ROTTEN


Μαλλώναμε το πρωί αν είναι σήμερα Πέμπτη ή Παρασκευή και πόσες μέρες σαπίλας μας έμειναν. Κάθε πρωί χτυπάνε τα ξυπνητήρια γύρω στις οχτώ. Αρνούμαστε να τα απενεργοποιήσουμε. Είναι μεγάλη καύλα να έχεις τρία ρολόγια να βαράνε, να τα κλείνεις, να πηγαίνεις για κατούρημα, να ανοίγεις την τηλεόραση και να σαπίζεις πάλι στον ύπνο αφού καταπιείς τρία τέσσερα μελομακάρονα και αδειάσεις μισό μπουκάλι κόκα. Αν αυτή δεν είναι χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα τότε όλοι αυτοί που πουλάνε χριστουγεννιάτικες ατμόσφαιρες δεν ξέρουν την τύφλα τους.

Η υπόλοιπη μέρα (όση μείνει δηλαδή) ακόμα πιο καύλα. Πέντε έξι ταψιά έτοιμο φαγητό απ΄τις συμπεθέρες, ατέλειωτοι φραπέδες, παιχνίδια στους υπολογιστές και εθελοντικός εγκλωβισμός σε ένα τόσο δα δωματιάκι παύλα μπουρδελάκι. Το υπόλοιπο σπίτι το μαζέψαμε και αφήσαμε τη «σπηλιά» μας όπως ακριβώς την γουστάρουμε : προιστορικιά (αν κάτσεις και χρονολογήσεις τις αράχνες δηλαδή). Μέχρι και μαμούθ ζωγραφίσαμε στους τοίχους.

Με πολύ κόπο γράφω αυτό το κείμενο αν σκεφτείς ότι έχω να χτίσω κάνα δυό πόλεις και να κατακτήσω άλλη μία χωρίς τσιτάκι για να βγάλω την πουτάνα την μίσιον. Περαστική είμαι από τα μέρη σας. Έτσι, ίσα να πω ένα γεια και να γυρίσω πάλι στην χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρά μου. Απ΄αυτές που τα μελομακάρονα τα τρως και δεν τα στολίζεις, απ΄αυτές που στην άδειά σου κοιμάσαι και σαπίζεις και δεν τρέχεις δεξιά αριστερά να κυνηγάς τα χριστούγεννα. Απ΄αυτές που μπορείς να κλειστείς σε μια σπηλιά και γύρω γύρω να ΄ναι χριστούγεννα κι εσύ στη μέση ξεκούραστη.

A, και τελικά σήμερα είναι καρατσεκαρισμένα Πέμπτη.

Btw, o vague tourist γαμιέται. Καλά ρε φίλε, είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος στο σύμπαν που να γελάει έτσι; Μας γάμησες τον ύπνο προχθές στο αφιέρωμα του mad. Καλά ρε μαλάκες, έτσι αβέρτα τον αφήνετε αυτόν να ξυπνάει τον κόσμο πρωινιάτικα; Μιλάμε, αν γελάγανε οι κατσαρίδες πιο πετυχημένα θα το έκαναν.

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ


Μήνες ολόκληρους το χαλβάδιαζα. Και δεν μου το ΄παιρνε κανείς. Ούτε ένας. Χαλάλιζαν τα βρωμοδώρα τους σε πιο «χρήσιμα» πράγματα και σε πιο «μοντέρνα». Στο ποντικί παντελόνι με την ροζ μπεμπέ μπλούζα, στα μυστικά του κωλοβάλτου, κάνα καλτσάκι με φούντες για να κρέμονται από τα γκολφάκια, άντε και κάνα παιχνιδοειδές του τύπου ιχνογραφίες και παζλ. Μια μαλακία και μισή όλα τους. Και ΄γω φώναζα και χτυπιόμουν : «θέλω ένα καρότσι λαϊκής ρε ΄σεις». Τίποτα. Λες και δεν μίλαγα καν. Πάταγα κάτω το ποντικί παντελόνι, έσκιζα ιχνογραφίες, βούταγα μαρκαδόρους στη γυάλα με τα χελωνάκια κι έκοβα κρυφά μύτες απ΄τα κομματάκια των παζλ. Αλλά δεν έπαιρναν χαμπάρι.

