ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΣ VS ΜΕ

Το πρόβλημα με κάποιες δουλειές, είναι οι τυπικούρες που καλείσαι να επιδείξεις και που τις θεωρούν σοβαρότατη προυπόθεση επαγγελματισμού. Είτε έχει να κάνει με ντύσιμο, είτε με απαγορεύσεις (κάπνισμα κ.τ.λ.), είτε με τρόπους επικοινωνίας (πληθυντικός, σοβαρή γλώσσα), είτε με αλλαγή προσωπικών συνηθειών (ξύπνημα, ξύπνημα, ξύπνημα).

Η πιο βίαιη αλλαγή όμως, είναι αυτή της σκέψης. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι σπίτι σου έτσι και στη δουλειά γιουβέτσι. Πρέπει να σκέφτεσαι συγκεκριμένα για να μπορείς να επικοινωνείς με τον τρόπο που σου ζητείται, αλλιώς θα τα κάνεις σύσκατα.

Παίζει όμως η εξής κολληματάρα: σε περίπτωση που οι τυπικούρες δεν είναι αρκετά στριμόκωλες, τότε είναι αδύνατον να σκεφτείς διαφορετικά απ΄ότι συνήθως και έτσι, παραμένεις «ο εαυτός σου» (δεν πίστευα ποτέ ότι θα έλεγα εγώ τέτοιο κλισέ – ο μον ντιέ).

Και τότε, μπορεί ας πούμε να σε ρωτήσει κάνας υψηλά ιστάμενος «με ζήτησε κανείς;» και να του απαντήσεις φυσικότατα «μπα, σε γράψανε όλοι στ΄αρχίδια τους».

Η σωστή αντίδραση φυσικά θα ήταν η αποτελεσματικότατη μέθοδος της επίπληξης μπας και μπεις λιγάκι στο τριπάκι του επαγγελματισμού. Αλλά όχι. Κι εκεί να σε βασανίσουν. Επιλέγουν να ψοφήσουν όλοι στα γέλια κι άντε εσύ μετά να αποδείξεις ότι στ΄αλήθεια σκέφτεσαι σαν επαγγελματίας (απλά βάζεις πού και πού κάνα μπινελικάκι για το ξεκάρφωμα).