APOCALYPTO


Συνήθως οι ταινιοκριτικές μου είναι του τύπου «μ΄άρεσε», «δεν μ΄άρεσε». Οι ελάχιστες δηλαδή, γιατί είχα τρία χρόνια να πάω σινεμά. Ας πούμε ότι αντί της μεγάλης οθόνης, είχα την «πολυτέλεια» να νοικιάζω dvd και να επιλέγω εγώ αν θα δω την υπόλοιπη ταινία, αν θα πατήσω f.f. σε μια βίαιη σκηνή, αν θα δω τη μισή ταινία σήμερα και την άλλη μισή αύριο. Μεγάλη ελευθερία τελικά αυτό.

Ας αναλωθώ λίγο όμως στο μπακγκράουντ της όλης φάσης. Υπάρχει λόγος, διότι δεν έχω ιδέα από κινηματογράφο, ποιοτικές ταινίες και όλα αυτά τέλος πάντων που κάνουν μια ταινιοκριτική πιο έγκυρη. Μόνο το αίσθημα που μου άφησε. Χθες, μετά από αρκετά χρόνια, αμέσως μετά τη δουλειά, είχα surprise βολτούλα. Φαγητό, γύρα στα μαγαζιά, ψώνια και σινεμά. Οι δυό μας μεν αλλά με φοβερή πλάκα και χαβαλέ.

Στο φαστ φουντ, τα διπλανά τραπέζια ήταν λες και τα ΄χες παραγγείλει μαζί με το φαγητό. Δεξιά, ένα τσούρμο γυμνασιόπαιδα που έλεγαν ιστορίες με απίθανες καθηγήτριες, μπροστά μας ένα ζευγαράκι που ήταν στα χωρίσματα με όλα αυτά τα μελό που κάποτε περνούσα κάθε μέρα, κι αριστερά ένα ζευγάρι με έναν μπόμπιρα απ΄αυτούς που γουστάρω. Ασχημούτσικος, με τεράστιες αυτάρες, στραβά δόντια και το πιο τσαχπίνικο χαμόγελο που έχω δει.

Φάγαμε σαν ζώα, γελάσαμε, ακούγαμε σαν κατίνες τις συζητήσεις τριγύρω και μετά, φορτωμένοι ποπ κορν, γρανίτες και ότι μπιχλιμπίδι γραντζανιέται τις δύο ώρες της ταινίας, χωθήκαμε για να δούμε το apocalypto. Σταμάτησα να γελάω αμέσως. Ήμουν διαρκώς με τον εμετό στο στόμα, είδα τις πιο σιχαμερές σκηνές ever και δεν σταμάτησα να λέω και να ξαναλέω (πολλές φορές δυνατά) : ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΕΛ ΓΚΙΜΠΣΟΝ!!! Πώς μπόρεσε μια ταινία να μας γαμήσει τόσο την διάθεση, ακόμα δεν μπορώ να κατάλάβω. Ή μάλλον μπορώ.

Προφανώς ο Μελ γνωρίζει ότι η βία πουλάει. Άρα τι θα κάνει για να πουλήσει παραπάνω; Μόνο βία. Όμως, η βία δεν χρειάζεται καν να φαίνεται. Μπορεί να εννοηθεί. Όοοοχι λέει ο Μελ. Θα φαίνεται, θα αποτελεί το 99% της ταινίας και στ΄αρχίδια του το σενάριο, το θέμα, τα εφέ. Το point είναι να περιτριγυρίζονται όλα γύρω από την βία. Πώς θα γίνει αυτό; Αίμα θέτε; Τόνοι. Τι άλλα σιχαμερά υγρά υπάρχουν; Όλα τα ΄βαλε σε άπλετες ποσότητες. Κρατούσα με το χέρι το στόμα μου για δύο ώρες, ο Τάσος να επιμένει ότι δε μπορεί, θα στρώσει, εγώ να λέω όπου να ΄ναι θα δούμε κάτι που να έχει να κάνει με Μάγιας, και το αποτέλεσμα; Κανένα σενάριο, τίποτε αξιοσημείωτο παρά μόνο ωμή σιχαμερή βία.

Ταραντίνο ρε! Χίλιες φορές να ξέρεις τι να περιμένεις και να σου κάνει την έκπληξη ανά πάσα στιγμή. Να μην χρειάζεται Μάγιας κι άλλους πιασάρικους θρύλους για να πασαριστεί, ώστε να φας τέτοια πατάτα. Να έχει και μια δυο υγιείς σκηνές. Αει στο διάολο διεστραμμένε παλιομαλάκα.
Μόλις άναψαν τα φώτα ήταν ΟΛΟΙ όχι μόνο απογοητευμένοι αλλά και απίστευτα οργισμένοι. Ουσιαστικά ήταν ένα γουέστερν χωρίς καουμπόηδες, μόνο με ινδιάνους. Είχε και δύο σκηνές με την (βίαιη φυσικά) πόλη των Μάγιας, όλο το υπόλοιπο σε μια ζούγκλα.

Μέσα στο αυτοκίνητο, κρατούσα ακόμα το στόμα μου μην ξεράσω. Μας γάμησε τη διάθεση, το φαγητό, τα γέλια. Ένας γαμωμπρέηβχαρτ δεν πρόκειται να με κάνει να ξαναδώ ταινία του, ο κόσμος να χαλάσει. Κωλοαρχίδι!!!

p.s: Και ενώ πέφτει Η διαφήμιση για μαλακίες σαν την αποπάνω, ξαφνικά βάζεις ΕΤ3, πετυχαίνεις μια ταινία που λέγεται the other sister, ξενερώνεις γιατί παίζει η Τζουλιέτ Λιούις, για να καταλάβεις μετά ότι ίσως αυτή, ήταν η ομορφότερη ταινία που έχεις δει ever.