Ό,τι συζήτηση κι αν γινόταν στο σπίτι, εγώ την έφερνα γύρω απ΄το δώρο μου. Ρώταγε ο παππούς τι θα φάμε, χωνόμουν εγώ: «είχε κάτι ωραίες πατατούλες στην λαϊκή παππού, αλλά ΔΕΝ χώραγαν στο καρότσι, τι λες να πάρουμε κι ένα για μένα;» Έπαιρνε τηλέφωνο καμιά θεία, έτρεχα, βούταγα πρώτη το ακουστικό και άρχιζα το παραμύθι: «καλέ θεία, πονάει πολύ το πόδι της γιαγιάς όταν σέρνει το καρότσι για τη λαϊκή, μήπως να παίρναμε κι ένα μικρό ροζ με κίτρινα ροδάκια, να τη βοηθήσουμε την καημενούλα;»

Φρικάριζαν οι θείες κι έτρεχαν πέντε πέντε να μάθουν πώς είναι το πόδι της γιαγιάς. Μέχρι έναν γείτονα αγγάρεψαν να την πηγαινοφέρνει με το αμάξι στην λαϊκή και η γκαντεμιά, δεν χρειαζόταν μετά ούτε το δικό της καρότσι. Μαλακία. Είχε φτάσει πια προπαραμονή Χριστουγέννων και τα πακέτα μου δεν φαίνονταν να έχουν ροδάκια. Τα έπαιρνα, τα ζύγιζα, τα τσούλαγα, κανένα δεν έκανε όπως θα ΄κανε ένα καρότσι. Όλα χύνονταν σαν σκατά στο πάτωμα και δεν έλεγαν να κουνηθούν. Ούτε καν ένα κιλό ντομάτες δεν μου ΄χαν πάρει για να είναι τουλάχιστον πιο κοντά στο κόνσεπτ. Απογοήτευση.

Αποφάσισα να κάνω αυτό που τους πόναγε περισσότερο. Απεργία πείνας. Μόνο έτσι καταλάβαιναν, αφού συνήθως είχα μόνιμα από πίσω μου μια ουρά που με κυνηγούσε να φάω ότι «δυναμωτική» μαλακία της είχαν σφυρίξει οι γειτόνισσες, η παιδίατρος και μια σιχαμένη γριά που διάβαζε φλιτζάνια και καρβούνιαζε μάγουλα με μαγουλάδες.

[Μέχρι ψωμί αλειμμένο με ωμό κιμά την είχε βάλει η γριά να μου φτιάξει. Και της το ΄λεγα της γιαγιάς «μήπως ρε γιαγιά δε σου έδωσε όλη τη συνταγή; Μήπως να το τηγανίσουμε και να γίνει ένα ωραίο κεφτεδοψωμάκι και να σε κεράσω κιόλας να δεις ότι έχω δίκιο;» Τίποτα. Φαγώθηκε να το φάω, το ΄φαγα, το ξέρασα και της τα ΄χωσε και η παιδίατρος μετά που άκουγε τις πίπες δεξιά αριστερά]

Ανήμερα Χριστούγεννα, λυσασμένη απ΄την πείνα, δεν έλεγα να σηκωθώ απ΄το κρεββάτι. Ποιος ο λόγος; Δώρα που δεν τσουλάνε και δεν χωράνε πατάτες, δεν είναι δώρα. Η αδελφή μου είχε ξυπνήσει απ΄τις εφτά. Εμ βέβαια. Το μαλακιστήρι είχε παραγγείλει ένα βιβλίο και της είχαν πάρει τρία απ΄την χαρά τους. Το καρότσι μου δεν θα ήταν αρκετά κουλτουριάρικο φαίνεται. Φώναζαν όλοι να πάω για να τελειώνουμε με τα δώρα, εγώ μουλάρι. Τελικά με πήραν σηκωτή, με έχωσαν κάτω απ΄το δέντρο, βγάλαμε τις φωτογραφίες για να στείλουμε στην μαμά και αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τα δώρα.

