ΚΑΡΕΚΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ


Ουφ.. ακόμα στο γραφείο. Με το μυαλό μου πετάω πάνω από άπλυτα ρούχα, σκονισμένα έπιπλα, μια ψόφια γλάστρα με μαϊντανούς, στοίβες πιάτα με όλη την πανίδα του ψόφιου φαγητού, ένα ρημάδι φόρεμα που φωνάζει τρεις μήνες να του μαζέψω τρία τόσα δα δαχτυλάκια απ΄τα πλαϊνά, ένα δέντρο αστόλιστο που με λίγη υπομονή σύντομα θα φαίνεται χιονισμένο (…απ΄την σκόνη και με φυσικούς ιστούς αράχνης παρακαλώ κι όχι γιαλαντζί), κάτι κάλτσες που ψάχνουν τα ταίρια τους σαν Ρωμαίοι που φωνάζουν τις καλτσο-ιουλιέττες τους κάτω από μπαλκόνια - καναπέδες κι ένα πιάτο ψίχουλα πάνω στο σεκρετέρ δίπλα στα οικογενειακά κειμήλια.Δύο τινά. Είτε θα συνεχίσω να πετάω και σαν καλή ψηλομύτα θα τα βλέπω όλα αφ΄υψηλού, είτε θα φάω ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο φασίνα, πηλοφόρι και μυστρί. Ή το πιο πιθανό τελικά, με κόβω να κάθομαι εδώ και να γράφω ανθυπολογοτεχνικά πονήματα για τα ζόρια της εργαζόμενης παύλα παραλίγο νοικοκυράς.

Όλοι μου λένε να βάλω πρόγραμμα για να μην τρέχω έτσι. Έβαλα λοιπόν. Δευτέρα άπλυτα – Τρίτη σιδέρωμα – Τετάρτη αποτρίχωση/ μάσκα/ πήλινγκ/ μπιμπίκια (σιγά μη δεν έβρισκα χρόνο να χώσω λίγη θηλυκότητα) – Πέμπτη μαγείρεμα (για το φιλότιμο δηλαδή – σουβλάκια σουβλάκια ε, μη μας πουν και αγαστρονόμητες) – Παρασκευή το Χάος – Σαββατοκύριακο τα ρέστα μου. Εντάξει, τυχαίνουν και τα έκτακτα αλλά εγώ έβαλα τα βασικά. Κάθισα, τα καμάρωσα και μετά είπα να τ΄αλλάξω λιγάκι. Είχα ξεχάσει το τριχοστάιλινγκ. Με τα πολλά, έχωσα τα πάντα εκτός από πλύσιμο, σιδέρωμα, μαγείρεμα, ξεσκόνισμα και σφουγγάρισμα. Δεν χωράνε λέμε!

Πετώντας πάνω από το Χάος, ανακαλύπτω ότι κάτω από την τρίτη καρέκλα της τραπεζαρίας μου, αυτή που είναι φάτσα απ΄τα δεξιά, υπάρχει ένα καθαρό κομμάτι πατώματος. Εκεί θα τη βγάλω Σαββατοκύριακο. Και αυτό κυρίες και κύριοι είναι σαν την κοσμοθεώρηση του μισογεμάτου ποτηριού, της αισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και μην μας θεωρήσετε τίποτα τρελλές άμα μας δείτε να κρυβόμαστε κάτω από καρέκλες. Απλά εμείς οι εργαζόμενες παύλα παραλίγο νοικοκυρές, έχουμε την φιλοσοφία μας που θα ακούσετε συχνά να αποκαλείται από τις μυημένες και ως η Θεωρία της Κρυψώνας του Μοναδικού Καθαρού Κομματιού Κάτω από την Τρίτη Καρέκλα της Τραπεζαρίας.

Καλό Σ/Κ εβριμπόντι και εύχομαι εκ βάθους καρδίας να πάθουν διάρροια όλοι οι εργένηδες και οι εργένισσες του κόσμου τούτου και να την βγάλουν καθισμένοι Πάνω στην Λεκάνη της Τουαλέττας Χέζοντας Αλλύπητα που όμως αυτό είναι μια άλλη φιλοσοφική θεωρία που απαξιάω ν’ αναλύσω ακριβώς τώρα.

ΩΔΗ ΣΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΔΟΝΤΙΑ


Ανάμεσα στις υπόλοιπες δικτατορίες του lifeμηχέσωstyle, αυτή που πραγματικά μου σπάει τα νεύρα είναι τα ολόλευκα και ολόισια δόντια. Όχι απ΄αυτά που τα βουρτσίζεις, τα προσέχεις, κάνεις και κάνα τσιγαράκι και τα ΄χεις ανθρώπινα. Όοοοχι. Απ΄τα άλλα. Απ΄αυτά που ντε και καλά θα πληρώσεις τον αισθητικό οδοντοτέτοιο να στα γυαλίσει, να στα ευθυγραμμίσει, να στα κάνει σετάκι με το… (πώς λέγεται γαμώτο) άσπρο του ματιού και να βγεις μετά ν’αστράφτεις και να φλασάρεις τους άλλους που δεν μεταλλάχτηκαν ακόμα.Έχει γεμίσει ο τόπος φλασιάρηδες. Είναι κάτι σαν τα τζιπ, κάτι σαν καινούργιο στάτους οφ τρεντίσιτι κι άμα κάνεις να γελάσεις με τα υποκίτρινά σου, μετά το ξανασκέφτεσαι και λες κι άμα δεν τους τυφλώσω αρκετά; Κι άμα το χαμόγελό μου δεν αρκετά αστραφτερό ώστε να φωτίσει το πρόσωπό μου να πέσουν άπαντες τέζα και μετά να λένε συνέχεια αστεία μπας και ξαναδούν το έργο τέχνης μουυυυ;

