ΤΖΙΝ

(ευτυχώς για τον Τσακ Νόρις, δεν συναντηθήκαμε ποτέ)

Όταν είχε σκάσει το Τσέρνομπιλ, ο δάσκαλος του καράτε είχε κατατρομοκρατήσει τον κόσμο. Είχε μαζέψει όλους τους γονείς κι άρχισε να τους λέει για τις βλαβερές συνέπειες της ραδιενέργειας και πως ο μόνος τρόπος να προστατευτεί κάποιος ήταν το τζίνσενγκ. Οι γονείς μου, πρώτη φορά το άκουγαν αυτό το πράγμα. Ο πατέρας μου ακόμα το λέει τζιν-τζιν.

Είχε φέρει τότε ο δάσκαλος έναν «σαμουράι» απ΄την Κορέα. Μας είπε ότι η δουλειά του ήταν δήμιος. Ενάμισι μέτρο άνθρωπος, αδύνατος μ΄ένα μουστακάκι τόσο δα. Νεύρο σκέτο. Τον είχε φέρει να μας εκπαιδεύσει στα σπαθιά γιατί πλησίαζαν οι επιδείξεις. Έφερε μαζί του τρία σπαθιά με διαμαντένιες κόψεις σε ειδικές θήκες. Έριχνε ένα μαντήλι στον αέρα και το έσχιζε στα δυό με το σπαθί, πριν να πέσει στο πάτωμα. Εκατομμύρια κόστιζαν εκείνα τα σπαθιά και κάθε βράδι τα κλείδωναν στο γραφείο.

Μ΄αυτά – μετέφραζε ο δάσκαλος – έκοβε τα χέρια των κλεφτών. Στους μεγαλύτερους μαθητές είχε πει πως μια φορά είχε κόψει κι έναν μπούτσο. Μου το ΄πε κρυφά ένα βράδι η αδελφή μου. Μια ώρα να καταλάβω ότι δεν είχε κλέψει ακριβώς. Ε, δεν ήθελα και πολύ, μετά απ΄αυτό, πεταγόμουν στον ύπνο μου απ΄τους εφιάλτες. Ο Κορεάτης μας έκανε πολύ σκληρή προπόνηση. Είχε φέρει μαζί του και αμπούλες τζίνσενγκ και μας τις πουλάγανε με τον δάσκαλο δέκα χιλιάρικα το κουτί με τις δώδεκα αμπούλες. Τις έβαζες στο ψυγείο, έσπαγες κάθε μέρα μία και την έπινες με ένα ψιλό καλαμάκι.

Είχε λυσσάξει ο πατέρας μου με τα τζιν – τζιν. Επειδή ήταν πανάκριβα, εκείνος κι η μαμά έπιναν ένα τη βδομάδα. Έλεγε η τηλεόραση ότι η επήρρεια του Τσέρνομπιλ θα κρατούσε καμμιά δεκαετία κι ο μπαμπάς έκανε όλο και περισσότερη οικονομία στα τζιν-τζιν. Έφτασε εποχή που πήρε δέκα κουτιά απ΄το δάσκαλο για να πετύχει τρία χιλιάρικα έκπτωση.

Ο Κορεάτης λοιπόν, μας είχε πήξει στην προπόνηση. Μας έδινε κάτι ξύλινα ομοιώματα σπαθιών, μας έβαζε να τα κρατάμε με τα δύο χέρια ψηλά στον αέρα, λυγίζαμε τα γόνατα και μέναμε ακίνητοι κάνα τέταρτο. Μας είχε μάθει να μετράμε στα Κορεάτικα μέχρι το δέκα και έπρεπε να μετρήσουμε έτσι τριάντα φορές. Ίτς – νι – σαν – σι… κάπως έτσι ήταν οι αριθμοί. Όποιος έκανε να κουνηθεί τον πλάκωνε στις κλωτσιές στο στομάχι. Στο πρώτο τρίλεπτο, έτρεμαν τα πόδια σου αλλά μετά τη φήμη για τον κομμένο μπούτσο, φύλλο δεν κουνιόταν.

Έφτασε η μέρα των επιδείξεων. Η μάνα μου, πρώτο τραπέζι πίστα, είχε και τις δυό κόρες στις επιδείξεις και μάλιστα η αδελφή μου τότε είχε φωτογραφηθεί για ένα περιοδικό που είχε θέμα την αυτοάμυνα στα κορίτσια. Πρώτη μούρη οι γονείς μου λοιπόν, εμφανιστήκαμε πρώτα τα τσικό με κάτι κάτα (= συντονισμένες κινήσεις σαν χορευτικό) με κοντάρια και ψεύτικα σπαθιά. Σειρά είχαν οι μεγάλοι.