Τους είχα εκδικηθεί καλά όμως. Στην γιαγιά είχα πάρει ένα τάιντ για πλύσιμο στο χέρι (μόλις είχε αγοράσει πλυντήριο), στον παππού ένα 22 σπέσιαλ (κάπνιζε άσσο φίλτρο) και στο μαλακιστήρι ένα μολύβι (γιατί κοκορευόταν ότι ο δάσκαλος τους άφηνε να γράφουν με στυλό επειδή ήταν πια μεγάλοι). Τα δικά μου δώρα, τα γνωστά. Ήθελα να πάρω τα φουντάκια απ΄τα καλτσάκια και να τα χώσω στις μύτες τους.

Ε.. μέχρι που άνοιξε η γιαγιά την ντουλάπα φωνάζοντας «κοίτα καλέ που ξέχασα τα δώρα των παιδιών απ΄τη Γερμανία»! Κρυάδες. Αλλά.. το δώρο μου είχε ροδάκια. Καλό σημάδι αυτό. Είχε και χερούλι. Και έγραφε επάνω «ντηνούλα». Η μάνα μου το έγραφε έτσι. Χίλιες φορές της το ΄χα πει, ότι το παιδάκι της γράφεται με γιώτα αλλά πού αυτή. Φυσικά, δεν με χάλασε καθόλου.

Το είχα ξεχαρβαλιάσει εκείνο το καροτσάκι. Όλη μέρα κουβαλούσα. Ό,τι πλαστικά φρούτα είχε η γιαγιά στολισμένα στην φρουτιέρα, ό,τι σακούλες με σκουπίδια, ό,τι ρουχομάνι για σιδέρωμα και όοοολα τα παιχνίδια μου. Δεν ξεκόλλαγε απ΄το χέρι μου. Μέχρι που ένα πρωί σκέφτηκα να το πάρω στο σχολείο. Γιατί δηλαδή να έπρεπε να κουβαλάω την τσαντάρα στην πλάτη αφού είχα καρότσι με ροδάκια; Έφαγα τέτοια γιούχα που δεν ξανακράτησα καρότσι στα χέρια μου. Μέχρι σήμερα κουβαλάω όλα τα ψώνια στα χέρια. Μιλάμε για χοντρή καζούρα.

Λέω να το τελειώνω το θεματάκι αυτό φέτος. Λέω να πάρω ένα καροτσάκι λαϊκής και να το χώσω φάτσα κάρτα κάτω απ΄το δέντρο. Ροζ με κίτρινο. Κι ας με κράξουν.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

“PA RUM PUM PUM PUM…


…shall I play for you,
pa rum pum pum pum,
rum pum pum pum,
rum pum pum pum”

Πόσα κομμάτια να γίνω γαμώτο; Μου ΄χει φύγει το κλαπέτο στην δουλειά, στη φασίνα, στις εορταστικές – μη χέσω - λεπτομέρειες των ημερών, στην κωλοκίνηση (που όσο πάει δεν θα λέγεται κίνηση αλλά ακινησία) και στο τρέξιμο. Ψωνίζω δεκάδες δώρα, δουλεύω σαν τρελή, ο λογαριασμός στην τράπεζα γέμισε πάλι (παρόλο που κάνω φιλότιμες προσπάθειες να τον ρημάξω), το κωλοδέντρο ήθελε ένα τρίωρο να ρημαδοστολιστεί και οι επόμενες μέρες είναι κλεισμένες με όοοοολες τις βρωμοπαρέες απ΄τα παλιά και από ατέλειωτα σόγια.

He he! Let me rephrase: Είχα πολλά χρόνια να νοιώσω τόσο ζωντανή, τόσο ευτυχισμένη και τόσο ασφαλής. Και με ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο μικρά κόκκινα φιογκάκια από πάνω μέχρι κάτω (εντάξει, τα δάχτυλά μου έχουν γίνει μελιτζανάκια από τους φιόγκους). Και με όλους τους λογαριασμούς πληρωμένους. Και με δωράκια για όοοοολη μου την οικογένεια και τους φίλους. Και με χαρτζηλίκι να το κάνω όοοοοοοοτι γουστάρω. Και με άδεια για όλη την επόμενη βδομάδα. Και…και….και…

