SCIENCE FICTION(ED)


Το αποφάσισα. Μαλακίες λέει τελικά η κβαντομηχανική. Δεν ξέρω αν στέκει επιστημονικά (που σόρι δηλαδή αλλά ακόμα και ο Βερν είχε πολύ καλύτερη στήριξη για το κάθε γκατζετάκι που του κατέβαινε) όμως φιλοσοφικά και πρακτικά δεν μου στέκει με τίποτα. Και μπορεί η όλη θεωρία να βασίζεται στον μικρόκοσμο, μπορεί τα ηλεκτρόνια να κάνουν όργια όταν δεν τα βλέπουμε αλλά αν μια επιστημονική θεωρία δεν τεσταριστεί πάνω σου και στη ζωή σου, αν τα όργια των ηλεκτρονίων δεν επιφέρουν έστω μια κάποια πτώση των ηθών στο ευρύτερο περιβάλλον τους, αρχίζεις και αμφισβητείς τα πράγματα από την βάση τους. Άλλωστε τι χτυπιέστε ότι η Φυσική έχει να κάνει με τον κόσμο κι εμάς, ας λεγόταν η- επιστήμη- των- τρομερά- μικρών- πραγμάτων- που- μην- ασχοληθείτε και οκ, να την άφηνα στην ησυχία της.

Έτσι λοιπόν, αν κάτι συμβαίνει ή δεν συμβαίνει εξαρτάται και από το αν επιλέξεις να το παρατηρήσεις ή αν σου φαίνεται άξιο παρατήρησης. Ξεκινώντας από τον μακρόκοσμο, ένα μεγάλο ποσοστό οδηγών δεν βλέπει καν ένα κόκκινο φανάρι ενώ οι υπόλοιποι κοκαλώνουν. Κι έτσι, περνάς για πλάκα από την κατάσταση «οδηγός» στην κατάσταση «κομματάκια» για κάτι που δεν ήταν σημαντικό για σένα να παρατηρήσεις ή που παρατήρησες αλλά επέλεξες να φτιάξεις την δική σου πραγματικότητα (τύπου κολάζ).

Επίσης, εξαρτάται κι από τα πιστεύω του παρατηρητή. Ένας φανατικός θρησκόληπτος θα γράψει στ΄αρχίδια του μια θεούσα και θα του πεταχτούν τα μάτια όξω με μια θεογκομενάρα. Δεν μπορείς όμως να ισχυριστείς ότι το φαινόμενο «θεούσα» ή το φαινόμενο «θεογκομενάρα» δεν υφίστανται. Ούτε να αγνοήσεις την παράμετρο της αξιογαμίας που εννοείται ότι η φυσική θα την αγνοούσε επιδεικτικά γιατί θα ακύρωνε πολλές απ΄τις θεωρίες της (βλέπε βαρύτητα και όλα αυτά τα όργανα που την αγνοούν -γύρω στα δεκαπέντε ολόκληρα εκατοστά- κατά το φαινόμενο «θεογκομενάρα»).

Και τώρα ας πάμε στον μικρόκοσμο για να μην μου λέτε ότι δεν εξετάζω τα πράγματα αρκετά επιστημονικά (= σε συνομωσιολογικές κλίμακες τέτοιες, που να μη φαίνονται «δια γυμνού οφθαλμού» και στον κάθε τυχάρπαστο). Έχουμε για παράδειγμα έναν άνθρωπο που αν τον κάνεις κομματάκια και πάρεις ένα απ΄αυτά, ας πούμε το συκώτι, και το κάνεις πάλι κομματάκια, έχεις μικρότερα κομματάκια που ας τα πούμε συκωτόνια. Ένα συκωτόνιο αποκλείεται να κάνει την πάπια στο φαινόμενο «σφηνάκι βότκα». Όσο και να σφυρίζει κλέφτικα, υπάρχει ο μεγαλύτερος οργανισμός που προαποφάσισε για πάρτη του να τα τσούξει για μια γκόμενα και να κάνει ντίρλα συκώτια, συκωτόνια, υποσυκωτόνια και όλο τους το σόι. Τελεία.

Καταλήγω λοιπόν, ότι ο μικρόκοσμος δεν έχει δικιά του βούληση να παρατηρεί ή όχι, διότι πολύ απλά, πάντα ανήκει σε ένα υπερσύνολο που έχει προαποφασίσει τι θα του συμβεί. Για παράδειγμα, είναι καθαρά θέμα βούλησης το να δουλεύεις σήμερα πρώτη μέρα στο γραφείο και να αποφασίσεις να κάψεις ένα κοπάδι μυαλόνια (άσε που τα περισσότερα έχουν οικειοθελώς αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας από την πρώτη παράγραφο) γράφοντας όλη αυτή τη μαλακία.

Ω ναι, και αυτή η χρονιά θα είναι καρακαταεπιστημονική και δεν θέλω κιχ!