ΜΙΡΜΙΡΙΑΡΙΔΕΣ


Οι παράξενοι άνθρωποι μου τη δίνουν περισσότερο από όλους. Και ειδικά όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι πελάτες… οπουδήποτε. Όταν τους συναναστρέφομαι απλά, μπορώ εύκολα να κάνω την πάπια, να τους κάνω κερατάκια πίσω απ΄το κεφάλι ή να βάλω τα γέλια κρυφά. Όταν όμως είναι πελάτες, πρέπει να τους φάω στη μάπα. Μου έχουν απαιτήσει ανά καιρούς τα πιο περίεργα πράγματα και τα ΄χω καταπιεί. Φυσικά όταν τους σκέφτομαι θυμώνω αλλά προσπαθώ να μην σκέφτομαι συχνά ηλίθια κλισέ του τύπου: «αφού σε πληρώνω είσαι υποχρεωμένη να…», «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο…», «δεσποινίς είστε αγενέστατη που δεν μου…». Δίπλα χώστε ότι θέλετε. Τα πάντα έχω ακούσει.

Μια φορά όταν ο Καλτσό δούλευε σερβιτόρος, ένας vip πελάτης, του έδωσε πίσω το μπωλ με τα παγάκια και απαίτησε παγάκια Λουτρακίου. Μια δικιά μου πελάτισσα είχε φαγωθεί να μαζεύω τις τρίχες της (που αποτρίχωνα) σε μια χαρτοπετσέτα, να τις δείχνει στον άντρα της ώστε να τις συγκρίνει με τις παλιές και να πειστεί ότι… αδυνατίζει η ρίζα! Κι όταν της είπα ότι δεν γινόταν να σκύβω και να μαζεύω τρίχα τρίχα απ΄το πάτωμα (μιλάμε για προβιά ολόκληρη), πήγε στην προϊσταμένη για παράπονα, δηλαδή τι παράπονα, ούρλιαζε σ΄όλο το κτίριο, για να με απολύσουν. Και φυσικά, τ΄άκουσα άσχημα, ενώ για μήνες μάζευα τρίχες μία μία απ΄το πάτωμα.

Υπάρχει μου λένε, μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην παραξενιά και στην αυστηρή απαίτηση επαγγελματικής εξυπηρέτησης. Έχει να κάνει λένε, με την ευγένεια. Διαφωνώ. Όταν ο μιρμιριάρης θέλει να ξεσπάσει, ακόμα και τους καλύτερους τρόπους να δείξει, θα σε γαμήσει έστω και με το γάντι. Έχω πολλούς φίλους που εργάζονται σε διάφορα επαγγέλματα. Άλλοι σερβιτόροι, άλλοι πωλητές σε μαγαζιά, άλλοι delivery, άλλοι μαγαζάτορες. Ο μιρμιριάρης κάνει μπαμ από μακριά. Τους είχα άλλωστε στο κεφάλι μου κάθε μέρα με το ψιλικατζίδικο. Αν δηλαδή το μαγαζί δεν ήταν δικό μου, κάθε μέρα θα έλεγαν στον ιδιοκτήτη να με απολύσει. Τέτοια γαϊδούρια οι περισσότεροι.

Μου ΄χει τύχει και γαϊδούρι υπάλληλος φυσικά αλλά πιστέψτε με, τις περισσότερες φορές αναγκάζεσαι να γίνεις γαϊδούρι ή γίνεσαι επιλεκτικά. Μια φίλη σερβιτόρα τρέμει κάθε μέρα. Ένα παραπάνω παγάκι, ένα ψηλό ποτήρι αντί για χαμηλό, ένα ποτό λάθος, της έχουν στοιχίσει την δουλειά πάνω από τρεις φορές.

