Ο ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΙΚΑ

Μετά την κατάρα της Θεάς της Γονιμότητας, κι αφού έχεις αποφασίσει ότι ο μόνος θεός απ΄όλους αυτούς τους χαραμοφάηδες, που πρέπει να φας στη μάπα για καιρό θα είναι ο Θεός του Πολέμου, μια και δυό, πας στον αντιπρόσωπό του στη γη - το Κράτος - να σου δώσει τα μαγικά όπλα για να ξεκινήσεις τις μάχες σου με τη Θεά.

Οι επιβλητικοί Ναοί του Κράτους ορθώνονται μπροστά σου σα γίγαντες, εξυπηρετώντας συνήθως τον βασικό τους σκοπό: να τρομάξεις και να φύγεις. Πολλοί λιπόψυχοι σκορπίζονται στη θέα τους αλλά άμα έχεις βάλει στο μάτι τα λαμπερά όπλα του Άρη, ίσως και να τους αψηφήσεις. Σφίγγεις τα δόντια και εμφανίζεσαι μπροστά στον μεγαλύτερο και πιο τρομακτικό Ναό που διαθέτει το Κράτος. Τον Ναό των Ίκα.

Οι Θεοί του Ίκα είναι οι πιο κατεργάρηδες του Σύμπαντος. Απαιτούν τόσο μεγάλες θυσίες, που αν δεν είχαν προνοήσει να εξορίσουν τον Βούδα από την αρχηγία, θα είχαν στα σίγουρα όλοι μετενσαρκωθεί σε εφοριακούς με ενσωματωμένο τσιπάκι συναγερμού μίζας, καταδικασμένοι να συναλλάσσονται αιώνια με ιδιοκτήτες αυθαίρετων. Ή σε γάτες εθνικής ομάδας κολύμβησης με προπονητές σκύλους. Αν και το δεύτερο, εξιλεώνει μόνο θεούς χωρίς νομοθετική αρμοδιότητα, σύμφωνα πάντα με τους Νόμους του Βούδα περί ξεπλύματος βρώμικου κάρμα.

Σαν επίδοξος πολεμιστής του Άρη, για να διαβείς το κατώφλι του Ναού των Ίκα, πρέπει να είσαι από 23 έως 45 ετών. Στα 46 σου, στέλνεσαι σε άλλες θεότητες που θα φροντίσουν καταλληλότερα για το μέλλον σου: τη Θεότητα του Πτύειν (όπου ο πιστός μυείται στην επιστήμη της υγρασίας) και τη θεότητα της Λήθης (όπου μόλις ο πιστός εμφανιστεί, η θεότητα αυτή έχει την μαγική ικανότητα να τον ξεχάσει αμέσως).

Ο δρόμος για να πάρεις τα όπλα σου είναι τραχύς και δύσκολος. Ένας διάδρομος με δύο σιδερένιες πόρτες που κρύβουν σκληρές δοκιμασίες. Οι Γραμματείς του Ναού σε οδηγούν στην πρώτη δοκιμασία. Στον Ιερέα «Γυναικολόγο του Ικα –Εταμ». Ο ιερέας αυτός, σου βάζει ένα σατανικό αίνιγμα και αν το απαντήσεις, σου δίνει το κλειδί της επόμενης πόρτας (αφού σε μυήσει στα όπλα του χαλκού και τον σίδηρου, εισάγοντάς τα στην μήτρα σου και λέγοντας τα μυστικά λόγια των Γυναικολόγων: «πάρε βαθιά ανάσα»). Αν όχι, καταδικάζεσαι σε πόλεμο χωρίς όπλα, απέναντι στα Όργκ του τόπου των σατανικών Πρεγκνίλ.

Ένα μονάχα αίνιγμα κι αλίμονο αν δεν το απαντήσεις ο-λό-σω-στα: «έφερες όλα τα δικαιολογητικά ω πιστέ του Κράτους;» Η απάντηση είναι οι Έξι Ιερές Σφραγίδες όπως έχουν δοθεί από τους Θεούς των Ίκα, στον Προφήτη των Γραφειοκρατών, χαραγμένες σε ιερή πινακίδα, πάνω στο βουνό ΘαΤοΜετανοιώσειςΠικρά: «βιβλιάριο υγείας, αστυνομική ταυτότητα, δύο πλήρη διαγράμματα, ιατρική γνωμάτευση, σαλπιγγογραφία, υπερηχογράφημα». Ατού: Φυλακτά έξτρα δύναμης, φακελάκια με τις μυστικές σφραγίδες της Θεότητας των Ευρώ.

Ο Δράκος με τη φλογερή ανάσα πέφτει αμέσως σε λήθαργο και η μαγική πόρτα της δεύτερης δοκιμασίας ανοίγει. Το Ιερό Συμβούλιο της Επιτροπής, σε περιμένει να ελέγξει τις σφραγίδες σου και να κρίνει αν θα σου δώσει τα μαγικά όπλα του Άρη. Ο κάθε Ιερέας Επίτροπος, είναι και ένα δύσκολο εμπόδιο να περάσεις. Οι σφραγίδες σου πρέπει να είναι γνήσιες, ειδικά αυτές του ιερέα των Ευρώ. Αν περάσεις κι αυτή τη δοκιμασία, σε αφήνουν να πολεμήσεις μόνο 4 μάχες. Αν ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει μέχρι τότε, σε παραπέμπουν σε δυνατότερες θεότητες: αυτές των 46 και άνω.

