ΚΟΜΜΑ(ΝΤΟΣ)


Μισό, να το καταλάβω. Φτιάχνεις ένα κόμμα για να κυβερνήσεις ή έστω, να χωθείς στην Βουλή και να επηρεάσεις εξελίξεις. Το κόμμα αυτό, υποτίθεται ότι έχει μια ιδέα από τρόπους διακυβέρνησης, οικονομικά, προγράμματα, από λύσεις τέλος πάντων για τον τόπο. Τις περισσότερες φορές, ένα κόμμα είναι κομμάτι μιας ευρύτερης ιδεολογίας και φυσικά, δεν είναι απαραίτητο όλα τα μέλη του να έχουν σπουδάσει πολιτική, κοινωνιολογία ή οικονομικά. Ως εδώ, καλά. Πώς γίνεται όμως ένα κόμμα να έχει αφετηρία εντελώς άσχετα (με την πολιτική) πράγματα; Την μεταφυσική, την θρησκεία, ένα χόμπι (βλέπε κυνηγοί) ή ό,τι άλλο σου κάτσει;

Αν μοναδικός σκοπός δεν είναι απλά και μόνο να φτιάξουν μια λέσχη φίλων, ένα κλαμπ, μια εκκλησία βρε αδελφέ ή έστω να βρουν κι άλλους να γουστάρουν με τις γκατζετιές τους, τότε μάλλον κάπου τα ΄χω μπλέξει. Είναι σαν να βάζεις συλλέκτες σπιρτόκουτων να κάνουν ποδοσφαιρική ομάδα, στο πιο αγχωτικό. Σαν ας πούμε, να στοιχηματίζουν το κεφάλι τους αν δεν πάρουν το Μουντιάλ. Εντάξει, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, μάλλον το παράχεσα. Ας μην παίζεται το κεφάλι τους. Η μόνη αναλογία για να δείξω τον κίνδυνο, ενός συλλέκτη σπιρτόκουτων που θέλει να φτιάξει ποδοσφαιρική ομάδα, με το να κυβερνήσει ένας καράσχετος τη χώρα, θα ήταν… να παίξουν το δικό ΣΟΥ κεφάλι, προφανώς.

Διότι, το επικίνδυνο του πράγματος δεν έγκειται σ΄αυτόν που το παίζει Ναπολέοντας, ρωτήστε και στο Δαφνί. Μια χαρά μαντρωμένοι είναι. Έγκειται σ΄αυτούς που τρέχουν πίσω του να ξαναπάρουν την Ασία. Και πες ότι σπάει ο διάολος το ποδάρι του (ή ότι απλά, οι υπόλοιποι χομπίστες είναι πολλοί) και γίνονται κυβέρνηση. Και δεν είναι ότι δεν στο ΄χαν πει απ΄την αρχή ή ότι το «πολιτικό» τους πρόγραμμα είναι μυστικό. Ούτε ότι δεν ήξερες με ποιους είχες να κάνεις και πόσο άσχετοι είναι. «Κυνηγοί» σου λέει, «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός», σου λέει. Το πιο πιθανό βέβαια, είναι να είσαι κι εσύ ένας ρομαντικούλης κυνηγός ή ένας λαϊκός ορθόδοξος που ψοφάει για συναγερμούς και άλλα ξεσηκωτικά. Για τα υπόλοιπα όμως της διακυβέρνησης, πόσο δηλαδή στον μπούτσο σου;

Ένας, ας πούμε, κυνηγός πώς ακριβώς θα παρακάμψει το «κυνηγός» απέναντι σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πώς θα κρατηθεί να μην αρχίσει να μπουμπουνίζει δεξιά αριστερά μαζεύοντας τρόπαια και βαλσαμώνοντας εχθρούς; Πώς θα συγκρατηθεί να μην χαλαρώσει τη γραφειοκρατία και να μην γεμίσει η Ελλάδα όπλα; Ή ένας εκπρόσωπος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, πώς ακριβώς θα παρακάμψει το «ορθόδοξος» και θα φερθεί σε όλους τους πολίτες το ίδιο; Όταν αυτό το κόμμα μιλάει για ανεξιθρησκίες και μη-ρατσιστικό προφίλ σε πόσο βλίτα απευθύνεται; Άλλωστε, για ποιο λόγο πήγε και κοτσάρισε το «συναγερμός» από δίπλα; Για τις πυρκαγιές ή την κυριακάτικη λειτουργία; Αν δηλαδή ένας μουσουλμάνος μετανάστης θελήσει μια θέση στο Δημόσιο θα του έδινε το κόμμα αυτό, τις ίδιες ευκαιρίες με μία λαϊκιά ορθόδοξη οικογενειάρχισα, που ο πατέρας της πρωτοστάτησε σε κάνα πόλεμο και κατάγεται από οικογένεια ανταρτών, ας πούμε;