Το πιο χαρακτηριστικό των μιρμιριάρηδων είναι ότι στην πρώτη στραβή απαιτούν να κάνουν παράπονα στο αφεντικό. Βγάζουν όλη την ξινίλα τους, πολλές φορές αδιαφορούν αν ο υπάλληλος χάσει την δουλειά του και ψάχνουν όλο και περισσότερες ατέλειες, ονομάζοντας τους εαυτούς τους «συνειδητοποιημένους καταναλωτές» και άλλα ψαγμένα για να συνεχίσουν να ξεσπούν όπου τους παίρνει. Γιατί μόνο εκεί τους παίρνει.

Έχω τύχει σε πολύ κακό σέρβις σε μαγαζί. Δεν πέρασε ποτέ απ΄το μυαλό μου να ξινίσω, να επιπλήξω ή να μειώσω τον υπάλληλο. Αν επρόκειτο για κάτι που έπρεπε να θίξω, (π.χ. κατά λάθος γάλα στον καφέ μου - που σιχαίνομαι το γάλα), προφασιζόμουν ένα αστείο ή το ΄λεγα κρυφά στο αφτί του σερβιτόρου ή της σερβιτόρας. Κανείς ποτέ δεν στράβωσε, αντίθετα σε πολλές περιπτώσεις τα λέγαμε κιόλας με τις ώρες μετά. Άσε που δεν υπήρχε καμμία περίπτωση να αφήσω την παρέα μου ή να χαλάσω την διάθεσή μου για το αν ας πούμε η μπριζόλα μου ήταν μισοψημένη ή όχι.

Κάποτε είχα έναν τέτοιο φίλο. Όπου μα όπου πηγαίναμε, τα ήθελε όλα άψογα. Δύο παγάκια και ψηλό ποτήρι στο ουίσκι του, μουστάρδα στην μπριζόλα που να είναι στο πλάι του πιάτου και να μην την ακουμπάει επουδενί, σερβιτόρες με χαμόγελο (που θα συνέχιζαν να το φοράνε ακόμα και στα ηλίθια αστεία του) και ανεκτική παρέα, να περιμένει ώρες μέχρι να περιγράψει ο κυρ μιρμίρης τι ακριβώς θέλει, πώς το θέλει και σε πόσα ακριβώς λεπτά το θέλει. Και φυσικά, η ανεκτικότητά μας να ξεχειλώνει κάθε φορά που κάτι πήγαινε στραβά – πάντα δηλαδή.

Όταν η κακή του τύχη τα ΄φερε να δουλέψει delivery, τύχαινε πάντα και όοοολοι οι παράξενοι πελάτες σ΄αυτόν έπεφταν. Μέχρι που τα παράτησε γιατί διαολόστειλε μια κυρία (που btw του ζήτησε να της φέρει κάτι πατάτες που χρεώθηκε αλλά ποτέ δεν παρέλαβε). Σύντομα ξεκόψαμε, γιατί ήταν αδύνατο να μην μιρμιριάζει με το κάθετί όταν βγαίναμε. Κουραστικός άνθρωπος και παράξενο πώς, μιρμιριάρης και δυστυχισμένος σε όλα τα υπόλοιπα.

Κατέληξα πως δεν μπορείς να απομονώσεις συμπεριφορές ανθρώπων ανάλογα με τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν. Η συμπεριφορά δεν είναι ρούχο να φοράς το ανάλογο σύμφωνα με τη μόδα. Η συμπεριφορά είναι πετσί. Το κουβαλάς παντού και δεν βγαίνει, εκτός κι αν σε γδάρουν. Ο μιρμιριάρης, τον κώλο του να χτυπάει κάτω, είναι αδύνατο να μην μιρμιριάσει στην γκόμενα, στους φίλους, στη δουλειά. Κι ας τα ονομάζει «πολιτισμένη σχέση», «υποχρέωση», «επαγγελματισμό» ή ό,τι άλλο. Το σίγουρο είναι ότι πίσω απ΄το κεφάλι του, θα υπάρχει πάντα κάποιος να του κάνει κερατάκια.