Η τελετουργία μύησης στα όπλα του χαλκού και τον σίδηρου γίνεται ξανά από όλο το Ιερό Συμβούλιο της Επιτροπής, καθώς πρέπει να ετοιμαστείς καλά για τη μάχη. Όταν φτάσει η στιγμή να παραλάβεις τα όπλα σου, παραδίδεις τις τρεις καινούργιες μεγάλες Σφραγίδες που βούτηξες από άλλους τρομακτικούς Ναούς: Γνωμάτευση, Βεβαίωση (αυτή η Σφραγίδα έχει δύο κομμάτια κρυμμένα στον Βορρά και τον Νότο που πρέπει πρώτα να ενώσεις) και Βιβλιάριο Ασθενείας.
Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Μπορείς τώρα να πάρεις τα όπλα σου για τις τέσσερις πολύτιμες μάχες με τα Όργκ. Τα όπλα αυτά είναι θανατηφόρα και πρέπει να δείξεις αρκετά ευγνώμων γι΄αυτό. Σκύβεις ταπεινά στον Φύλακα του Ιερού Ταμείου κι εκείνος γελώντας, ανοίγει μπροστά σου το μαγικό κατάφωτο κουτί: 352,16 όπλα της Θεότητας των Ευρώ, να πας να πολεμήσεις. Κι αλίμονο αν δεν τα καταφέρεις. Μέσα σου περιέργως, αντηχούν τα τα μυστικά λόγια των Γυναικολόγων: «πάρε βαθιά ανάσα»…

Πηγή: Ο Ναός των Ίκα.

Μ.Ο. μαχών: 10

Αποτελεσματικότητα Όπλων: 352,16 όπλα, ανά τσιμπούρι στο σβέρκο κάθε Όργκ.

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Έχω μεγάλο πρόβλημα όταν πρέπει να θυμηθώ γεγονότα και ημερομηνίες που δεν σχετίζονται με πράγματα που με ενδιαφέρουν άμεσα (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου). Η μεγάλη πίπα είναι όταν πρέπει ντε και καλά, κάποια γεγονότα να τα θυμάμαι γιατί… πρέπει. Δεν γίνεται για παράδειγμα, να λες ότι είσαι αισθητικός και να μην ξέρεις γιατί οι Γάλλοι ανακάλυψαν τα αρώματα (το οποίο ανήκει στο subject κουτσομπολιό, top in my list, που χοντρικά σημαίνει ότι το ξέρω εξαπανέκαθεν για τους βρωμιαραίους). Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει άμα θες να λες ότι είσαι Ελληνίδα. Πού πα ρε Καραμήτρο;

Κάποιοι με έπεισαν να μάθω πράγματα δια της πλάγιας οδού. Έχεις δηλαδή ιστορικά γεγονότα που - στα τέτοια σου αλλά - πρέπει να μάθεις; Ε, υπάρχουν κάτι καλοί άνθρωποι που είναι ιστορικοί μελετητές και εμπνεύστηκαν από την ιστορία για να γράψουν πράγματα που σε ενδιαφέρουν (κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου) και να χώσουν σκουληκιάρικα και κάνα ιστορικό δεδομένο. Αφού είπα να το δοκιμάσω, μου πάσαραν ένα τούβλο περίπου 450 σελίδες που λέγεται «Η Ασπίδα Της Σπάρτης» λόγω επικαιρότητας. Ωραία λέω, ευκαιρία να τελειώνω μια και καλή με τους Αρχαίους και να μην ξανασχοληθώ με την πάρτη τους, άσε που θα γυμνάσω και τα ποντίκια μου.

Τρεις δόσεις. Και τελείωσε. Γαμάουα. Ηθικό δίδαγμα: ήταν κι αυτοί άθρωποι και συναισθηματικούληδες σα σε όλες τις άλλες ιστορίες και δεν είναι μόνο Δοξασμένοι Ήρωες που πρέπει να ξέρεις και που ρίχνονταν στη μάχη σα-λιοντάρια και μετά δε θυμάσαι πώς τους έλεγαν και πότε τα τίναξαν, πάντα ηρωικά όμως.

Στόρι: Ένα τόσο δα κουτσό μωράκι μετά πόνου καρδιάς αφέθηκε από τον πατέρα του στον Ταΰγετο γιατί λυπήθηκε να το πετάξει στον Καιάδα. Κλάμα η Σπαρτιάτισσα μάνα του, κλάμα κι ο μπαμπάκας του που ήταν και γαμώ τους πολεμιστές αλλά έκλαιγε κιόλας (ναι, οι Σπαρτιάτες έκλαιγαν - καρατσεκαρισμένο) που όμως δεν υπολόγισαν ότι ένας είλωτας βοσκός θα το περιμάζευε και θα το έκανε βοσκόπουλο. Το παιδάκι μεγάλωσε, έμαθε κρυφά τοξοβολία, το προόριζαν κρυφά για αρχηγό τους όταν θα έλυναν τον Σπαρτιατικό ζυγό, πήγαν να του πηδήξουν κάτι Σπαρτιατάκια τη γκομενίτσα, την έσωσε, έτρωγε συνέχεια βρωμόξυλο απ΄την Κρυπτεία γιατί τον έβαλαν στο μάτι, ένα από τα Σπαρτιατάκια ήταν ο αδελφός του, μετά πήγε ως δούλος στην μάχη για να τον υπηρετήσει, μετά έγιναν φίλοι, ο πατέρας τους τα ήξερε όλα αλλά δεν τους το ΄λεγε και…. μη σας το χαλάσω. Έρωτες, πάθη, μυστήριο, ίντριγκες, πολιτικά παιχνίδια, φόνοι, φυστικώματα και μπόλικο κουτσομπολιό.