Ουφ. Νόμιζα ότι δεν θα ξανασυνέβαινε ποτέ όλο αυτό. Είχα πιστέψει ότι θα είμαι υποχρεωμένη για το υπόλοιπο της ζωής μου να βλέπω εφιάλτες με το Τέβε ως ένα μεγάλο σαλιάρικο τέρας (τα τέρατα που σέβονται τον εαυτό τους οφείλουν να στάζουν σάλια) να τυλίγει κάθε γαμημένο βράδι τις δαγκάνες του στον λαιμό μου, να ξυπνάω με κομμένη την ανάσα και… να καταλαβαίνω ότι για άλλη μια φορά καταπατείται βάναυσα η δική μου πλευρά του κρεβατιού (και του μαξιλαριού για να είμαι ακριβής – πουτάνα παντρειά).

Δεν είμαι σίγουρη αν θα το ξαναζήσω και προσπαθώ να το χαρώ όσο μπορώ. Και γράφω γι΄αυτό για να μην το ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου. Ποτέ όμως.

[Και στ΄αρχίδια μου ο Άγιος Βασίλης φέτος. Να πάει να γαμηθεί κι αυτός και τα κωλοδώρα του και να μην ξαναπατήσει ποτέ το βρωμοπόδαρό του στο σπίτι μας. Ξέρει αυτός]

ΟΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ


…και οι αποκρατικοποιήσεις.

Μαζί με όλα τα παράδοξα των πολιτικών ημερών, παίρνει η μπάλλα και τον ΟΤΕ. Όχι και μην το ξανακούσω. Δεν φταίει ούτε η κακοδιαχείριση, ούτε τα λαμόγια που τον έκλεψαν, ούτε ότι είναι ζημιογόνος επιχείρηση (άλλωστε πώς γίνεται ένα μονοπώλιο να είναι ζημιογόνο, αυτό χρειάζεται προσπάθεια να το καταφέρεις, αλλά οκ). Η λύση δόθηκε. Που δεν είναι ακριβώς λύση, είναι πετάμε το μπαλάκι, τα ΄κονομάμε once again και παρουσιάζουμε τα πράγματα πολύ χειρότερα απ΄ότι είναι, για να ισχυροποιήσουμε το «αυτός είναι ο μόνος τρόπος».

Να ρωτήσω κάτι χαζό; Όλα αυτά τα μεγάλα κεφάλια που σκέφτηκαν να τον αγοράσουν, πώς δηλαδή δέχονται να πάρουν κάτι τόσο σκάρτο; Και μην μου πείτε ότι δεν το ξέρουν, έχουν βουίξει τα κανάλια και οι εφημερίδες. Το σκάρτο εμπόρευμα δεν το φωνάζεις, το κουκουλώνεις. Εδώ εγώ για να πουλήσω το μαγαζάκι που είχε και θετικό ισοζύγιο στο κάτω κάτω, έφτυσα αίμα και τελικά το ΄δωσα μπιρ παρά. Άρα, είτε θα τον πάρουν κοψοχρονιά, είτε είναι μια χαρά επιχείρηση (αν φυσικά πρωτίστως ξεφορτωθείς τα λαμόγια που την άρμεγαν τόσα χρόνια) και το θεματάκι μας ήταν απ΄την αρχή να ξεπουλήσουμε.

Και φτάνουμε στο ρεζουμέεεεε. Ιδιωτικοποιήσεις και κανένας απολύτως έλεγχος. Και μην μου πείτε για την επιτροπή ανταγωνισμού γιατί είναι Δευτέρα και δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου το γέλιο. Γιατί κανείς δεν μου υπογράφει ότι οι τηλεπικοινωνιοτέτοιοι δεν θα μαζευτούν για τίποτε πιτόγυρα σε κάνα σουβλατζίδικο της μοδός, ώστε να ορίσουν τις τιμούλες τους και να μου πάνε το πάγιο εκατό ευρά. Και να το ξέρετε, εδώ δεν έχουμε παραγωγούς γάλακτος να βγούνε στα παράθυρα να τους μαρτυρήσουν, να κάνουν απεργίες και να τους κράζουν απ΄το πρωί ως το βράδι. Εδώ έχουμε μονάχα καταναλωτές. Και άντε πες όχι μετά (γιατί μεγαλύτερα πρόβατα απ΄τους έλληνες καταναλωτές δεν έχω ξαναματαδεί).

