ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΣΑΣ


Διάβασα το εξής φιλοσοφημένο: «Το να πει κανείς ότι αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν τα λεφτά τους για να δουν είκοσι δύο μισθοφόρους να κλωτσάνε μια μπάλα, είναι σαν να λέει ότι το βιολί είναι ξύλο και έντερο γάτας, ότι ο Άμλετ είναι πολύ χαρτί και μελάνι» J. B. PRIESTLEY

Αν θέλω να είμαι ακριβολόγα, το βιολί όντως είναι ξύλο και έντερα γάτας και ο Άμλετ φυσικά είναι πολύ χαρτί και μελάνι. Μόνο που το αποτέλεσμα του βιολιού χρειάζεται απαραιτήτως έναν βιολιστή και ο Άμλετ τόνους ταλέντο και έμπνευσης. Στο ποδόσφαιρο αρκούν δυό γερά πόδια και μπόλικα εκατομμύρια. Αν αυτά τα δύο είναι συγκρίσιμα, τότε πάσο. Άλλωστε, δεν κρίνονται τα πάντα από τα συστατικά τους. Για παράδειγμα, ο πατσάς είναι τριχωτό πόδι γουρουνιού κι ένα θεϊκό βυζί, μπόλικο λίπος και αδένας (αν είσαι τυχερός - αν όχι, σιλικόνη).

Αν μάλιστα αυτός που το είπε είναι ο Jason Priestley που φαντάζομαι (ο αδελφός της Μπρέντα με την φράτζα κυματοθραύστη), κακώς ασχολούμαι αλλά θα πέσω τόσο χαμηλά μόνο και μόνο γιατί πρέπει να αρχίσουμε να δίνουμε λίγο έμφαση στα «συστατικά» και όχι μόνο στο αποτέλεσμα. Γιατί έτσι, πέφτουμε στην παγίδα «μοντέρνα τέχνη»: ένας πανάκριβος πίνακας φτιαγμένος από σκατά μπορεί για τους άλλους να θεωρείται Ύψιστη σύλληψη, εγώ όμως το «σκατά» δεν μπορώ να το αγνοήσω ούτε και να το βάλω φάτσα κάρτα στο σαλόνι μου για ευνόητους λόγους παρεκτός κι αν πωλείται με αποσμητικό χώρου (ή αποφασίσω να κάνω δίαιτα κόβοντας φορέβερ τα πιτόγυρα ξάπλα στον καναπέ).

Καταλαβαίνω ότι το ρητό αποτελεί ένα γαμάτο άλλοθι όλων αυτών που λατρεύουν το ποδόσφαιρο αλλά έλεος, τα ΄χετε γαμήσει όλα! Για ποιο άθλημα μιλάτε κύριοι και ποια λατρεία σε τεχνικές, φάσεις και μαγικά του κάθε «μισθοφόρου». Αρκεί μονάχα να ανοίξεις έναν αθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό μετά τις δέκα τη νύχτα και… να μη ξαναδείς Τατιάνα έβερ αγκέν. Η χαρά της κατίνας, της κλάψας, της σπιουνιάς και του κάθε πικραμένου. Θα το βούλωνα κανονικότατα αν αυτή τη στιγμή υπήρχε ανάλογος σταθμός για τους βιολιτζίδες και τον Άμλετ αλλά οφείλετε να παραδεχτείτε ότι πολλές φορές ένα έργο κρίνεται και από το κοινό του.

Τουτέστιν, ποδόσφαιρο χωρίς οπαδούς (με τη γνωστή έννοια του κλασσικού, του μαλάκα, του Έλληνα κάφρου) δεν υφίσταται και μην παραμυθιάζεστε. Πόσο μάλλον να πληρώνεις τα κέρατά σου να παίρνεις ένα διαρκείας της κακιάς ώρας και να περιορίζεσαι στο να κάνεις τον φιλόσοφο στην κερκίδα ή να το βλέπεις απ΄το σπίτι σου γιατί έτσι αποφάσισαν κάποιοι πιο κάφροι. Ανέκδοτο: για τη φανέλα και το θέαμα.

P.s. Ρητορικό ερώτημα: γιατί δεν βλέπω το τάγμα funel σε κάποια καινούργια και δημοκρατικά metamonitor? Ζήτησε να εξαιρεθεί η ψωνάρα ή τον εξαίρεσαν όμορφα και δημοκρατικά και σύμφωνα πάντα με την ελεύθερη διάδοση της πληροφορίας στο ελληνικό ίντερνετ;