ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΩ?
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Δεκέμβριος 13, 2006
Αν δεχτώ ότι όπως ο κάθε άνθρωπος, είμαι μοναδική και έχω ξεχωριστή προσωπικότητα που δεν έχει κανείς στο Σύμπαν (αν δηλαδή απορρίψω έτσι στην ψύχρα ολόκληρη θεωρία παράλληλων συμπάντων – που θα την απορρίψω γιατί αυτή τη στιγμή με βολεύει μια χαρά), τότε παίζει να γαμηθεί παντελώς η θεωρία της ισότητας. Στην ουσία, ναι μεν είμαι μοναδική, ξεχωριστή μπλα μπλα αλλά το ίδιο και κάθε άνθρωπος στη γη και έτσι, προκύπτει η ισότητααααα.
Σημείωσις: ξεχωριστή και μοναδική δεν σημαίνει καλύτερη ή χειρότερη, απλά διαφορετική. Για να μην τα μπλέκουμε δηλαδή… που τελικά σιγά μη δεν τα μπλέκαμε.
Η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: ένα “μοναδικό” καβλοράπανο* (που όμως δεν το ΄ξερε) με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση (πώς έτυχε, δεν ξέρω) πήγε και αγόρασε ένα βιβλίο απ΄αυτά που μπλέκουν τα ακριβώς παραπάνω. Απ΄αυτά δηλαδή με τα της μοναδικής προσωπικότητας (του αναγνώστη μόνο - μιλάμε για εντελώς σχιζοφρενικούς συγγραφείς) που το «μοναδική» το μεταφράζουν κάπως σαν «τί μοναδική μπλούζα είναι αυτή χρυσή μου!», ή «ο γκόμενος που βρήκα έχει μια μοναδική… μύτη).
Έτσι λοιπόν, αφού διάβασε όλα αυτά σε δεύτερο ενικό και προστακτικούλα, το καβλοράπανο πείστηκε για την μοναδικότητά του, αλλά με την διαστρεβλωμένη έννοια ενός πανάκριβου πίνακα: μοναδικότητα = ομορφιά + σπανιότητα. Κι ο αμέσως επόμενος συνειρμός στο μυαλό ενός καβλοράπανου, δεν ήταν φυσικά ο θαυμασμός, η έκσταση και η συντήρηση του “έργου” αλλά πιο πρακτικά πράγματα : η αξία (βρε μανία αυτά τα καβλοράπανα με τις εξαργυρώσεις). Πόσα πιάνω; Σε ελεύθερη μετάφραση, τι αξίζω; Και φυσικά η απάντηση κατευθείαν απ΄το βιβλίο : Εσύ Αξίζεις Περισσότερα.
Το νυν συνειδητοποιημένο μοναδικό καβλοράπανο κυκλοφόρησε τα νέα στα υπόλοιπα μοναδικά καβλοράπανα και έτσι προέκυψαν οι υποστηρικτές του φαινομένου της υπεραξίας του υπερεγώ. Κατά το φαινόμενο αυτό, το *Εγώ* αξίζει πιο πολλά απ΄το *Εσείς* ή οι *Άλλοι*. Η ισότητα για τους υποστηρικτές της «μοναδικότητας» έχει ένα σωρό έννοιες. Ας πούμε, το «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι» σημαίνει ευκολότατα: «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, αλλά μόνο όταν μιλάμε για τους άλλους. Γιατί εγώ αξίζω πιο πολλά».
Και φτάνουμε στο τώωωωωρα… Η θεωρία του «μοναδικού και σπάνιου πίνακα», έχει υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο. Έχει διεισδύσει σε θρησκείες, επιστήμες και έθνη. Έχει στείλει κόσμο να σφαχτεί, να διαβάζει ζώδια, να ανοίγει τις πόρτες των β’ υποδοχέων των λιποκυττάρων του, να ακολουθεί εναγωνίως τη μόδα και συνεχώς να αναρρωτιέται «πόσα αξίζω;». Ακόμα κι αν η απάντηση είναι ήδη δοσμένη: «αξίζεις περισσότερα απ΄τους Άλλους». Και ενώ όλη αυτή η φιλοσοφία θα έπρεπε να κάνει τα καβλοράπανα να προσπαθούν να ξεχωρίσουν, αντιθέτως τα προβατοποιεί (αρκεί να χρησιμοποιήσεις ένα ΕΣΥ και ένα ΑΞΙΖΕΙΣ).
Και έχεις τώρα τα καβλοράπανα με ένα σωρό υπαρξιακά, περισσότερα από πριν : «γιατί ο Ερμής μου είναι ανάδρομος;», «γιατί οι πόρτες των λιποκυττάρων μου δεν είναι τόσο ανοιχτές όσο το μυαλό μου;», «γιατί δεν μ΄αφήνουν να αποδείξω αυτά που αξίζω;», «γιατί αρνούνται να παραδεχτούν ότι εγώ αξίζω παραπάνω;», «τι πάει να πει αξιοκρατία και γιατί δεν με χωνεύει;»
Και έφτασε λοιπόν η στιγμή που επιβάλλεται να εισάγουμε στην αγορά την θεωρία των παράλληλων συμπάντων. Και μάλιστα εκείνη την ψαγμένη όπου κάθε καβλοράπανο έχει ένα σύμπαν για την πάρτη του.
*καβλοράπανο: για τους περισσότερους σημαίνει ό,τι τους καβλώνει. Για μένα, ό,τι καβλώνει τους περισσότερους.
Δημοσιεύθηκε στο PHILOSOPHY, SILLY | 35 σχόλια »





