολίνο, τόσο πλήρης που μέχρι κατσαρίδες είχε (=στο φυσικό τους περιβάλλον δηλ. μια κουζίνα με καρέκλες, τραπέζι, κουζινικά, κ.τ.λ.! ). Σαν παιδάκι, μου είχαν κάνει φοβερή εντύπωση οι κροκόδειλοι που βρίσκονταν χωμένοι είκοσι μέτρα κάτω, μέσα σε λιμνούλες κι εσύ τους έβλεπες από ψηλά μέσα από ένα τζάμι. Τόσο επικίνδυνοι ήταν. Επίσης, είχα ξετρελαθεί με τα άλογα κι αυτό, γιατί είχαν ειδικό καθισματάκι, σε έδεναν πάνω τους και μετά παρατεταγμένα το ένα δίπλα στ΄άλλο, έκαναν διάφορα χορευτικά. Ήταν αξέχαστη εμπειρία.

Πριν λίγες ώρες επέστρεψα από τον Αττικό ζωολογικό κήπο. Ούτε εγώ δεν ξέρω πόσο καιρό ήθελα να πάω. Επιτέλους τα καταφέραμε. Τα πόδια μου είναι τούμπανο και πρέπει να έχω ψιλοκοκκινίσει απ΄τον ήλιο γιατί τσιτσιδωθήκαμε απ΄την αφόρητη ζέστη. Ήταν απίθανα και φάγαμε και το πρώτο μας παγωτό.

Τρεις και κάτι ώρες πεζοπορία μέσα από φοβερά μονοπάτια και πολύ σπάνια ζώα. Σίγουρα, έχει ελλείψεις αλλά περνάς φοβερά. Μας έδωσαν έναν χάρτη και ευτυχώς βρίσκαμε εύκολα τον δρόμο. Τα κλουβιά είναι αρκετά ευρύχωρα, τα ζώα καθαρά και υγιή, ενώ επειδή τα πετύχαμε στο τάισμα (πολύ γέλιο) είδα ότι τους φέρονται πολύ καλά. Πάνω στο κάθε κλουβί έχει ταμπέλες με πληροφορίες για το κάθε ζώο, τις συνήθειές του, την τροφή του, ακόμα και το αν απειλείται με αφανισμό ή όχι.

Στα κλουβιά των τεράστιων παπαγάλων κάναμε πολύ γέλιο. Ήταν ένα μικρό που άμα πέρναγες απ΄έξω σ΄έπαιρνε από πίσω. Όπου πήγαινες, πήγαινε. Κούναγες το χέρι, κουνιώταν κι αυτό. Σε κάποια φάση, είπαμε να το μπερδέψουμε. Πήγα εγώ αριστερά κι ο Τάσος δεξιά, κι αυτό αφού αμφιταλαντεύτηκε, άρχισε να μας κράζει. Μετά στα πιθηκάκια, μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Σε ένα είδος πιθήκου-σκίουρου (ή κάτι τέτοιο), μέσα στο πανέρι της τροφής, τους βάλανε μεταξύ άλλων μικρά στρογγυλά ψωμάκια.

Πλησίαζαν ένα – ένα, διάλεγαν με τις ώρες το είδος τροφής που ήθελαν (σκάλιζαν το πανέρι κι έψαχνε το καθένα το αγαπημένο του φαγητό), ένα μικρούλικο πήρε το ψωμάκι κι ανέβηκε στο δέντρο. Αφού γαμήθηκε να το βαράει στο κλαδί για να το κόψει (το στόμα του ήταν πολύ μικρό) κι αφού δεν βρισκόταν εύκαιρο κάνα μαχαίρι, πλησίασε το συρματόπλεγμα και το έσπρωχνε με όλη του τη δύναμη προς τα έξω. Γελάγαμε όλοι που το χαζό ήθελε να ρίξει την τροφή του έξω απ΄το κλουβί και θεωρήσαμε ότι το έκανε επειδή τα ΄χε πάρει κρανίο. Ε, σας πληροφορώ αμέσως μετά άρχισε να το τραβάει με τα δυό του χέρια και να το κάνει κομμάτια. Χρησιμοποιούσε το συρματόπλεγμα για να κόψει το ψωμί. Νοιώσαμε όλοι πολύ μαλάκες και τεράστιο δέος γι΄αυτά τα πλασματάκια.

Το αφρικανικό κομμάτι του πάρκου ήταν όλα τα λεφτά. Μια τεράστια χέρσα έκταση όπου κάθεσαι γύρω γύρω στα παγκάκια και παρακολουθείς στρουθοκάμηλους, ζέβρες, κάτι κριαροειδή και δυό μαγικές εξωπραγματικές καμηλοπαρδάλεις. Ήμασταν αρκετά τυχεροί γιατί τα φύλλα που έφεραν να τις ταίσουν, τα έριξαν μπροστά μας και ήταν θεικό να βλέπεις – ίσως το ομορφότερο ζώο που έχω δει- να περπατάει αυτό το αργό βάδισμα και να έρχεται δίπλα σου στα τρία μέτρα σχεδόν ατάραχο.

Έπειτα, μπήκαμε σε ένα ειδικό κλουβί με ελεύθερα πιθηκάκια. Δεν επιτρέπεται να τα ακουμπήσεις, ούτε να βγεις από το μονοπάτι σου, ούτε να τα ταίσεις. Κι όμως, αυτά ήταν τόσο εξοικειωμένα που κάθονταν και μας παρατηρούσαν στο ένα μέτρο. Μετά, ερπετά, κροκόδειλοι, άσπρα λιοντάρια, τσίτα, αρκούδες, πιγκουινάκια, πυγμαίοι ιπποπόταμοι, Στο τέλος πήγαμε στη «φάρμα» όπου όλα τα ζώα ήταν ελεύθερα.

Εκεί ήταν η χαρά του πιτσιρικιού. Εκτός από την διάσημη τηλεοπτική «Κλάρα», τα πόνι και τα κατσικάκια, έχουν ένα λοφάκι γεμάτο κουνελάκια. Καμμιά πενηνταριά πιτσιρίκια να κυνηγούν κουνελάκια, κι αυτά αντί να κρύβονται στα λαγούμια να πηδάνε και να παίζουν. Κι όλοι οι «μεγάλοι» απ΄έξω να βαστάμε τις κοιλιές μας απ΄τους διαλόγους που έκαναν κάτι μπόμπιρες με τα κουνέλια ή τις σούπες που έτρωγαν για να τα πιάσουν.

Αξέχαστη εμπειρία και δεν έγραψα ούτε τα μισά. Πραγματικά ζήλεψα όλους αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί. Τους είχαμε πάρει από πίσω και τους βλέπαμε να ταίζουν τα ζώα, να παίζουν μαζί τους, να τα φροντίζουν. Άξιζε τον κόπο και με κόβω να ξαναπηγαίνω σύντομα.