ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ


Μα το περίμενα πώς και πώς. Είναι δυνατόν να έχουν ξεσηκωθεί όλοι για τα βιβλία Ιστορίας και να έχουν ξεχάσει τα βιβλία της Νεοελληνικής Γλώσσας; Αφού αυτά τα δύο συνδέονται. Στην πορεία θα πιάσουμε και καμμιά Φυσική, τίποτα Μαθηματικά, ίσως και την Γεωμετρία (γιατί εμένα ο κύκλος και το πολύγωνο μου φαίνονται πολύ ύποπτα τελευταίως αλλά αφήνω τους πατριώτες να το ερευνήσουν πρώτοι). Διότι δεν γίνεται μια τόσο οφθαλμοφανής προπαγάνδα να δοθεί μισή, σίγουρα την έχουν απλώσει οι νεοτάξ προπαγανδιστές και σε ό,τι άλλο βιβλίο αγγίξουν οι μαθητές.

Έτσι λοιπόν, το βιβλίο της Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ’ Γυμνασίου είναι για την πυρά, πάει και τελείωσε. Ας προσθέσω λοιπόν κι εγώ μερικές σκέψεις πάνω στην ανάλυση της σελίδας 73, του καλού μας πατριώτη που δεν τα είπε όλα, αν και νομίζω ότι επαναλαμβάνομαι (που όμως το κάνω με ιδιαίτερη ευχαρίστηση σαν καλή πατριώτισσα και αφού η πατρίδα δεν μ΄αφήνει να φορέσω το χακί).

Μια από τις κύριες ενστάσεις του Καλλίμαχου, είναι ότι επιτρέψαμε στον «λαθρομετανάστη» Καπλάνι να φιλοξενηθεί στο βιβλίο αυτό. Γιατί δεν φτάνει λέει, που παραβίασε τα αφύλακτα σύνορά μας και που δεν τον απελάσαμε αμέσως, αλλά έχει και το θράσος να μας επιπλήττει που δεν ελληνοποιούμε τους παράνομους μετανάστες.

Σαν πρώτη σκέψη, ομολογώ ότι πρέπει να είναι πολύ σπασαρχίδικο σε ένα ελληνικό βιβλίο γλώσσας να υπάρχει κείμενο «ξένου» αλλά δεν είναι αυτό το θέμα (γιατί π.χ. και ο Λόρδος Μπάυρον ήταν ξένος αλλά τέλος πάντων, έγραφε καλά πράγματα για εμάς). Ο Γκάζι όμως έχει επιπλέον μειονεκτήματα. Είναι λαθρομετανάστης. Τουτέστιν, εισβολέας σε μια κατά τ΄άλλα φιλειρηνική χώρα που σε μια στιγμή αδυναμίας έπεσε θύμα εγκληματιών όπως ο Γκάζι που εγκαταστάθηκε εδώ, σπούδασε, δούλεψε και οϊμέ έγινε άνθρωπος του πνεύματος, αντίθετα με τον μέσο μπουζουκοέλληνα. Αυτό, είναι εξοργιστικό και το καταλαβαίνω.

Ο Γκάζι και ο κάθε Γκάζι λοιπόν, έπρεπε να αρνηθεί να περάσει τα αφύλακτα σύνορα της χώρας μας, να παραμείνει στην κατεστραμμένη χώρα του, να γίνει κλέφτης, φονιάς ή δεν ξέρω ‘γω τι για να επιβιώσει, να μην σπουδάσει, πιθανόν να χάσει την οικογένειά του απ΄τις στερήσεις και… θα μου πεις και με το δίκιο σου τί σε νοιάζει εσένα. Ας ψοφήσει, αρκεί ΕΜΕΙΣ να είμαστε καλά. Εντάξει, δεν ακούγεται και τόσο καλά αυτό αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Κάπου ψηλά στον γεωγραφικό χώρο που λέγεται Ελλάδα πήγε κάποιος και τράβηξε μια γραμμή, αφού φρόντισε πρώτα να την ποτίσει με μπόλικο αίμα ανθρώπων (που δεν είχαν κανένα άλλο περιθώριο παρά να θυσιαστούν για τις μαλακίες που είχε στο κεφάλι του), κι από τότε ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να νοιαζόμαστε για τα εντός της αιματοβαμμένης γραμμής. Οκ… λίγο σουρεάλ αλλά ας το δεχτώ κι αυτό.

Ένα θεματάκι που δεν το ΄χω με τίποτα όμως, είναι (επιτέλους ρε παιδιά!) να καταλάβω τον όρο «ρατσισμός». Πολύ με έχει μπλέξει αυτή η λέξη τελευταία. Η φίλη μου η Βίκι τα γράφει μπερδεμένα:

«Ρατσισμός: Ο ρατσισμός θεωρείται παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος του ανθρώπου στην ισότητα στους τομείς της εργασίας, της πολιτικής, της οικονομίας και άλλων παραγόντων της καθημερινότητας».

Έμαθα ότι μπορεί κάποιος να μπει στην Βίκι και να αλλάξει κάποιον ορισμό που είναι λάθος ή ελλιπής (ή και αποτέλεσμα της νεοτάξ προπαγάνδας). Προτείνω λοιπόν, στον παραπάνω ορισμό να προστεθούν οι εξής υποσημειώσεις:

Σημ.1: Εκτός κι αν πρόκειται για ανθρώπους έξω από τα σύνορα της Ελλάδας, που εισέβαλλαν από αφύλακτα σύνορα για να επιβιώσουν, δούλεψαν, σπούδασαν, δεν απελάθηκαν γιατί μας συνέφερε, πληρώνουν φόρους (εκτός από άλλα υπέρογκα ποσά για να λαδώσουν τους άμεμπτους πατριώτες μας) και τολμούν να παράγουν πνευματικό έργο, τέτοιο που να διδάσκεται στα παιδιά μας.

Σημ.2: Τα παραπάνω δικαιώματα ισχύουν μόνο σε δύο περιπτώσεις: είτε όταν δίνονται από τη γενέτειρα χώρα, είτε μέσω αναζήτησης καλύτερης τύχης σε άλλη χώρα αλλά με την προϋπόθεση ότι ο «ξένος» θα εννοήσει ότι θα είναι εσαεί πολίτης δεύτερης κατηγορίας και του απαγορεύεται δια παντός το θράσος και η αλαζονεία της εντελώς ίσης ισότητας.

Σημ.3: Όταν οι παραβιάσεις αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων γίνονται έξω από τα σύνορα μιας χώρας ή σε ανθρώπους που γεννήθηκαν έστω και μερικά εκατοστά έξω από τα σύνορά της, οι κάτοικοι αυτής οφείλουν να τις γράψουν στ΄αρχίδια τους.