ΖΟΥΖΟΥΝΟΜΑΓΚΕΣ


Το μυαλό μου έχει κολλήσει τελείως το τελευταίο δίωρο, τρίωρο, κάπου εκεί. Προφανώς την επόμενη φορά που θα δω αυτές τις γραμμές θα είναι πουσουκου θα ΄χω σχολάσει και θα κάνω όλα αυτά τα χαρούμενα πράγματα που κάνω όταν δεν είμαι κολλημένη σε μια καρέκλα ατενίζοντας από το υπεργαμάτο παράθυρό μου αυτά τα συγκλονιστικά βουνά με τις τούφες χιονάκι… πάλι κόλλησα στο παράθυρο. Κάνανε τη μαλακία και με χώσανε δίπλα σε ένα παράθυρο. Γαμώτο δεν μπορώ να σταματήσω να κοιτάω έξω. Το τυφλό σύστημα φταίει. Γράφω, γράφω όλη μέρα αλλά η κεφάλα μου είναι κολλημένη εκεί. Κάπου κάπου γυρνάω στην οθόνη, βλέπω ότι πάλι έγραψα για τον ήλιο, τα δεντράκια, τους ζουζουνίτσους και τις ζουζουνίτσες που πηδιούνται από τώρα νομίζοντας τα ηλίθια ότι είναι άνοιξη και θα το φάνε το κεφάλι τους, τα σβήνω και προσπαθώ να πειστώ ότι είναι χειμώνας και να γράψω τίποτε που να ΄χει λογική. Χει-μώ-νας. Ψόοοοφος, χειμερίες νάρκες, ζεστές κουβερτούλες και τα βουνά απέναντι με το χιονάκι τους, τα δεντράκια… μαλακία πάλι στο παράθυρο κοιτάω.

Προσπαθούν όλοι να με πείσουν απ΄το πρωί ότι δεν είναι χιόνι αυτό πάνω στα βουνά αλλά κάτι καραφλοί βράχοι και εγώ τσαντίζομαι αλλά χα! τους την έσκασα για τα καλά. Έχουν κολλήσει όλοι στο παράθυρο τις μύτες τους και οι Πελάτες έχουν γαμηθεί στα ντριν ντριν αλλά αυτοί εκεί… κολλημένοι στα χιόνια που μπορεί να είναι και καραφλά βράχια αλλά οι ζουζουνίτσοι στα σίγουρα πηδάνε τις ζουζουνίτσες γιατί έχουν πιτσιλίσει τα παράθυρα και οι καθαρίστριες απ΄το πρωί τα καθαρίζουνε, με ακούνε να επιμένω για τα χιόνια και κολλάνε κι αυτές να βλέπουνε τη θέα που είναι μαγευτική ότι γαμωεποχή και να ΄χουμε.

Έφυγαν όλοι πριν λίγο κι έμεινα να κοιτάω με την ησυχία μου τα βουνά ενώ έσκασα μια ιδέα το βόλιουμ στο ραδιόφωνο που παίζει ένα γαμάτο ταξιδιάρικο τραγούδι που δεν το ξέρω πώς το λένε αλλά είναι μια τύπισσα που ξελαρυγγιάζεται πολύ ωραία –πώς τα καταφέρνουν μερικές γκόμενες δε ξέρω - δεαρ ιζ νάθινγκ αι γούλντντ ντουυυυυυ και τώρα το παράθυρό μου έχει μια τραγουδάρα ΝΑ γύρω γύρω και στη μέση τα ζουζούνια πάλι πηδιούνται τα λυσσασμένα.
Μου είχε λείψει πολύ ένα τέτοιο παράθυρο, ούτε στο μαγαζί έβλεπα πρασινάδα και στο σπίτι μου απέναντι με το που ανοίγεις τη μπαλκονάρα βλέπεις έναν σταυρό καρφωμένο σε έναν τοίχο εκκλησίας που σου κόβει την όρεξη για ταξίδια, σκιάζεσαι και μπαίνεις πάλι μέσα γι΄αυτό οι πιπεριές μου – τσίλι άκουσα τις λένε, τις δικές μου τις λέω τσίλικες – σουφρώσανε απ΄τη λειψυδρία. Σε λίγο πάω να τις ποτίσω, να σκιαχτώ απ΄τον σταυρό απέναντι και να μου βγάλω μια γλωσσάρα ΝΑ διαβάζοντας αυτές τις ηλίθιες γραμμές χορεύοντας σαν τους μάο μάο τον χορό του σουκού γύρω απ΄το δικό μου βουνό. Το βουνό με τα άπλυτα.

p.s. Το προσπάθησα, αλλά και στο ξένο σπίτι, πάλι σκατά τα ΄κανα.