Χεχε κουτσομπολιό: Ο Παυσανίας, ο μεγάλος Σπαρτιάτης Στρατηγός, τα ΄κανε πλακάκια με τους Πέρσες, πράγμα που αποκάλυψε ο γκόμενός του, αφήστε που μόλις είδε τη ζωή και τις μάσες των υπόλοιπων Ελλήνων έπεσε με τα μούτρα (και αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους που άρχισε να δημιουργεί υπόνοιες για το ποιόν του).

Το άλλο; Μια απ΄τις Πυθίες που το ΄σκασε και πήγε να κρυφτεί στους Είλωτες, μας είπε ότι τα ΄παιρνε κα-νο-νι-κό-τα-τα από τους Αθηνέζους για να ρίχνει βασιλιάδες και να τα κάνει μόνιμα πουτάνα στην Σπάρτη. Ε, κάποια στιγμή την πήραν πρέφα και έκαναν ότι πολύ στεναχωρήθηκαν και έβαλαν άλλη, που πάλι τα ΄παιρνε. Οι θεοί, στα τέτοια της.

Επίσης, οι 300 του Λεωνίδα δεν ήταν 300. Ήταν 258 και μείον έναν είλωτα (που αυτούς δε τους μετρούσαν για ανθρώπους). Αυτό συνέβη γιατί ο Λεωνίδας ήταν μεγάλη καρδιά και προφασίστηκε επείγον μήνυμα στη Σπάρτη για να σώσει δύο πιτσιρίκους Σπαρτιάτες (και το ειλωτάκι που ο Λεωνίδας ήξερε ότι ήταν αδελφός του ενός).

Τέλος, η ομάδα στίβου που μου ΄χε κάνει τη ζωή πατίνι όταν ήμουν πιτσιρίκα και λεγόταν «Φειδιππίδης», τελικά μάλλον είχε πάρει το όνομά της από έναν πολύ γαμάτο Ολυμπιονίκη, που οι βασιλιάδες της Σπάρτης γουστάριζαν γιατί δεν ήθελαν να πολυμιλάνε με Αθηνέζους που όλο λέει τους έβαζαν τρικλοποδιές στο μυαλό κι αυτοί όλο έπεφταν σε λούμπες εξαιτίας που δεν πολυκαταλάβαιναν. Αλλά πέθανε ο κακομοίρης στο τρέξιμο. Κυριολεκτικά δηλαδή.

Ούτε τα μισά δεν έγραψα από αυτά που μου έκαναν εντύπωση αλλά ο τύπος στρίμωξε τόσο καλά αυτά που έπρεπε να με μάθει, λες και συνέβησαν μόνο και μόνο για να γραφτεί το μυθιστόρημα, αφού το θέμα μας ήταν το ειλωτάκι και το σπαρτιατάκι.

Τι γαμάτο που ήταν! Από ΄δω και πέρα έτσι θα διαβάζω την ιστορία. Όχι δηλαδή επειδή κάτι τύποι λέγονται ιστορικοί και θέλουν να πουλήσουν σοβαρότητες, εμείς να χάνουμε το ζουμί της γνώσης (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου).

SPARTANS


Δεν ξέρω κατά πόσο πάμε κατά διαόλου αλλά πέρα από τα χοντροκομμένα που παρατηρώ καθημερινά, υπάρχουν κάποια σημεία, κάποια λεπτά και συνήθως απαρατήρητα σημειάκια, που εμένα προσωπικά έχουν αρχίσει να με τρομάζουν:

Όταν μια σατιρική εκπομπή αναγκάζεται να φιλοξενήσει τον Αλαβάνο για να μας υπενθυμίσει την Αριστερά, τους αγώνες της και πόσο ο κόσμος πρέπει να την αγκαλιάσει ξανά, γιατί – όπως αυτό αιτιολογήθηκε - ενώ προφανώς υποστηρίζει ένα κάρο μαλακίες, ένα μουσειακό είδος πρέπει να τυγχάνει του σεβασμού μας,

Όταν οι πρωινές μαλακοεκπομπές και-καλά-ενημέρωσης - που τώρα τελευταία θυμήθηκαν ότι είναι Έλληνες - την έπεσαν ταυτόχρονα στο βιβλίο ιστορίας και σου μπουμπουνίζουν τ’αφτιά αλλάζοντας την λέξη «σχολείο» σε «σχολιό» κι εσύ αναρωτιέσαι ποιά άλλη συναισθηματική λέξη θα βρουν για να σε πείσουν ότι ας πούμε, ο Σαρμπέλ είναι απαραίτητο να υποστηριχθεί από όλους τους Έλληνες σα μια γροθιά,

