MY BLOG


…is sometimes as good as a barel.

Όχι, δεν θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό να ζω χωμένη σ΄ένα βαρέλι, να κάνω πράγματα που δεν θα έκανε κάποιος δημοσίως ή να κοροιδεύω τους τριγύρω, μόνο και μόνο για να αποδείξω ότι όλα αυτά τα γαμίδια που μας περιστοιχίζουν έχουν βαρέσει κόκκινα. Ένας σοβαρός λόγος θα ήταν (αν για μία από τις ελάχιστες φορές επιτρέψω στον εαυτό μου να μιλήσει παντελώς ελεύθερα) διότι δεν θα είχα ικανοποιητικά μεγάλο ακροατήριο ώστε η απόλαυση να βαρέσει κόκκινα, όση ακριβώς και η μαλακία που εισπράττω.

Πάραυτα, θεωρώ τον κυνισμό απαραίτητο στοιχείο για να καταλάβω κάποια πράγματα, να επαναφέρω την σκέψη μου στα ίσια της και να αποδώσω σωστότερα κάποια άλλα. Προσπαθώ αρκετά να γίνω τόσο κυνική όσο χρειάζεται, ώστε να δω τριγύρω μου ψύχραιμα. Δεν το πετυχαίνω πάντα ενώ άλλες φορές αποφεύγω να διατυπώσω ακριβώς αυτά που σκέφτομαι, χαρίζοντας μεν στον εαυτό μου μερικές ιδιωτικές στιγμές απόλαυσης αλλά δυστυχώς, στερώντας απ΄τους άλλους πολλά κιλά τσουχτερής πραγματικής πραγματικότητας.

Κάτι μέρες σαν κι αυτή, αισθάνομαι ότι τούτο δω είναι το βαρέλι μου και όλα αυτά που κάνω γνωστά για την ζωή μου, ενίοτε τα ευτελίζω αρκετά ικανοποιητικά ώστε να τους δώσω την αληθινή τους διάσταση : πόσο αρχίδι είμαι. Κάνω κάποιες προσπάθειες ν΄ αποδείξω ότι αυτά για τα οποία σκιζόμαστε, τρέχουμε, πενθούμε, φωνάζουμε και χαιρόμαστε είναι μια κλανιά μπροστά σ΄αυτά που μετράνε αλλά δεν αρκεί. Κι αυτά που μετράνε, συνήθως δεν είναι ορατά, πολλές φορές ούτε καν τα ξέρουμε ή δεν θέλουμε να τα ξέρουμε. Γιατί συνηθίσαμε σε ζωές άλλες απ΄αυτές που θα ΄πρεπε. Τόσο πολύ μακρινές απ΄τις στοιχειωδώς ανθρώπινες που πραγματικά αναρωτιέμαι αν στ΄αλήθεια υπάρχει κώδικας επικοινωνίας πέρα απ΄τον τετριμμένο: χρυσή μου, ας τα λέμε καλά, πάχυνα, γάμησα, καλησπέρα σας, αγόρασα, ξεσκόνισα.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα μικρά γίνονται μεγάλα, όταν τα πάνω έρχονται κάτω, όταν παρεξηγούμε έννοιες όπως «προτεραιότητες», με μέγιστο έγκλημα τον χρόνο που κυλάει, την ανοχή που αποκτάμε, την συνήθεια στην φρίκη και το κλουβί που τρέχουμε να κλειστούμε είτε λέγεται σπίτι, είτε τηλεόραση, είτε τζιπ, είτε πορτοφόλι, είτε η ζωούλα μας.

Υπάρχουν πολλά που δεν καταλαβαίνω. Το καθάρισμα της λάσπης στην ζάντα εξισώνεται ευκολότατα με μια γερή αγκαλιά, ένας σκύλος με τα μικρά στα ορφανοτροφεία που περιμένουν, οι γλάστρες στο μπαλκόνι με δυό ουσιαστικές κουβέντες και όλα αυτά τα δάνεια με μια ευτυχισμένη ζωή. Από πού να ξεκινήσεις…

Καταλαβαίνω όμως, ότι δεν έγινα ικανοποιητικά κυνική. Ας γίνω:

O χρόνος να διαβάσεις αυτό το κείμενο εξισώνεται στην πραγματική πραγματικότητα, με τρεις θανάτους παιδιών από πείνα αρκετά χιλιόμετρα μακριά, που χάρη στον γαμάτο πολιτισμό σου, έχεις καταφέρει να μηδενίσεις όποτε γουστάρεις. Αλλά εσύ κι εγώ έχουμε άλλες προτεραιότητες. Εγώ γράφω, εσύ διαβάζεις, εσύ πιθανόν ενοχλείσαι και μόνο που στο ανέφερα, αλλά εγώ σόρι πρέπει να προσθέσω ότι μόλις πέθαναν ακόμα δυό παιδιά από έιτζ. Α, και μια που ΄σαι ακόμα εδώ, να σου θυμίσω να μην ξεχάσεις να ταίσεις τον σκύλο, να πλύνεις το κάμπριο και να ποτίσεις τα λουλούδια. Δεν θα σου πάρει πολύ χρόνο, έξι παιδιά υπόθεση το πολύ. Άντε εφτά αν υπολογίσεις και τις κακοποιήσεις.

p.s. όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το ΄γραψα πρώτα πρώτα για μένα – ίσως πάλι αύριο απανθρωπιστώ τόσο, όσο χρειάζεται για να γράψω καμμιά μαλακία απ΄αυτές τις μαλακίες που συνηθίζω να γράφω.

…..


Τα θερμά μου συλλυπητήρια.