REWRITING


Καιρό το στριφογυρνάω στο μυαλό μου και τις περισσότερες φορές, ξέροντας ότι πρόκειται σχεδόν για ύβρη, το ξεχνάω. Μέχρι να το ξαναθυμηθώ. Ξέρω πολύ καλά πως κάποια πράγματα δεν τα ακουμπάς… μέχρι δηλαδή να τα ακουμπήσεις. Επειδή όμως αυτά που σκέφτομαι συνήθως τα πετάω κι όποιον πάρει ο χάρος (φυσικά, μόνο στο blog, έχουμε κι ένα κούτελο), είπα να το πω και σας προειδοποιώ και το κρίμα στο λαιμό σας και νίπτω τας χείρας μου και τέλος πάντων ό,τι λένε όλοι αυτοί που στα σίγουρα την έχουν κάνει τη λαδιά τους.

Ένα κλασσικό βιβλίο ή ένα οποιοδήποτε βιβλίο γιατί θα πρέπει να τελειώνει στην ανάγνωσή του; Δεν μπορεί να γίνει καλύτερο ή διαφορετικό; Άντε το διαβάσαμε, βγάλαμε τα συμπεράσματά μας, το κλείσαμε, επηρεαστήκαμε, άντε κάναμε και καμιά παραπομπή και… τέλος; Δηλαδή τι, τα τραγούδια που διασκευάζονται, οι ταινίες που γίνονται remake ή τις ξαναβγάζουν πίτα στα εφετζίδικα ταρατατζούμ ή τα θεατρικά έργα που ο καθένας τα βλέπει απ΄όποια γωνία θέλει, λέω δηλαδή ότι όλα αυτά μπορούμε να τα ακουμπήσουμε και τα βιβλία όχι;

Και εντάξει, το καταλαβαίνω ότι θα φαγωθούν οι συγγραφείς και θα μας τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί με όλα αυτά τα νομικά λουκέτα που βάζουν στις λέξεις άμα τις χρησιμοποιήσεις -εντελώς συμπτωματικά- με την σειρά που τις χρησιμοποίησαν κι αυτοί, αλλά u know what? μπορούμε να περιοριστούμε στους πεθαμένους. Το πολύ πολύ, να τρίζουν τα κόκαλά τους και σιγά που θα φοβηθούμε, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς αυτή η έκφραση των κοκάλων που τρίζουν είναι φοβιστική αν δεν είσαι σκουλήκι και το σπιτάκι σου δεν είναι φτιαγμένο από κόκαλα κατά προτίμηση συγγραφέων.

Δεν θα ΄χε λοιπόν φοβερό ενδιαφέρον να διαβάζαμε το remake κάποιων κλασσικών βιβλίων από συγγραφείς εντελώς άλλης φάσης; Σαν ανάθεση εργολαβίας ένα πράμα, στην ανάγκη και με το πιστόλι στον κρόταφο – δεν υπάρχει θέμα.

Έτσι, σατανικά πάντα μιλώντας, έχω φτιάξει ως τώρα τον εξής κατάλογο και θα ήθελα σαν παλαβή να τον δω πράξη κάποια μέρα. Θέλω απελπισμένα να διαβάσω:

Την «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη γραμμένη ταρααμ τα τααμ… απ΄τον Στέφεν Κίνγκ.

Τον «Αλχημιστή» ταραμ ταραμ τα τζούμ … απ΄τον Δήμου.

Το «Κεφάλαιο» του Μαρξ… μπρρρρρρρρρ… από τον Ανδριανόπουλο.

Το «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» κλαπ κλαπ κλαπ… απ΄τον Τζίμη Πανούση (ε, καιρός είναι να γράψει και λίγη λογοτεχνία).

Πω λέμε, αρχίζει και μου ανοίγει η όρεξη, κάνω κλακ κλακ στα δαχτυλάκια μου, με κοιτάνε με σιχαμάρα οι τριγύρω, κάνω κράτσα κράτσα πάνω στα πλήκτρα απ΄την φούρια που πήρα και συνεχίζω:

Τη «Βίβλο» του… θεού (αααα… έτσι μου ΄πανε) πατ πατ πατ… από τον Πάνο Ζέρβα.

Το Moby Dick κλαψ λυγμ %$#@… από τον… Παναγιώτη Χατζηστεφάνου.

Και….

Το «The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy» ιου ιου ιου… από τον Έκο.

P.S. Τα γαμάτα ηχητικά εφέ ήταν μια ευγενική προσφορά του σατανικού μου εγκεφάλου για να προσθέσει δράμα στις φάπες που θα φάω.