Όταν η μοναδική γαμωαναφορά για το ίντερνετ εδώ και πολύ καιρό στην τηλεόραση, έχει θέμα «η επικινδυνότητα του ίντερνετ» και γίνεται από την πλέον υπεύθυνη και άρτια πληροφορημένη εκπομπή των τελευταίων χιλίων χρόνων, με πάντα φλέγοντα κοινωνικά θέματα όπως εξωγήινοι, φραπελιές, μέθοδος σίλβα, τ’αρχίδια μου κουνιόσαντε,

Όταν ρωτάω την μάνα μου πώς πάνε οι λαϊκές αγορές κι εκείνη γελώντας, μου αναλύει το καινούργιο παιχνίδι των λαικατζήδων, να στοιχηματίζουν αν στο επόμενο δίωρο θα περάσει από τους πάγκους τους, γυναίκα με καρότσι λαϊκής (τα καρότσια λαϊκής είναι σπάνιο φαινόμενο πλέον – μόνο γυναίκες με μικρές σακουλίτσες κυκλοφορούν),

τότε, με συγχωρείτε κιόλας δηλαδή αν σας γαμάω την αισθητική με τα μπινελίκια αλλά θεωρώ πως περάσαμε τα σκατά στο βαρέλι.

Ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι ένα γερό ευχέλαιο, πρωί – μεσημέρι – βράδυ, που αντί για τα γνωστά ακαταλαβίστικα να περιέχει οπωσδήποτε, βαθύτερες αξίες που κάθε Έλληνας θα ΄πρεπε να εκτιμά by default και να δέχεται αδιαμαρτύρητα (σύμφωνα με τα Αρχαία Ιερά Κείμενα) όπως προστάζει η εποχή των γενναίων του Λεωνίδα:

Σπαρτιάτικο καθημερινό σαπάκιασμα της νέας γενιάς α λα Νέα Δημοκρατία.

Θάνατος στους συνταξιούχους, ανάπηρους, υπογόνιμους και όλους αυτούς τους τεμπέληδες που τολμούν να θέλουν ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους παραγωγικούς εργάτες των 700 ευρώ, διαπράττοντας θρασύτατη ύβρη κατά του Κράτους.

Μέλανας ζωμός σε όλους τους πολίτες, κάτι που υποτίθεται ότι υπονοείται εδώ και χρόνια με τον όρο «λιτότητα» αλλά κανείς δεν είχε το θάρρος να το πει με το όνομά του, στο πιο ντόμπρο επιτέλους.

«Ταν ή επί τας» σε όσους τολμούν εξωτερική πολιτική και δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω έστω την Πόλη, ενώ έχουν το θράσσος να διαπραγματεύονται γκρίζες ζώνες και ένταξη βαρβάρων στην Ευρώπη μας.

Κρυπτεία κατά των νεοτάξ παγκοσμιοτέτοιων ή μεταναστών και σφάξιμο στο πόδι, ώστε επιτέλους «τα παιδιά μας» να αποφοιτήσουν απ΄τα «σχολιά» τους και να βρουν μια νέα Ελλάδα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις ένδοξες εκείνες, όταν οι μισοί Έλληνες γάμαγαν κι έδερναν και οι άλλοι μισοί ήταν Είλωτες, δούλοι και φανς εξτρίμ σπορτς στον Καιάδα.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras |

AND I THINK TO MYSELF…


Τώρα τελευταία τα σύμπαντα μου ‘χουν σπάσει τα νεύρα πάρα πολύ. I mean, ρε φίλε πώς το κάνεις αυτό; Πώς πας και χώνεις έναν άνθρωπο πάνω σε μια πέτρα γύρω από μαύρα σκοτάδια και τον αφήνεις έτσι μόνο του να αναρωτιέται; Και δεν φτάνει αυτό αλλά πας και του δίνεις και νιονιό; Άστον εκεί πέρα να τρώει χορτάρι, να τρέχει στα λιβάδια, να χαζεύει τα γαλάζια και τα κίτρινα και τα πορτοκαλί… ή μαλακία, μην του δώσεις χρώματα, τέλος πάντων άστον στην ησυχία του. Άσε για το μέγεθος. Μα καλά, δε μπορούσες να μας κάνεις γιγάντιους να έχει φάση; Έπρεπε δηλαδή να πας και να μας κάνεις σα μυγοχέσματα, μικρότερους ακόμη και από ένα εφταμηνίτικο φαλαινάκι; Και δε φτάνει που ακόμα και τα φαλαινάκια είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ αλλά πας και τους δίνεις λιγότερο νιονιό, να μην μπορείς να κάνεις μαζί τους μια κουβέντα της προκοπής, να μας σπασαρχιδίζουν ακόμα κι αυτά, εκτός από τον χώρο που μας τρώνε;

Μιλάμε, να είσαι φαλαινίτσα, να μην έχεις καθόλου μυαλό και τα πράγματα να είναι απλούστατα: ψάρια να φας, ψάρια να ζευγαρώσεις, ψάρια να σου τρώνε τη γλίτσα και ψάρια που δε σου χρησιμεύουν σε τίποτα. Ενώ σε μένα, τα πράγματα είναι άπειρα πιο πολύπλοκα: ψάρια να φάω, ψάρια να μη φάω, ψάρια να με φάνε, ψάρια να θαυμάσω, ψάρια με ένα δισεκατομμύριο χρησιμότητες, που ντε και καλά πρέπει να αξιοποιήσω. Κι ούτε ένα ψαράκι για δείγμα να μου φάει τη γλίτσα τουλάχιστον! Να μη πάω στα άλλα ζώα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους και που προφανώς μια φαλαινίτσα τα ΄χει γραμμένα δε ξέρω που γράφουν οι φάλαινες τα ψάρια που τους σπάνε τ΄αρχίδια.

