ΑΝΙΑΤΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ

Τα πράγματα είναι από απλά έως γελοία. Η αιώνια όμως επιμονή να τα κάνουμε πολύπλοκα για να φαινόμαστε πιο μάγκες, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί. Ας πούμε ότι έχεις έναν άρρωστο. Έναν πολύ άρρωστο άνθρωπο που χρειάζεται θεραπεία, γιατρό, φάρμακα και συγκεκριμένη δίαιτα για να γιατρευτεί. Αν τα κάνεις όλα αυτά, θα επιβιώσει. Αν όχι, θα πεθάνει. Απλό; Όχι και τόσο τελικά. Γιατί εσύ δεν ακολουθείς την πεπατημένη. Προτιμάς τα δύσκολα. Τί κάνεις λοιπόν;

Έχουμε και λέμε: Στην αρχή βάζεις σοφούς από όλα τα πλάτη της γης να σου γράψουν βιβλία με όλα τα γιατροσόφια, όλων των πολιτισμών. Να θυμήσω ότι ο άρρωστος περιμένει κι έχει πολύ λίγους μήνες ζωής. Μετά, παίρνεις αυτά τα βιβλία, τα κάνεις κανόνες και ιδρύεις «σχολές» και πρακτικούς της κάθε ιατρικής. Κάπου εδώ, ο άρρωστος υποτροπιάζει αλλά είπαμε, εσύ θα το κάνεις σωστά. Αμέσως μετά, οι σχολές μαζεύουν οπαδούς που μυούνται στα μυστικά της κάθε ιατρικής και πειραματίζονται πάνω σε άλλους αρρώστους σε μακρινές χώρες. Ο άρρωστος τώρα βογγάει αλλά δε πα να ψοφήσει αν είναι να τα κάνεις μισά.

Στην πορεία για να σιγουρευτείς, φέρνεις σε δημόσια αντιπαράθεση τους οπαδούς της κάθε σχολής. Έτσι θα αποφασίσεις ποιός είναι ο πιο άξιος. Ο άρρωστος τη βγάζει δε τη βγάζει αλλά εσένα σ΄έχουν φάει οι τελειομανίες. Βρίσκεις λοιπόν την πιο κατάλληλη ιατρική να τον σώσει. Τους αναθέτεις το μεγάλο έργο και περιμένεις σίγουρος για την ίαση.

Περνάει ο καιρός και… τίποτα. Ο άρρωστος χειροτερεύει, ευτυχώς δεν πεθαίνει αλλά και δεν γίνεται καλά. Οι ακόλουθοι των άλλων ιατρικών μεθόδων ορύωνται, σου τρώνε τ΄αυτιά, σκίζουν τα ιμάτιά τους ότι εκείνοι ξέρουν πώς να κάνουν ΤΩΡΑ καλά τον άρρωστο… με αποτέλεσμα να πειστείς. Διώχνεις με τις κλωτσιές τους τσαρλατάνους και προσλαμβάνεις τους καινούργιους γιατρούς πληρώνοντας ένα κάρο λεφτά. Ο άρρωστος ξαφνικά γίνεται μπλε. «Μα τον παραλάβαμε σε πολύ άσχημη κατάσταση» σου λένε. Κάνουμε ότι μπορούμε. Δίνεις φακελάκια δεξιά αριστερά αλλά ο άρρωστος χειροτερεύει.

Παράλληλα ξεφυτρώνουν ιατρικές σαν τα μανιτάρια. Όλοι σκίζονται για τον άρρωστό σου, πονάνε περισσότερο από αυτόν, τρώνε τη ζωή τους να σε παρακαλάνε να τον αναλάβουν και μετά από λίγο… τους αφήνεις, διώχνοντας ξανά τους προηγούμενους. Αλλά πάλι τζίφος. Ο άρρωστος τώρα είναι ετοιμοθάνατος. Βαριανασαίνει κι έχει να φάει μέρες. Έχει μείνει πετσί και κόκκαλο και το μόνο που τον σώζει είναι ένα θαύμα. «Κι απ΄αυτά κάνουμε» σου λένε οι καινούργιοι γιατροί της πόλης. Αυτοί με το κίτρινο βιβλίο ιατρικής που ορκίζονται ότι με τίποτα ο άρρωστος δεν θα πεθάνει. Αρκεί να τους δώσεις την ευκαιρία να στο αποδείξουν, αρκεί να διώξεις τους τσαρλατάνους.

Το θέμα είναι όμως, ότι τόσα χρόνια τριβής με την ιατρική, έχεις γίνει κι εσύ σχεδόν γιατρός. Ξέρεις ας πούμε, ότι δεν ρίχνεις ροπαλιά στο κεφάλι ενός ετοιμοθάνατου, ούτε τον ταίζεις φυτοφάρμακα, ούτε του μειώνεις την τροφή. Είσαι σίγουρος ότι είναι όλοι τους τσαρλατάνοι αλλά έτσι όπως έφτιαξες τους κανόνες του παιχνιδιού, αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει όλους, είναι η προσήλωση στους κανόνες της εκάστοτε «σχολής» και μετά ο ασθενής. Είναι η προσήλωση στα ιερά βιβλία ιατρικής, παρά να σωθεί ο άνθρωπός σου. Είναι μέσα από ατέλειωτες αντιπαραθέσεις, να προκύψει τελικά ο μεγάλος Πανοραμίξ, άσχετα αν δεν έχει φτιάξει ποτέ του ένα μαγικό ζωμό της προκοπής. Κι ο άρρωστος πεθαίνει. Κι εσύ ψάχνεις τί λάθος έκανες.

Αλλά τώρα, έρχονται νέοι μάγοι στο μικρό γαλατικό χωριό. Αυτοί υποστηρίζουν ότι μπορούν να αναστήσουν τον νεκρό. Οι παλιοί ξεσηκώνονται, απορούν πώς γίνεται να αφήνεις τέτοιους αλλαζόνες να σε κοροιδεύουν μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, κι εσύ γελάς πικρά μέσα στο πένθος σου γιατί μόλις έμαθες ότι αρρώστησες κι εσύ.