DIRECT (BLOG) MARKETING


… ή έκανα τη Μάτα (Ψιλο)Χάρι για πάρτη σας.

Πρόσφατα παρακολούθησα ένα σεμινάριο. Απ΄αυτά που μαζεύονται κάτι νυσταγμένοι στις γνωστές αίθουσες αρχαίων θεών (που επιτέλους κατάλαβα γιατί τις λένε έτσι – νυσταγμένοι μεν, ψωνάρες δε) παρακολουθώντας κάτι τύπους που προσπαθούν να σε κάνουν να κοιμηθείς κι εσύ κρατιέσαι. Και μετά μεταξύ σοβαρού κι αστείου περιμένουν και ερωτήσεις. Εγώ πήγα να γιουχάρω αλλά κρατήθηκα. Παρατρίχα να χαλάσω το αντερκάβερ. Μετά σοβαρεύτηκα κι ανακατεύτηκα με τους «άλλους».

Ο τυπάκος λοιπόν στο σεμινάριο που τα ΄λεγε αγγλικά (ντε και καλά να μας κοιμήσει) είχε φαγωθεί με τα blogs. Που οι εταιρείες πλαγιοκοπούν bloggers, που οι bloggers αρχίζουν και επηρεάζουν την εικόνα των προϊόντων, που είναι ο νέος τρόπος επιβολής γνώμης, που, που, που. Πούτσες ήθελα να του πω, αλλά κρατήθηκα για το ρημάδι το αντερκάβερ. Φυσικά μίλαγε για Αμερικές και για κάτι άλλο που λέγεται direct marketing, το οποίο είναι πολύ πιο πολύπλοκο από το να κάτσεις απλά να μεταφράσεις τον όρο – την πάτησα και το ξέρω.

[CUT. Όχι, δηλαδή φανταστείτε σκηνικό: να έχω ξενιτευτεί στου διαόλου τη μάνα για το σεμινάριο, να νυστάζω σα μαλάκας, να προσπαθώ να παρακολουθήσω τα κυριλέ αγγλικά του αμερικάνου με τα φτωχά μου μπιθουλέ στρητ αγγλικούλια, να κάνω τόσες θυσίες για να μάθω κάτι καινούργιο στα γεράματα και οποία γκαντεμιά! Όλα αυτά, για να μάθω για τα blogs!!! Έτσι μου ΄ρχοταν να σηκώσω το χέρι, να του πω «αι γουιλ ξεράσω αν πεις μία ακόμα φάκινγκ γουόρντ για τα μπλογκς» και να πάρω απαλλαγή Ι5]

Το όλο θέμα λοιπόν με την τρέλλα των διαφημιστικών για τα blog, όπως έλεγε ο ομιλητής, ξεκίνησε με μια φήμη που κυκλοφόρησε στο νετ, πως ένα νέο σοφτγουεράδικο προϊόν ήταν για τα μπάζα. Δε λέω το προϊόν γιατί ακόμα παίζει το αντερκάβερ. Τεσπα, η πολύ μεγάλη αυτή εταιρεία έβαλε νετ ντεντέκτιβς. Ψάχνανε, ψάχνανε, ακολουθούσαν λινκ, παρακουλουθούσαν σχόλια, έμπαιναν σε άλλα blog, μέχρι τη στιγμή που βρήκαν τη ρίζα του κακού.

Όλα είχαν ξεκινήσει από τέσσερα άτομα που διατηρούσαν προσωπική ιστοσελίδα. Τους έστειλε λοιπόν mail η εταιρεία (όχι ούτε μήνυση τους έκανε, ούτε τους κατέσχεσε τον σκληρό – είπαμε, opos ameriki), έκλεισε ραντεβού και με τους τέσσερις κι αφού τους συνεχάρη για τις σελίδες τους και για την ιδέα τους να κρίνουν προϊόντα αμισθί, τους χάρισε το προϊόν που δυσφήμισαν ώστε να έχουν προσωπική άποψη.