Και δεν φτάνουν τα εγκόσμια, έχω και τα απόξω. Μου δίνεις πλανήτες, μου δίνεις φαινόμενα, μου δίνεις ένα σωρό δύσκολα εφέ κι εγώ σπασαρχιδίζομαι να τα καταλάβω. Γιατί αν δεν τα καταλάβω, ξανασπασαρχιδίζομαι κι αυτή η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Άσε που κάποιοι τα ΄χουν καταλάβει όοοοολα και δε φτάνει που έχω τα γνωστά σπασαρχιδίσματα, έχω και τους άλλους σπασαρχίδες να φάω στη μάπα. Τουλάχιστον να ήμασταν ο καθένας στην κοσμάρα του σε ξεχωριστούς πλανήτες και όχι όλοι μαζί στις κοσμάρες μας αλλά πάνω στον ίδιο πλανήτη. Αδικία.

Έρχεται μια βροχούλα, βγαίνει μετά το ουράνιο τόξο, μυρίζει το χορτάρι και η πλάση κάτι κάνει δεν το θυμάμαι τώρα. Για ένα σαλιγκάρι, αυτό σημαίνει τσάρκα και μάσα. Για έναν άνθρωπο, έχουμε και λέμε: «να πάρω ομπρέλα», «να μαζέψω σαλιγκάρια», «να ποτιστεί το χωράφι», «ο θεούλης κλαίει», «ευκαιρία για καταθλιψάρα», «να βάλω αδιάβροχη μάσκαρα», «ο πλανήτης εκδικείται» και ένα σωρό ασύνδετα, αλλοπρόσαλλα πράγματα που προκύπτουν από την αηδία που λέγεται νοημοσύνη σε συνάρτηση με την άλλη αηδία που λέγεται συναίσθημα κι όλα αυτά, σε συνάρτηση με τους ρυθμούς ζευγαρώματος του καθενός.

Ε μετά για να μη μπερδευόμαστε λέει, ακολουθήσαμε το «διαίρει και βασίλευε», τα κάναμε όλα κομματάκια και τα χωρίσαμε σε κατηγορίες και… βασιλέψαμε. Βάσει αυτής της κατηγοριοποίησης, αυτοί ας πούμε που προνοούν για ομπρέλα λέγονται γιάπηδες με επίφοβο μαλλί, αυτοί που τρώνε σαλιγκάρια σιχαμένοι και δε θέλω να τους ξέρω, αυτοί που περιμένουν να ποτιστεί το χωράφι, αγρότες που κλείνουν δρόμους, αυτοί με τον θεούλη που κλαίει πλησιάζουν στην ευτυχία τις φαλαινίτσες και πάει λέγοντας.

Εκατομμύρια πράγματα να χωρίσεις σε πιο μικρά κομματάκια όπως σου γουστάρει, να διαιρέσεις και να βασιλέψεις. Και τελικά καταλήγεις στο μόνο χρήσιμο πράγμα του κόσμου: ακετιλοσαλι…φτού ασπιρίνη.

Και μετά αρχίζεις πάλι και σκέφτεσαι λο-γι-κά. Which is… Ο κόσμος μας χωρίζεται σε δύο πράγματα: σ’αυτά που κάνεις εντός ωραρίου και σ’ αυτά που κάνεις εκτός.-

p.s. H ασπιρίνη λέει, ήταν φυτική. Από μανιτάρια.

Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ


Αυτό το ρητό: «η ιστορία γράφεται από τους νικητές» ποτέ δεν το είχα σκεφτεί πάρα πολύ. Το θεωρούσα πολύ λογικό, οι νικητές, απ΄τη στιγμή που υπερίσχυσαν, να γράψουν την ιστορία απ΄την δική τους σκοπιά. Φυσικά, ήταν ένα από Άδικα του κόσμου τούτου, που μου δόθηκε αμάσητο και αυτά τα πράγματα δεν τα πολυψάχνεις συνήθως. Τώρα όμως, το βλέπω αλλιώς. Πιο λογικά. Πολλές οι αφορμές αλλά θα γράψω μόνο το συμπέρασμα.

Οι νικητές, έχοντας την αυτοπεποίθηση της κυριαρχίας, ασχολούνται περισσότερο με τους πολύπλοκους μηχανισμούς που οδήγησαν στην νίκη τους και δεν έχουν τόση μεγάλη ανάγκη να περιαυτολογήσουν ή να στολίσουν με χρυσόσκονες τα μονοπάτια που ακολούθησαν.

Αντίθετα, οι ηττημένοι έχουν περισσότερη ανάγκη να εξυψώσουν και να ωραιοποιήσουν – συνήθως αδιάφορες - ιστορικές φιγούρες, σε ήρωες, μάρτυρες και αγίους, για να δικαιολογήσουν* τα γεγονότα. Νομίζω, ότι τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις είναι πολύ χρήσιμο να γράφεται η ιστορία από «νικητές».

