“PA RUM PUM PUM PUM…


…shall I play for you,
pa rum pum pum pum,
rum pum pum pum,
rum pum pum pum”

Πόσα κομμάτια να γίνω γαμώτο; Μου ΄χει φύγει το κλαπέτο στην δουλειά, στη φασίνα, στις εορταστικές – μη χέσω - λεπτομέρειες των ημερών, στην κωλοκίνηση (που όσο πάει δεν θα λέγεται κίνηση αλλά ακινησία) και στο τρέξιμο. Ψωνίζω δεκάδες δώρα, δουλεύω σαν τρελή, ο λογαριασμός στην τράπεζα γέμισε πάλι (παρόλο που κάνω φιλότιμες προσπάθειες να τον ρημάξω), το κωλοδέντρο ήθελε ένα τρίωρο να ρημαδοστολιστεί και οι επόμενες μέρες είναι κλεισμένες με όοοοολες τις βρωμοπαρέες απ΄τα παλιά και από ατέλειωτα σόγια.

He he! Let me rephrase: Είχα πολλά χρόνια να νοιώσω τόσο ζωντανή, τόσο ευτυχισμένη και τόσο ασφαλής. Και με ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο μικρά κόκκινα φιογκάκια από πάνω μέχρι κάτω (εντάξει, τα δάχτυλά μου έχουν γίνει μελιτζανάκια από τους φιόγκους). Και με όλους τους λογαριασμούς πληρωμένους. Και με δωράκια για όοοοολη μου την οικογένεια και τους φίλους. Και με χαρτζηλίκι να το κάνω όοοοοοοοτι γουστάρω. Και με άδεια για όλη την επόμενη βδομάδα. Και…και….και…

Ουφ. Νόμιζα ότι δεν θα ξανασυνέβαινε ποτέ όλο αυτό. Είχα πιστέψει ότι θα είμαι υποχρεωμένη για το υπόλοιπο της ζωής μου να βλέπω εφιάλτες με το Τέβε ως ένα μεγάλο σαλιάρικο τέρας (τα τέρατα που σέβονται τον εαυτό τους οφείλουν να στάζουν σάλια) να τυλίγει κάθε γαμημένο βράδι τις δαγκάνες του στον λαιμό μου, να ξυπνάω με κομμένη την ανάσα και… να καταλαβαίνω ότι για άλλη μια φορά καταπατείται βάναυσα η δική μου πλευρά του κρεβατιού (και του μαξιλαριού για να είμαι ακριβής – πουτάνα παντρειά).

Δεν είμαι σίγουρη αν θα το ξαναζήσω και προσπαθώ να το χαρώ όσο μπορώ. Και γράφω γι΄αυτό για να μην το ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου. Ποτέ όμως.

[Και στ΄αρχίδια μου ο Άγιος Βασίλης φέτος. Να πάει να γαμηθεί κι αυτός και τα κωλοδώρα του και να μην ξαναπατήσει ποτέ το βρωμοπόδαρό του στο σπίτι μας. Ξέρει αυτός]