Δεν τους ζήτησε τίποτε παραπέρα. Ούτε καλή κριτική, ούτε ευνοϊκή μεταχείριση της εταιρείας στο blog τους, ούτε νέο review. Σύντομα, οι τέσσερις αυτοί bloggers έγιναν η «φωνή» της εταιρείας στο νετ. Το οποίο νετ, σε χρόνο dt επηρεαζόμενο από αυτούς τους τέσσερις (ξέρετε πως πάνε αυτά τα πράγματα, σαν αλυσίδα) άλλαξε εντελώς την εικόνα των καταναλωτών για το μπλιμπλίκι αυτό και οι πωλήσεις ανέβηκαν στα ύψη. Ουφ!

[Δικά μου συμπεράσματα αφού το ΄ψαξα λιγάκι: Κι έζησαν αυτοί καλά και ΄μεις καλύτερα; Όχι φυσικά. Το επόμενο βήμα ήταν να γεμίσει ο τόπος κεκαλυμμένα εταιρικά blog, ανθρώπους να προσλαμβάνουν επαγγελματίες γραφιάδες, να τους πληρώνουν με το κομμάτι για κάθε post στο εταιρικό τους blog και πλέον να μην είναι και τόσο σίγουρο ότι πίσω από τον blogger που συνομιλείς βρίσκεται μια πολυεθνική. Ενημερωτικά να σημειώσω ότι πριν περίπου ένα μήνα μου ζητήθηκε να γράψω 30 post επί πληρωμή, για Αμερικάνικο φυσικά blog που ανήκε σε εταιρεία καλλυντικών – τύπου πυραμίδας – που να εκθειάζω τη συγκεκριμένη εταιρεία, να την «φωτογραφίζω», να τονίζω πόσα εκατομμύρια θα βγάλεις αν πουλήσεις αυτά τα καλλυντικά στις φίλες σου, χωρίς φυσικά να αναφέρω στα post αυτά, ποια εταιρεία ήταν. Αρνήθηκα ευγενικά. Το «ευγενικά», σχετικό αν έχεις δουλέψει αισθητικός στην Ελλάδα. Εκείνοι πάντως δε μου ξαναμιλάνε με τίποτα]

…και μετά την ρομαντική αυτή ιστορία, φτάσαμε στο direct marketing. Δεν κατάλαβα πολλά αλλά τέλος πάντων έχει να κάνει με το να βάζεις τον καταναλωτή στο παιχνίδι. Και φτάνουμε στο τώρα. Κάθε μέρα παραλαμβάνουμε ένα κάρο περιοδικά και εφημερίδες όπου πριν τα ντανιάσω το βράδυ για ανακύκλωση, τα ψιλοχαζεύω. Εκτός απ΄τα κλασσικά, υπάρχουν και κάποια περιοδικά που προορίζονται για διαφημιστές. Ένα έχω να σας πω: Πιο πολλά λένε αυτοί για εμάς παρά εμείς για εμάς. Μόνο που εκείνοι τα λένε λίγο πιο πολύπλοκα και πιο παπατζίδικα, τύπου αστρολογία. Έχουν ένα κόλλημα αυτά τα περιοδικά με μελλοντολογίες και προφητείες, άλλο πράγμα.

Το ρεζουμέ; πρέπει να μας τα χώσουν χοντρά όπου να ΄ναι γιατί είμεθα το μέλλον, γιατί ο Ερμής γύρισε τ΄ανάποδα, θα σας γελάσω. Εγώ πάντως το δηλώνω. Σε ένα μήνα που ξεκινάει η νέα μου δουλειά ως web content developer - σκάστε, ούτε εγώ ξέρω τι σημαίνει – θα επηρεάζω εξελίξεις από «μέσα». Δεχόμεθα ρουσφέτια.

[Κι ένα παράδοξο που απαντάται πλέον συχνά στην Αμερική: Υπάρχει η φήμη ότι πίσω από τα περισσότερα διάσημα blog της Αμερικής, κρύβονται δημοσιογράφοι που υποδύονται τους bloggers. Φαντάσου δηλαδή, να είσαι δημοσιογράφος, να ανοίγεις blog για να γράψεις πιο ελεύθερα και να σε προσλαμβάνουν έντυπα για να εκμεταλλευτούν την «φρέσκια» ματιά ενός απλού πολίτη απέναντι στα πράγματα. Φαντάσου μάλιστα το blog αυτό να είναι και «εταιρικό». Καλό, ε;]