* γιατί γι’ αυτούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η Ιστορία δεν θα ‘ναι τίποτε περισσότερο από μια τεράστια ανάγκη να βρουν λόγους ώστε να τονώσουν το πεσμένο ηθικό των ανθρώπων που αναγκαστικά, τους έτυχε να ανήκουν στο συγκεκριμένο «στρατόπεδο» και όχι στο αντίπαλο.

ΧΡΑΑΑΤΣ!


Κι εκεί που καθόμουν πριν λίγες μέρες στην νιρβάνα μου και περίμενα πώς και πώς να ρημαδοσχολάσω, αρχίζει ξαφνικά ένα ενοχλητικότατο σούσουρο στο γραφείο. Είχαν κάνει όλοι ένα τεράστιο πηγαδάκι και ψου ψου ψου και ουάου και γιέα κι όλα αυτά που λένε μεταξύ τους τα άλλα εξέκιουτιβς κι εγώ ως συνήθως, δεν καταλαβαίνω μία.Το ΄ξερα ότι δεν θα μου ‘βγαινε σε καλό όλο αυτό και όντως έτσι ήταν. Τα βλαμμένα είχαν σκοπό να με αγγαρέψουν. Θα πηγαίναμε λέει στα καπάκια, σε μια έκθεση στο μουσείο Μπενάκη. Φώναζα, χτυπιόμουν, που με μισείτε, που δεν είμαι κουλτουριάρα εγώωω, που πονάνε τα ποδαράκια μου, που να πάτε μόνοι σας να πολιτιστείτε… τίποτα αυτοί. Άμα τους μπει κάτι κουλτουριάρικο στο κεφάλι, δεν τους το βγάζεις με τίποτα!

Με βούτηξαν με τα πολλά απ΄το σβέρκο και να ‘σου μετά από λίγο σε μια τεράστια σάλα με ορντέβρσσσς, φουγαγκρά πώς στο διάολο τα λένε, ποτά και κάτι άλλα που κουνιόντουσαν και φοβήθηκα να τα φάω. Μετά, ήρθε ένας πολύ καλός κύριος, είπε «η ξενάγηση ξεκινά», αφήσανε όλοι τα μεζεδάκια που κουνιόσαντε, σβήσαμε τα τσιγάρα, γιατί τσιγάρα και τέχνη δεν τα ‘χουν καλά μάλλον και ακολουθήσαμε τον κύριο στη ράμπα που ανέβαινε προς τα πάνω. Ωχ, λέω αρχίζει ο ύπνος.

Όσο ανέβαινα, πιάστηκε ο λαιμός μου να κοιτάω φορέματα με ένα σωρό έντονα σχέδια, κολλημένα στους τοίχους. Οκ, λέω, φορέματα είναι σιγά τη τέχνη. Και φτάσαμε στον χώρο της έκθεσηηηης. Κό-κα-λο! Τα φορέματα που έβλεπα τόση ώρα ήταν από…χαρτί. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η αίθουσα είχε ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα ρούχα, όλα φτιαγμένα από χαρτί, που απαγορευόταν φυσικά να ακουμπήσεις – κλαψ δεν είδα την ταμπέλα έγκαιρα - αλλά έμεινα. Και λέω, οκ, του ‘ρθε του καλλιτέχνη να φτιάξει φορέματα με χαρτί, μπράβο του, πάμε να φύγουμε τώρα.

Αυτό ήταν αρκετό για να με γραπώσουν πάλι απ΄το σβέρκο και να πάθω το δεύτερο σοκ όταν έμαθα ότι πολύ παλιά ο κόσμος φορούσε ρούχα από χαρτί! Αφού μπαστακώθηκα για τα καλά, το τρίτο και τελειωτικό σοκ ήταν ότι κάποια από αυτά τα ρούχα, δεν είχαν φτιαχτεί για τις ανάγκες της έκθεσης, αλλά είχαν έρθει από μουσεία άλλων χωρών και είτε ήταν παμπάλαια, είτε διάσημων σχεδιαστών, είτε ό,τι περισώθηκε από ανθρώπους που στ΄αλήθεια τα φορούσαν.

Δεν είχα ιδέα ότι κάποτε στην Αμερική (νομίζω μετά τον πόλεμο), ο κόσμος δεν είχε λεφτά για ρούχα και κατέφευγε σε αυτά τα ρούχα. Κόστιζαν γύρω στο 1 – 1,5 δολάριο, δίπλωναν πολλές φορές και γίνονταν ένα τετράγωνο φακελάκι που πάνω έγραφαν οι εταιρείες τα στοιχεία της κάθε καταναλώτριας και της το ταχυδρομούσαν! Τα φορέματα αυτά είναι σπάνια, γιατί μόλις ο κόσμος απέκτησε λεφτά άρχιζε να τα καίει απ΄τη χαρά του, αφήνοντας πίσω του τα «δύσκολα» χρόνια.