Έργο τέχνης είπα… Άμα δηλαδή η Τζοκόντα είχε ένα λίιιιιιιγο πιο πλατιό χαμόγελο μιλάμε θα είχε έρθει όλη η τέχνη τούμπα. Εντάξει, κάναμε μια υποχώρηση και δεχτήκαμε τις κυτταρίτιδες, τα ψωμάκια και τις ζουμπουρλούδικες αναγεννησιακές γκομενίτσες αλλά τα σάπια δόντια; Ζαμέ. Αν και η διαφήμιση του Παυλίδη μετά των σοκολατακίων του, θα είχε ένα πόιντ παραπάνω εδώ που τα λέμε.

Η «ομορφιά» ήταν πάντα δύσκολη, ακριβή και πρόσκαιρη. Αλλά τέλος πάντων ψιλοκαταλάβαινες ότι πρόκειται για κάτι εξωτερικό. Τώρα όμως συνδέεται και με τον εσωτερικό σου κόσμο. Δεν προδιαθέτει απλά παρά πείθει κιόλας για πράγματα του χαρακτήρα σου άμα την διαθέτεις. Γιατί το ολόλευκο χαμόγελο δεν έχει ταυτιστεί με τις αισθητικές επεμβάσεις ή έστω το οικονομικό στάτους αλλά με πράγματα λιγουλάκι πιο βαθιά.

Για παράδειγμα, ο πολιτικός με το φλασιάρικο χαμόγελο λέγεται πιο «ανθρώπινος» και «τίμιος» και εντάξει, άμα τον γνωρίσεις θα καταλάβεις, αλλά πόσοι από αυτούς που ψηφίζουν γνωρίζουν τους υποψήφιους; Άρα τετελεσμένο. Οι γκόμενοι που δεν φοβούνται να δείχνουν τα δόντια τους πιο «ζεστοί», «πρόσχαροι» και «ανοιχτοί», άρα θα γαμήσουν πιο εύκολα. Οι υποψήφιοι υπάλληλοι πιο «επαγγελματίες» άρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσληφθούν.

Θέλω να πω ότι αν κάποιος δεν γελάει πλατιά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι «εσωστρεφής», «δύσπιστος» ή «μουτζούφλης». Μπορεί κάλλιστα να σημαίνει ότι δεν γουστάρει να κόψει τον καφέ και το τσιγάρο για να γίνει φλασιάρης. Εντάξει, το θέμα υγιεινής παίζει πολύ στην εποχή μας και το καταλαβαίνω διότι είναι δύσκολο να είσαι βρώμικος πια. Και δεν μιλάω για περιπτώσεις που έχει φυτρώσει τρία στρέμματα σπανάκι στο σκυλόδοντο απ΄την απλυσιά.

Αλλά ρε γαμώτο ένα στραβό δοντάκι, μια κουφαλίτσα, μια κάποια κιτρινούλα κηλιδίτσα, γιατί θα πρέπει να μας κάνουν λιγότερο ζεστούς, ανθρώπινους, τίμιους, πρόσχαρους και δεν ξέρω τι άλλο έχουν σκεφτεί κάτι μαλάκες που δεν ξέρουν τι άλλο να επινοήσουν και είπαν να τρεντιάσουν την ασπρίλα.

Εδώ είμαι και ΄δω είσαστε. Σε λίγο θα γίνουν τρέντι τα πτηνά και θα μας βάζουν να κόβουμε τις μύτες μας και να κολλάμε σιδερένια γυαλιστερά ράμφη και θα απαγορεύεται να εισπνέουμε απ΄τις μύτες ή να ρουφάμε τις μύξες μας και θα είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε με μορς χτυπώντας τα ράμφη ο ένας του άλλου. Και σας το δηλώνω. Άμα γίνει κάτι τέτοιο, εγώ θα πουλάω μαλλί της γριάς και μάλιστα μπλε. Δεν θα μπορούν να το φάνε ούτε αυτοί με τις γυαλιστερές μύτες ούτε αυτοί με τα άσπρα δόντια.

Άντε μετά μαλάκες να σας δω τι τρεντιές θα σκεφτείτε για να φάτε το μπλε μαλλί μου. Για να μάθετε αρχιδάκια να μου καταργείτε έτσι στεγνά καφεδάκια, σοκολατίτσες και κόκκινο κρασάκι. Στα παντζάρια πάντως, καλά τους κάνατε.