ΚΑΓΚΕΛΑ ΚΑΙ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΙ


Έκανα μαλακία κι ήπια καφέ… μέχρι πριν λίγο. Σχολάσαμε σήμερα νωρίς. Απ΄τις οχτώμιση. Όλο χαρά που θα είχαμε όοοολη μέρα μπροστά μας – όχι, το να προλάβουμε σούπερ μάρκετ δεν παίζει – ήρθαμε σπίτι και κάναμε τους νοικοκυραίους. Ποδοσφαιρικά και αγριοφωνάρες εκείνος, καφεδάκι και ίντερνετ εγώ. Σαν την κυρία. Άντε τώρα μανταμίτσα να καταφέρεις να κοιμηθείς. Κά-γκε-λο.

Μ΄έτρωγε ο κώλος μου όλη μέρα. Δούλευα σαν την τρελλή κι έμπαινα στα κλεφτά στο ίντερνετ. Έφτασα μέχρι το λαιμό, μπούκωσα με τις μαλακίες που διάβαζα. Ήθελα να γράφω και σταματημό να μην έχω. Το μετάνοιωσα. Το μόνο που δεν έχω δει ακόμα, είναι κάνα ελληνικό σάιτ να μαζεύει υπογραφές κατά της ελεύθερης διάδοσης rss feeds (δίνω ιδέες τώρα αλλά face it, είναι απλά θέμα χρόνου).

Τί λέω όμως, Έλληνες είμαστε, την βρήκαμε την άκρη. Φτιάξαμε νέα γενιά aggregators με δυνατότητα εισόδου/εξόδου κατά βούληση. Όλος αυτός ο πανικός τόσες μέρες να μάθουμε τί είναι αυτό το πράγμα, για να αποφασίσουμε αμέσως μετά ότι καλή η ελευθερία… για τους άλλους. Την δικιά μας την κάνουμε λάστιχο. Την τεντώνουμε και την ζαρώνουμε τόσο, ώστε να χωρέσει ίσα ίσα τον εαυτούλη μας. Όποιος θέλω ΕΓΩ με δείχνει, όποιος θέλω ΕΓΩ με βγάζει. Δημοκρατία. Η πατρίδα μου.

Όταν ξέρεις κάτι, έμαθα ότι απαγορεύεται να το γράφεις με «ύφος χιλίων καρδιναλίων». Αυτό προφανώς σημαίνει να γράφεις κοφτά κι ευγενικά γιατί τουλάχιστον όσοι με ξέρουν από κοντά δε μου ΄χουν πει τέτοιο πράμα. Να γράφεις λοιπόν “ήρεμα”. Και με χαμογελάκια. Του τύπου:

-Τί είναι αυτό;
-Αυτό είναι ένα καναρίνι.
-Γιατί;
-Γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι.
-Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι καναρίνι αλλά δεν έχω ακόμα τα επιχειρήματα.
-Μα είναι καναρίνι, γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι.
-Ναι, αλλά αισθάνομαι ότι επιμένεις επειδή δεν θέλεις να με ακούσεις.
-Όχι καθόλου. Αυτό είναι καναρίνι γιατί έτσι, κι έτσι, κι έτσι.
-Τί είναι αυτό;
-Αυτό είναι ένα καναρίνι.
-Γιατί;
-Γιατί ΕΤΣΙ ΡΕ!
-Αααα… έχεις ύφος χιλίων καρδηνάλιων!

Αυτοί οι γαμημένοι οι καρδηνάλιοι ήθελα να ΄ξερα αν γνωρίζουν τί δουλειές μας άνοιξαν. Πρέπει να περάσω στην άμυνα. Του ίδιου επιπέδου πάντα. Με τους χίλιους καγκελάριους (= γι΄αυτούς που είναι για τα κάγκελα).

Τελικά με συμφέρει πιο καλά να το παίζω γραμματίτσα. Η χαζή ιν δε σίτι… στο χωριό. Τί θέτε κύριοι; Φαξ θέτε; Φαξ ιτ ις. Ταγιέρ και τακούνια θέτε; Νταν. Μπούτι και ντεκολτέ; Κι απ΄αυτά θα γράψουμε. Όλοι χάπι. Κι εγώ με χάπια. Τσου ρε! Καγκελάριοι!