Κάποια από αυτά, τα πουλούσαν με σετ μπογιές για να τα ζωγραφίσεις όπως θες, ενώ τα φορούσες μία – δύο φορές τοπς. Το σχέδιο όλων των χάρτινων φορεμάτων ήταν το «Α» για να μην σε στενεύουν και να μην σκίζονται εύκολα, ενώ στην πορεία βγήκαν και χάρτινα κοσμήματα, καπέλα και διάφορα άλλα, που αν τα δεις δεν το πιστεύεις με τίποτα ότι είναι χάρτινα.

Ε, μετά μπήκαν στο παιχνίδι διάσημοι σχεδιαστές, είδα κι ένα φόρεμα φτιαγμένο και ζωγραφισμένο από τον Άντι Γουόρχολ και μετά… κατάλαβα ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες – κλαψ, πάλι δεν είδα έγκαιρα την ταμπέλα. Υπήρχαν επίσης κινέζικα, γιαπωνέζικα… θα σας γελάσω, κιμονό και πολύ πολύ παλιά ρούχα, διπλωμένα σε βιτρίνες που το μουσείο ψάχνει ανθρώπους να τα χρηματοδοτήσουν για να τα ξεδιπλώσει, γιατί η συντήρησή τους είναι πανάκριβη.

Να φανταστείτε, ήταν μια κοπέλα σε μια γωνιά, που ήταν η συντηρήτρια των χάρτινων ρούχων και όση ώρα ήμουν εκεί, προσπαθούσε με ένα γαμωτσιμπιδάκι μέσα από έναν κωλοφακό, να ξεδιπλώσει μια χάρτινη δαντέλα. Φρίκη. Ήθελα να πάω να το βουτήξω, να της πω μη σε νοιάζει κοπελιά άστο πάνω μου, ας βρίσουν εμένα, και να το ανοίξω τέντα με τη μία. Τόσο τη λυπήθηκα. Αλλά, αυτή είναι δουλειά της αι γκες. Και αι γκες πάντα θα μου τη δίνουν οι ψειροδουλειές.

Να πάτε. Λέγεται “ ΧΡΑΑAΤΣ! Μόδα από χαρτί ”.

Έτσι λοιπόν και κουλτούρα φάγαμε και γουστάραμε τρελά και μπορώ τώρα να παραδεχτώ ότι «μουσείο» και «έκθεση» δε σημαίνει απαραίτητα νύστα, βαρεμάρα και ένα κάρο δικαιολογίες για να τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.

RE: ΤΡΙΑ ΣΕ ΕΝΑ…

…ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΕΝΑ

Στα πλαίσια της πετριάς που φάγαμε τελευταία με τα μπλογκοπαίχνιδα και επειδή έχω ήδη αρπάξει τρεις προσκλήσεις από τρία μπλογκοβαρεμένα, απαντώ και μισή ντροπή δική σας και άλλη μισή πάλι δική σας.

1. Ο μπλογκοχωριανός νούμερο ούνο, θέλει λέει 7 αγαπημένες μου ταινίες. Et voila:

1.Matrix (όλες, αλλά η πρώτη γαμάει).
2.Συνήθεις ύποπτοι
3.Seven
4.In da house
5.Legends of the Fall
6.The other sister

Πάει αυτός.

2. Ο άλλος μπλογκοχωριανός θέλει λέει, ένα κείμενο που να περιέχει τις λέξεις: θέσφατο, γκρεμός, χάδι, υπομονή, μοντέλο. Γαμώ την τύχη μου δηλαδή εδώ μέσα! Ας το προσπαθήσω.

ΚΟΤΟΝΕΙΡΑ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοτόπουλο πολύ προβληματισμένο. Ο δάσκαλος στο κοτοπουλέγιο το είχε βάλει τιμωρία, γιατί δεν ήξερε τη λέξη «θέσφατο». Είχε γίνει ρεζίλι μπροστά στα μάτια της κοτοπουΛέλας του, άσε που έπρεπε να μείνει μισή ώρα στην γωνία και να στέκεται στο ένα πόδι, σα μαλάκας πελεκάνος. Γιατί, ως γνωστόν κοτόπουλα και πελεκάνοι έχουν τις χειρότερες των σχέσεων.

Το μόνο που ήθελε ήταν να εξαφανιστεί, να πάει να πέσει στον γκρεμό και τότε, πάνω στην στεναχώρια του, του ‘φυγαν δύο κουτσουλιές και τρία κακαρίσματα μέσα στην τάξη. Κοτοπανωλεθρία! Ο κοτοπουλοδάσκαλος πρέπει να το λυπήθηκε πολύ, γιατί πλησίασε και μετά από ένα γλυκό χάδι, του ψιθύρισε να κάνει υπομονή. Του είπε πως σύντομα το μαρτύριο θα τέλειωνε και πως το μόνο πράγμα που μετράει είναι να έχει στόχους και να σπουδάσει.

Έτσι, μετά από πολλά χρόνια, όταν θα είχε γίνει κοτοδικηγόρος και τρανός, κανείς δεν θα ‘ξερε για τις κουτσουλιές του, θα είχε όποια κότα γούσταρε και η κοτοΛέλα που τώρα κακάριζε σαν χαζή, το πιθανότερο θα κατέληγε σ’ένα βρώμικο κοτέτσι, να γεννάει, να κακαρίζει, να μοιράζεται έναν κόκορα με ένα τσούρμο κοκότες και να παρακαλάει τον μεγαλοκοτοδικηγόρο, να της βγάλει διαζύγιο με διατροφή. Κι εκείνος, ανάμεσα στα μοντέλα και τις κοτοΝαόμι, μεγάλος και τρανός, να της ζητάει ευθαρσώς, πενήντα φρέσκα αυγά ημέρας και ένα ολόκληρο πουπουλομμύριο, μπας και γλιτώσει τη χαζή.