Δεν είμαι σίγουρη ότι έχουν λογική όλα αυτά, απλά μερικές φορές προσπαθώ να πάρω τα πράγματα απ΄την αρχή. Από τα βασικά. Γιατί δεν πρόκειται για παράδειγμα, να βάλεις έναν βάζελο να σου κάνει μεταγραφές στον γαύρο, δεν θα αφήσεις έναν Μυτιληνιό να σου χτίσει αεροδρόμιο και επουδενί δεν βάζεις έναν Ψωμιάδη να κάνει τον νομάρχη. Το πιθανότερο είναι, να με έχουν καταπιεί τα στερεότυπα και ο κόσμος μας να είναι αθώος, γεμάτος καλόβουλους και ανοιχτούς ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν. Ή απ΄την άλλη, μπορείς απλά να ρίξεις μια ματιά στην Βουλή των Ελλήνων.

p.s. Φιλαράκι Ihnilati, καλώς ήρθες.

ΜΠΑΜΠΟΥΛΟΚΤΟΝΙΑ

Τα μάτια μου κλείνουν ενώ προσπαθώ όσο προλαβαίνω να γράψω δυό λεξούλες. Όχι ότι έχω τίποτε να πω, όχι ότι ποτέ είχα. Έτσι, από μαλακία. Μπας και δεν τα πω και με στοιχειώσουν κι έρθουν το βράδυ στον ύπνο μου, γίνουν καλικατζάρια και μπαμπούλες, βγάλουν πλοκάμια, τρίχες και δόντια, κι άντε μετά από τέτοια τρομάρα να ξυπνήσω το πρωί στην ώρα μου. Πρακτικό το θέμα δηλαδή.

Πέφτεις για ύπνο, σκέφτεσαι, σκέφτεσαι, σκέφτεσαι, σε πιάνει μια τρομάρα ΝΑ, το μάτι σου γαρίδα και τότε αρχίζει το φρικ σόου. Είναι ένας απ΄τους λόγους που ποτέ δεν κοιμήθηκα μόνη μου ή ποτέ δεν κοιμήθηκα μόνη μου χωρίς πρώτα, να φυλακίσω τους μπαμπούλες μου σ΄ένα κομμάτι χαρτί. Η συνταγή απλή: παίρνεις έναν έναν μπαμπούλα, του ανοίγεις το στόμα, του ρίχνεις μέσα θανατερές λέξεις και μετά τον τυλίγεις σ΄ένα κομμάτι χαρτί. Ψοφάει επιτόπου. Ούτε ξενύχτια, ούτε στριφογυρίσματα, ούτε αργοπορήματα στο γραφειάκι σου το πρωί.

Φυσικά άμα εξασκείς τέτοιες πρακτικές, μετά από χρόνια αρχίζεις και γνωρίζεις καλά το σπορ. Έχεις μάθει τις πιο γαμάτες λέξεις που είναι ικανές να εξαφανίσουν τους μπαμπούλες σου για δυό, πολλές φορές φορές και για τρεις ολόκληρες μέρες. Τις έχω μάθει καλά πια. Αρκεί μόνο να καταφέρνω να τις σφηνώνω βαθιά στο στόμα του μπαμπούλα. Και να έχω χαρτί. Πολύ χαρτί. Να τον τυλίγω δυό και τρεις φορές μέχρι να σκάσει. Σήμερα πάλι θέλω λέξεις, χαρτί και δύναμη. Τις πιο γερές λέξεις. Όχι τίποτ΄άλλο, μόνο και μόνο για να ξυπνήσω στην ώρα μου το πρωί. Πρακτικό το θέμα δηλαδή.