Η αντίρρησή μου βέβαια, δεν έχει να κάνει καθόλου με το αν οι μαλάκες του ΟΤΕ τον πήδηξαν κανονικότατα. Ούτε για τις σύχριστες υπηρεσίες του που είναι απαράδεκτες. Ούτε για τα λαμόγια τους υπάλληλους που είναι - η πλειοψηφία - για χοντρές μπάτσες. Η αντίρρησή μου έχει να κάνει με τον συνειρμό: κλέφτες, τεμπέληδες και απατεώνες = ιδιωτικοποίηση. Η κοινή λογική λέει κλέφτες και απατεώνες = φυλακή ή έστω απόλυση ή έστω ξήλωμα και φτου κι απ΄την αρχή. Αλλά μην τα ξαναλέμε. Ο αρχικλέφταρος δε λέει τον κλέφτη, κλέφτη. Θα πέσει φωτιά να τους κάψει.

Πάντως, για όσους η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ φαίνεται λογική και επιβεβλημένη, έχω να τους προτείνω να προχωρήσουν λίγο την σκέψη τους και να μην μας το παίζουν συντηρητικοί. Υπάρχουν πιο κερδοφόρες λύσεις που προφανώς δεν σκέφτηκαν (πού να τους κόψει – καλά που είμαι κι εγώ) αλλά στέκουν περισσότερο και παρακαλώ πολύ σπεύστε γιατί δεν πάει άλλο απ΄τους κλέφτες: Ιδιωτικοποίηση του Υπουργείου Οικονομικών (εκεί να δείτε πάρτι μόλις σπάσει το μονοπώλιο), ιδιωτικοποίηση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης (μπας και πληρωθούν τα μπατσάκια και βάλουν κάνα γκάτζετ της προκοπής που να δέρνει πιο εύκολα) και τέλος, ιδιωτικοποίηση του Υπουργείου Συγκοινωνιών (τα κτελ θα γίνουν πύραυλοι και τα σαπιοκάραβα γιοτ στο πιτς φυτίλι).

Αμ πώς! Ή θα υποστηρίξεις μέχρι τέλους την λογική σου ή πες το απ΄την αρχή ότι κάνεις εκποίηση και τρέξτε να προλάβετε. Αλλά μη μας περνάς και για μαλάκες!

ΚΑΡΕΚΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ


Ουφ.. ακόμα στο γραφείο. Με το μυαλό μου πετάω πάνω από άπλυτα ρούχα, σκονισμένα έπιπλα, μια ψόφια γλάστρα με μαϊντανούς, στοίβες πιάτα με όλη την πανίδα του ψόφιου φαγητού, ένα ρημάδι φόρεμα που φωνάζει τρεις μήνες να του μαζέψω τρία τόσα δα δαχτυλάκια απ΄τα πλαϊνά, ένα δέντρο αστόλιστο που με λίγη υπομονή σύντομα θα φαίνεται χιονισμένο (…απ΄την σκόνη και με φυσικούς ιστούς αράχνης παρακαλώ κι όχι γιαλαντζί), κάτι κάλτσες που ψάχνουν τα ταίρια τους σαν Ρωμαίοι που φωνάζουν τις καλτσο-ιουλιέττες τους κάτω από μπαλκόνια - καναπέδες κι ένα πιάτο ψίχουλα πάνω στο σεκρετέρ δίπλα στα οικογενειακά κειμήλια.Δύο τινά. Είτε θα συνεχίσω να πετάω και σαν καλή ψηλομύτα θα τα βλέπω όλα αφ΄υψηλού, είτε θα φάω ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο φασίνα, πηλοφόρι και μυστρί. Ή το πιο πιθανό τελικά, με κόβω να κάθομαι εδώ και να γράφω ανθυπολογοτεχνικά πονήματα για τα ζόρια της εργαζόμενης παύλα παραλίγο νοικοκυράς.