Next ppplease….

3. Και η κυρία μπλογκοherinna, θέλει λέει, πάλι ένα κείμενο που να περιέχει τις λέξεις: σκιάχτρο, αρκούδα ή άρκτος, βάρκα, μετρό, λιμάνι. Μα πού τα βρίσκετε ήθελα να ‘ξερα… Έλα, εδώ σ’έχω:

ΜΠΑΤΣΟΜΠΛΟΓΚΙΝ

Μια στριφνή ξερακιανή κοκκάλω μανταμίτσα, σκιάχτρο σωστό, μας παλουκώθηκε στην καρέκλα. Δεν το κουνάει λέει, αν ο προϊστάμενος δεν της ζητήσει συγνώμη. Εκείνος, κρυμμένος πίσω από τη γραφειάρα του, τι κρυμμένος δηλαδή, πόσο μπορεί να κρυφτεί μια αρκούδα πίσω από μια ντάνα χαρτιά, κάνει τον απασχολημένο.

Μουλάρια κι οι δυο. Αφού λυσσάξανε στα μπινελίκια μόλις δέκα λεπτά πριν, τώρα το παίζουν κινέζοι, λες και δεν υπάρχει ο ένας για τον άλλον. Κι όλα αυτά, για μια μαλακία και μισή. Έχει πάρει η κυρία τη βάρκα της και την έχει στήσει μπροστά στο μαγαζί του γείτονα, τρεις μήνες τώρα. Ε, μια, δυο, τρεις, αφού δεν έπαιρνε από λόγια, της έκανε ο άνθρωπος μήνυση. Μόλις η κοκκάλω πήρε το χαρτί, μας κουβαλήθηκε στο τμήμα κι άρχισε να ουρλιάζει που δε σεβαστήκαμε τίποτα, που είναι από τζάκι, που ούτε λεωφορείο ούτε μετρό δεν έχει καταδεχτεί να πάρει στην ζωή της, που της μαγαρίσαμε το όνομα, που που που. Άει σιχτήρ μωρή!

Ε, της είπε ο προιστάμενος να πάει να τα πει στο δικαστήριο, αυτή το θεώρησε μεγίστη προσβολή, τον είπε ανάγωγο, της είπε ότι δεν είναι στο χέρι του, τον είπε ανύπαρκτο ανθρωπάριο, της είπε να φύγει, του είπε ότι θα τον αναφέρει, την είπε σπασαρχίδω, του είπε τέτοια ορολογία ούτε στο λιμάνι πανίβλαξ χιμπατζή, την είπε πατσαβούρα και με τα πολλά, της είπε να πάει να γαμηθεί. Και η αντίδραση; Μπαστακώθηκε η κοκκάλω και δεν φεύγει τώρα με τίποτα.

Πήγε τρεις, πήγε τέσσερις, αυτοί μουγκοί ακόμα. Και να μην μπορείς να φωνάξεις την αστυνομία να τη μαζέψει, αστυνομικό τμήμα είσαι σου λέει! Κι ο προϊστάμενος να κάνει τον ψόφιο κοριό, γιατί έχει χεσμένη τη φωλιά του ενώ αυτή ανένδοτη που μαγαρίστηκε το όνομά της, λέει. Και σχολάω όπου να ‘ναι.

Update: 5.00μ.μ. Βρίσκομαι ακόμα στο τμήμα και περιμένω τον ιατροδικαστή. Το καλό με το blogging είναι ότι θα ενημερωθείτε πριν τις εφημερίδες. Συνμπλόγκερς, αυτή είναι η πάσα αλήθεια:

Πριν είκοσι λεπτά κι ενώ οι δυο τους, πεισματικά περίμεναν ποιος θα λυγίσει, έτοιμοι να εκραγούν, φαίνεται από την συγκίνηση τον έπιασε κατούρημα τον προϊστάμενο και σηκώθηκε ξαφνικά να πάει τουαλέτα. Μόλις τον είδε η κοκάλω, νόμιζε ότι πήγε να το σκάσει, του όρμηξε τον βούτηξε απ΄τη μύτη κι άρχισε να κράζει σαν υστερικιά. Ε, της έσκασε μια μπουνιά ο προϊστάμενος, πάρτην κάτω. Τρέχουμε από πάνω της, σέκος η κοκκάλω. «Μια μπουνιά άνθρωπος ήταν, θεός σχωρέστην» είπε ένας που της έκλεισε τα μάτια. Στα γρήγορα, μας μάζεψε ο προϊστάμενος, μας είπε τι θα γράψουμε στην αναφορά, μας μοίρασε τρία σακιά μαύρο και υποσχέθηκε σε όλους προαγωγή… εκτός από μένα. Γιατί είμαι λέει, blogger. Αλλά δεν θα περάσει ο φασισμός σύντροφοι! I’ll keep you posted απ΄την ψειρού.

Φίουυυυυ… Αυτά.