BOOK NOTES


Διάβασα κάποια βιβλία τους τελευταίους μήνες και αρχίζω να κατασταλάζω ως προς τις επιλογές μου. Το ποια βιβλία ήταν αυτά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι πήρα τις αποφάσεις μου για το πώς θα διαβάζω από ΄δω και πέρα και τι θέλω απ΄αυτά.

Πρώτον, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάτσω με το ζόρι να τελειώσω βιβλίο που δεν μου αρέσει. Επειδή δηλαδή μας έχουν χώσει στο κεφάλι αυτόν τον σιχαμερό καταναγκαστικό κανόνα «να τελειώνεις ότι αρχίζεις», δεν σημαίνει ότι ακόμα και στην διασκέδασή μου πρέπει να φάω τη βαρεμάρα της αρκούδας μόνο και μόνο για να πω ότι «το διάβασα». Άσε που κατάλαβα πως τελικά αν ένας συγγραφέας δεν κάνει γενικά «ανατροπές», τότε η «μεγάλη ανατροπή» στο τέλος – αυτή που όλοι σε έπρηζαν πως αξίζει τον κόπο - θα είναι μια «αναμενόμενη» ανατροπή ή μια άτοπη πατάτα. Έτσι, παράτησα χωρίς καμία ενοχή πέντε ολόκληρα βιβλία και είμαι πολύ χαρούμενη που γλίτωσα χρόνο και ασχολήθηκα με πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα.

Δεύτερον, δεν πρόκειται να υπογραμμίσω ξανά βιβλίο. Δανείστηκα δυο τρία βιβλία γεμάτα υπογραμμίσεις και δεν διαβάζονταν με τί-πο-τα. Ενώ προσπαθούσα να καταλάβω το νόημα, αναγκαστικά τραβούσαν το μάτι μου οι υπογραμμίσεις – που πολλές φορές ήταν αδιάφορες – και μπερδευόμουν. Μετά το ξαναδιάβαζα και ήμουν σίγουρη ότι η υπογράμμιση θα έπρεπε να γίνει αλλού, ενώ μετά από τρίτη ανάγνωση άλλαζα γνώμη ξανά. Μια ταλαιπωρία που δεν με άφηνε να ευχαριστηθώ το βιβλίο. Προφανώς το ίδιο συμβαίνει και με αυτά που δάνεισα εγώ. Άνοιξα παλιά μου βιβλία και κατάλαβα ότι τα έχω αφήσει ανάπηρα. Γιατί αν κάποιος σήμερα μου έβαζε το μαχαίρι στο λαιμό, θα υπογράμμιζα το άλλο μισό βιβλίο. Γιατί αλλάζω συνέχεια γούστα μάλλον.

Τρίτον, δεν έχω αγαπημένα βιβλία. Έχω αγαπημένους συγγραφείς. Άμα μου αρέσει ο τρόπος που γράφει κάποιος, ακόμα και την μεγαλύτερη πατάτα να γράψει δεν μπορώ να μην απολαύσω τον τρόπο γραφής του. Αντίθετα, αν δεν μου αρέσει ο συγγραφέας, ακόμα και αριστούργημα να γράψει βαριέμαι αφόρητα. Ίσως χάσω πολλά «καλά» βιβλία έτσι, αλλά στ΄αλήθεια το προσπάθησα και δεν κατάφερα να τα παρακολουθήσω.

Και τέταρτον, δεν αντέχω τα «δύσκολα» βιβλία. Αν κάτι θέλει ιδιαίτερη μελέτη για να το καταλάβω, συνήθως δεν μου αφήνει τίποτα. Κι αν μου αφήσει, αναρωτιέμαι διαρκώς αν κατάλαβα καλά ή έχασα το νόημα ή κάτι άλλο ήθελε να μου πει ή τελικά με μπέρδεψε γιατί αυτό ήθελε να κάνει… και τα παίρνω κρανίο. Δηλαδή εντάξει, παίξε ρε φίλε όσο θες αλλά το να με σπαζοκεφαλιάσεις για ένα απλό, απλούστατο πράγμα επειδή δε σου ΄ρθε κάτι πιο έξυπνο να πεις, πόσο ευχάριστο είναι αυτό; Τα πιο ευκολοδιάβαστα βιβλία ήταν τα πιο αποκαλυπτικά ως προς το νόημά τους και το αντίθετο.

Προφανώς έχω πολύ δρόμο ακόμα και το πιο πιθανό, αυτό το post να λειτουργήσει σαν τις υπογραμμίσεις μου : να αναιρεθεί όταν το ξαναδιαβάσω. Το κύριο point όμως, είναι ότι μου τη σπάει να μου βάζουν κανόνες ως προς το τι πρέπει να διαβάσω, πώς πρέπει να το διαβάσω, τι πρέπει να καταλάβω και γιατί δεν το κατάλαβα. Αυτά, θέλω να τα ορίζω μόνη μου αλλιώς το πιθανότερο είναι να καταλήξει το διάβασμα άλλη μία υποχρέωση, άλλο ένα καταναγκαστικό έργο, που στην τελική αν έτσι πρέπει να γίνεται, τουλάχιστον ας με πληρώνουν οχτάωρο – πενθήμερο και θα το κάνω.