Εμφανίστηκε ο Κορεάτης, έστρωσε δύο καρέκλες αντικρυστά, φώναξε την αδελφή μου να ξαπλώσει, της άνοιξε τη στολή στο σημείο της κοιλιάς και στερέωσε πάνω ένα μήλο. Στην μάνα μας δεν είχαμε πει τίποτα. Αν ήξερε το παραμικρό, ήταν ικανή να μας απαγορέψει την επίδειξη. Όταν άρχιζε να συνειδητοποιεί τί συμβαίνει, απ΄την μια την βάσταγε ο πατέρας μου κι απ΄την άλλη εγώ. Έβαλε λοιπόν το μήλο στην κοιλιά της, πήρε το σπαθί του, γύρισε πλάτη, η μάνα μου από κάτω να ουρλιάζει και ξαφνικά έρχεται ο δάσκαλος, κάνει νόημα στον πατέρα μου να κρατήσει κι άλλο τη μαμά και δένει μ΄ένα μαντήλι τα μάτια του Κορεάτη.

Όχι,δηλαδή φανταστείτε σκηνικό. Να βλέπεις το παιδί σου με ένα μήλο στην κοιλιά κι ένας κοντοστούπης Κορεάτης που είναι δήμιος αλλά πουλάει και τζιν – τζιν, με δεμένα μάτια και σπαθί με διαμαντένια κόψη που κόβει τρίχα στον αέρα, να είναι έτοιμος να παρκάρει το σπαθί στην κοιλιά του παιδιού σου. Απ΄ότι κατάλαβα μετά, η μαμά ήταν μέρος του σόου. Επίτηδες δεν της το ΄χαν πει. Σε δευτερόλεπτα, ο Κορεάτης γύρισε απότομα κι έκοψε το μήλο στη μέση. Η αδελφή μου σηκώθηκε, υποκλίθηκε και πήγε να παρηγορήσει τη μάνα μου που ήταν κάπου ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη λιποθυμία.

Όταν συνήλθε για τα καλά, άνοιξε τη στολή της αδελφής μου, να βεβαιωθεί ότι δεν κόπηκε. Μαλακία. Είχε μια χαρακιά από δω μέχρι απέναντι. Φαίνεται ήταν ζεστή ακόμα και δεν είχε καταλάβει ότι το σπαθί την είχε ψιλοακουμπήσει. Ένα έχω να πω. Ο Κορεάτης δεν ξανάρθε στην Ελλάδα κι έμαθε πολύ καλά την σημασία της λέξης «κιτρινιάρικο μυγόχεσμα» και «θα σου βάλω το σπαθί στον κώλο αν ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ». Για ώρες φώναζε.

Πήγαμε στο γιατρό. Ευτυχώς η χαρακιά ήταν έξω έξω. Ο πατέρας μου παλλικάρι: «άσε γιατρέ, δεν έχει ανάγκη. Πίνει δυό τζίν-τζιν την ημέρα. Ούτε Τσέρνομπιλ τα πιάνει τα παιδιά ούτε τίποτα. Μέχρι να παντρευτεί θα γιάνει» - χαρακτηριστική έκφραση του μπαμπά. Όταν κατάλαβε ο γιατρός ότι δεν μας πότιζε τζιν αλλά τζίνσενγκ και μάλιστα για τη ραδιενέργεια, του σηκώθηκε η τρίχα. Ειδικά όταν έμαθε πόσο το πούλαγε ο δάσκαλος με τον Κορεάτη.

Ε, μετά δεν άλλαξε και τίποτα. Έφυγε ο Κορεάτης κι ήρθε ένας Καναδός. Μεγάλος δάσκαλος. Πέντε φορές πρωταθλητής κόσμου έλεγε, γύρω στα πενήντα. Αυτός πούλαγε μαύρες σατέν στολές με κόκκινο σειρίτι, ίδια παπουτσάκια με γάντια και μαθήματα κικ μπόξινγκ. Χώρια τα ταξίδια στον Καναδά για όσους ήθελαν να πάρουν το «δίπλωμα». Ευτυχώς ο μπαμπάς δεν είχε φράγκο. Αλλά δεν γλιτώσαμε τα εγχώρια μαθήματα. Άλλα τρεχάματα και μ΄αυτόν τον μαλάκα. Πέντε ράματα στο μάτι. Αλλά το παράχεσα σήμερα στην πολυλογία.