MESSED UP

Έχω αναγκαστικά αποξενωθεί από την «πραγματικότητα» όπως την ήξερα ως τώρα. Όλη μέρα διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι, δημιουργώ. Ποτέ άλλοτε η δουλειά μου δεν ήταν «δημιουργία» εκτός από κάτι γαμάτες απόπειρες γλυπτικής πάνω σε μάσκες ομορφιάς (όταν οι πελάτισσες από κάτω, δεν επιτρεπόταν να αντιδράσουν). Α, και κάνα καλλιγραφικό σφουγγάρισμα στο μαγαζί.

Η λέξη «πραγματικότητα» όπως την ήξερα ως τώρα, ήταν συνυφασμένη με δυσχέρεια για τα πάντα. Το πρωινό ξύπνημα, τους λογαριασμούς, τους στρυφνούς πελάτες, τους απαράδεκτους εργοδότες, την φρίκη της ανικανοποίησης και την αγανάκτηση για όλα αυτά που χάνω χωρίς να προλαβαίνω ή να μπορώ να ζήσω. Εκτός από τα παιδικά μου χρόνια, η λέξη «πραγματικότητα» δεν σήμαινε ποτέ κάτι καλό. Ακόμα και τις ελάχιστες ευχάριστες στιγμές της καθημερινότητας, με είχαν μάθει να τις ονομάζω «εξωπραγματικές». Βίωμα; Ναι, σίγουρα. Τον τελευταίο καιρό έχω καταμπερδευτεί. Η πραγματικότητα έπαψε να είναι άσχημη εξ ορισμού. I mean, γίνεται κάτι τέτοιο; Ξέρω ‘γω, ίσως να συμβαίνει αυτόματα με το που περνάς τα τριάντα και οι θεοί μετά από ένα γερό τσιμπούσι, αποφασίζουν να σου δώσουν για μερικά χρονάκια ένα break μέχρι το καινούργιο σετάκι κεραυνών. Αλλά ώσπου να το συνειδητοποιήσεις, έχεις χοντρό πρόβλημα με τον εαυτό σου.

Στην αρχή βαστάς ομπρέλα ακόμα και στη λιακάδα ή περπατάς σκυφτή και τρομάζεις ακόμα και με ένα ψιθυριστό «μπου». Ε, μετά ξετσουτσουνεύεις και ψιλοαπολαμβάνεις τα «εκτός πραγματικότητας» ξέροντας πολύ καλά ότι θα διαρκέσουν το πολύ μια ώρα. Αλλά δεν. Στο τέλος, η φάτσα σου γίνεται σαν αυτά τα κόμικ που αντί για κεφάλι έχουν ένα τεράστιο ερωτηματικό, ενώ το συννεφάκι που αιωρείται από πάνω γράφει: «χωρίς λόγια». Όλα αυτά, σε αφήνουν με μια πολύ περίεργη αίσθηση. Ένα θετικό τσικ στην καθημερινότητα μπορεί να σου κάνει άσχημα πράγματα. Τώρα το αναγνωρίζω.

Μια συνάδελφος με είπε «μονόχνωτη» και χάρηκα πολύ. Πάντα ήμουν μονόχνωτη, το ήξερα πολύ καλά δηλαδή, αλλά είχα μάθει να το κρύβω. Μέχρι πριν ένα χρόνο, έκανα την χαρούμενη σε συναδέλφους και πελάτες γιατί… έτσι έπρεπε. Δεν ήμουν όμως. Ήθελα όσο πιο γρήγορα γινόταν, να σχολάσω και να χωθώ στη σπηλιά μου. Το να δείχνω κοινωνική ήταν μέρος της (όποιας) δουλειάς μου. Τώρα δεν είναι. Μπορώ να είμαι όσο μονόχνωτη θέλω, όσο αντικοινωνική γουστάρω, ενώ αν μια μέρα έχω όρεξη για πάρλες, να το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Τώρα δεν με νοιάζει πώς δείχνω. Αυτό πρέπει να ΄ναι καλό.

Στο νέο περιβάλλον, τον πρώτο καιρό, αποσυντονίστηκα, τρόμαξα και ειλικρινά δεν ήξερα καθόλου ποια είναι η θέση μου απέναντι στους «άλλους». Ένοιωθα και λίγο ένοχη για όλα αυτά τα καλά, ήθελα και λίγο χρόνο να μάθω τους νέους κωδικούς μιας εντελώς άλλης πραγματικότητας. Συνειδητοποιώ ότι έχω ακόμα πολλά παλτά να πετάξω από πάνω μου. Παλτά που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πέταγα γιατί δεν υπήρχε πουθενά κάτι τέτοιο γύρω μου, γιατί οι κοντινοί μου άνθρωποι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να πετάξουν.

Είναι σαν να παίρνεις ένα χρυσόψαρο από τη γυάλα και να το βάζεις σε ένα ενυδρείο. Με την οξυγονάρα του, με μπόλικες χρυσοψαρούκλες κι ένα ολόκληρο θαλάμι στον πάτο να το ΄χει δικό του. Οι καρχαρίες μπορεί να κολυμπούν ακριβώς δίπλα σου αλλά το επιπλέον οξυγόνο γεμίζει τους πνεύμονές σου τόσο, ώστε ακόμη κι αν στο επόμενο λεπτό σε κάνουν μια χαψιά δε σε νοιάζει, γιατί τουλάχιστον μπόρεσες να αναπνεύσεις μερικές γερές ανάσες παραπάνω.