ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ


«Πώς γίνεται να στείλω ένα γράμμα στην κυβέρνηση… απ΄τα γράμματα τα άλλα, του ίντερνετ;» Την έπιασαν πάλι την μάνα μου τα επαναστατικά της κι άμα την πιάσουν, μόνο στα κανάλια δεν βγαίνει (καλά δηλαδή που την κρατάει ο μπαμπάς…α, ρε πατέρα ήρωα). Όλα τα άλλα τα έχει κάνει. Κάτι έχει ακούσει για το ίντερνετ (εκτός φυσικά του να το πληρώνει εδώ και χρόνια), κάτι διάβασε για τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία, κάτι της ψιθύρισαν ότι υπάρχουν λέει διευθύνσεις «εκεί μέσα» που εσύ γράφεις και αυτοί είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν (αχαχαχααααααα) και φαγώθηκε να στείλει το «γράμμα» της.

Με τα πολλά και επειδή γούσταρα με χίλια, της είπα άντε γράφτο και το δημοσιεύω στο σάιτ μου αλλά πρώτα για πες, τι θες να γράψεις; «Ότι πάμε κατά διαόλου, ότι ποτέ δεν είχαμε τέτοια κρίση στην δουλειά, ότι μας έχει φάει η ακρίβεια, ότι πρώτη φορά βλέπω τέτοιους μπούληδες να μας κυβερνάνε και να λένε κι ευχαριστώ στους βρωμοσκοπιανούς που στο τέλος θα μας κλέψουνε και την Αθήνα, που …..» μπιλίβ μι, εκεί την σταματήσαμε. Ο μπαμπάς από δίπλα κορόιδευε «άντε ρε μουρλιάπα που σε πείραξαν οι Σκοπιανοί». Ο σύζυγος απέναντι προσπαθούσε να τη συνετίσει, κι εγώ ακόμα πιο δίπλα, της το ΄κοψα: «αααα εγώ τέτοιες μαλακίες στο blog μου δε βάζω».

[Και φανταστείτε σε τι σημείο μ΄έφερε που αναγκάστηκα να πω «μαλακίες» μπροστά της. Εδώ μια φορά είχα πει «παράτα μας» όταν ήμουν πιτσιρίκι και έκανε λες και το παιδάκι της ήταν ένα βήμα πριν το άσυλο. Κλάμματα, λιποθυμίες, καυτές πιπεριές κι ένα σωρό άλλα απ΄αυτά που κάνει η μάνα μου στα χάι της. Πρόσφατα διάβασε κάτι που είχα γράψει και ήρθε πονηρά πονηρά και μου είπε «ντινούλα μου, εσύ έχεις γράψει κακιές λέξεις εδώ»! Τι είχα γράψει ρε γαμώτο, κάτι για πούτσες έλεγα, κάτι γι΄αρχίδια και κάτι άλλα που εντάξει, έχουν μεσολαβήσει και κάτι δεκαετίες ρε γαμώτο και άμα για τα περισσότερα ξέρεις πια τη χρήση τους, είναι αδικία να μην πρέπει να τα λες ή να τα γράφεις]

«Και τι βάζεις στο σάιτ σου δηλαδή;» Ωχχχ… το ΄ξερα ότι εκεί θα φτάναμε. Τεσπα, άρχισα να τη ρωτάω για όλα αυτά που τραβάνε στη δουλειά, για το μεροκάματο που δε βγαίνει με τίποτα, για τις γιορτές που μόνο «γιορτές» δεν ήταν τελικά για τους εμπόρους και ξεχάστηκε γι΄αυτά που γράφω εγώ.

Με επιβεβαίωσε όμως. Ένας άνθρωπος που περνάει χοντρά ζόρια και δεν έχει σταματήσει να δουλεύει από μικρό παιδί παλεύοντας (ενίοτε μάταια), δίνει μεγάλη έμφαση στα «εθνικά» θέματα και αδυνατεί να τα διαχωρήσει από τα πολιτικά. Αγαπάει πολύ την πατρίδα του και κατά έναν περίεργο τρόπο τη νοιώθει σπίτι του, ιδιοκτησία του, κάτι για το οποίο πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύπνηση ώστε φέρνει μόνιμα ένα ψυχικό βάρος για την κάθε επιτυχία ή αποτυχία της. Μια έγνοια τέτοια, που δεν διανοείται να την πετάξει από πάνω του ή έστω να τη δει πιο αποστασιοποιημένα, ένα χρέος που δεν καταλαβαίνει ότι ΔΕΝ το ΄χει γιατί δεν υπάρχει. Ένα άγχος που του ΄χουν φορτώσει από την πρώτη μέρα της ζωής του για να επιτύχουν ακριβώς το αντίθετο: να τον ανεβάζουν και να τον κομματιάζουν συναισθηματικά όποτε γουστάρουν. Ένα απάνθρωπο όπλο στον κρόταφο.

Δεν μπορώ να της πάρω αυτό το ηλίθιο βάρος από πάνω της. Το μόνο που φάνηκε να την ταρακούνησε αρκετά ήταν μια φράση του άντρα μου: «αν ήσουν Αμερικανίδα και σκεφτόσουν όπως σκέφτεσαι, τώρα θα συμφωνούσες με την επέμβαση στο Ιράκ ενώ ως ελληνίδα διαδήλωνες και έκλαιγες».