Όλοι μου λένε να βάλω πρόγραμμα για να μην τρέχω έτσι. Έβαλα λοιπόν. Δευτέρα άπλυτα – Τρίτη σιδέρωμα – Τετάρτη αποτρίχωση/ μάσκα/ πήλινγκ/ μπιμπίκια (σιγά μη δεν έβρισκα χρόνο να χώσω λίγη θηλυκότητα) – Πέμπτη μαγείρεμα (για το φιλότιμο δηλαδή – σουβλάκια σουβλάκια ε, μη μας πουν και αγαστρονόμητες) – Παρασκευή το Χάος – Σαββατοκύριακο τα ρέστα μου. Εντάξει, τυχαίνουν και τα έκτακτα αλλά εγώ έβαλα τα βασικά. Κάθισα, τα καμάρωσα και μετά είπα να τ΄αλλάξω λιγάκι. Είχα ξεχάσει το τριχοστάιλινγκ. Με τα πολλά, έχωσα τα πάντα εκτός από πλύσιμο, σιδέρωμα, μαγείρεμα, ξεσκόνισμα και σφουγγάρισμα. Δεν χωράνε λέμε!

Πετώντας πάνω από το Χάος, ανακαλύπτω ότι κάτω από την τρίτη καρέκλα της τραπεζαρίας μου, αυτή που είναι φάτσα απ΄τα δεξιά, υπάρχει ένα καθαρό κομμάτι πατώματος. Εκεί θα τη βγάλω Σαββατοκύριακο. Και αυτό κυρίες και κύριοι είναι σαν την κοσμοθεώρηση του μισογεμάτου ποτηριού, της αισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και μην μας θεωρήσετε τίποτα τρελλές άμα μας δείτε να κρυβόμαστε κάτω από καρέκλες. Απλά εμείς οι εργαζόμενες παύλα παραλίγο νοικοκυρές, έχουμε την φιλοσοφία μας που θα ακούσετε συχνά να αποκαλείται από τις μυημένες και ως η Θεωρία της Κρυψώνας του Μοναδικού Καθαρού Κομματιού Κάτω από την Τρίτη Καρέκλα της Τραπεζαρίας.

Καλό Σ/Κ εβριμπόντι και εύχομαι εκ βάθους καρδίας να πάθουν διάρροια όλοι οι εργένηδες και οι εργένισσες του κόσμου τούτου και να την βγάλουν καθισμένοι Πάνω στην Λεκάνη της Τουαλέττας Χέζοντας Αλλύπητα που όμως αυτό είναι μια άλλη φιλοσοφική θεωρία που απαξιάω ν’ αναλύσω ακριβώς τώρα.

ΩΔΗ ΣΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΔΟΝΤΙΑ


Ανάμεσα στις υπόλοιπες δικτατορίες του lifeμηχέσωstyle, αυτή που πραγματικά μου σπάει τα νεύρα είναι τα ολόλευκα και ολόισια δόντια. Όχι απ΄αυτά που τα βουρτσίζεις, τα προσέχεις, κάνεις και κάνα τσιγαράκι και τα ΄χεις ανθρώπινα. Όοοοχι. Απ΄τα άλλα. Απ΄αυτά που ντε και καλά θα πληρώσεις τον αισθητικό οδοντοτέτοιο να στα γυαλίσει, να στα ευθυγραμμίσει, να στα κάνει σετάκι με το… (πώς λέγεται γαμώτο) άσπρο του ματιού και να βγεις μετά ν’αστράφτεις και να φλασάρεις τους άλλους που δεν μεταλλάχτηκαν ακόμα.Έχει γεμίσει ο τόπος φλασιάρηδες. Είναι κάτι σαν τα τζιπ, κάτι σαν καινούργιο στάτους οφ τρεντίσιτι κι άμα κάνεις να γελάσεις με τα υποκίτρινά σου, μετά το ξανασκέφτεσαι και λες κι άμα δεν τους τυφλώσω αρκετά; Κι άμα το χαμόγελό μου δεν αρκετά αστραφτερό ώστε να φωτίσει το πρόσωπό μου να πέσουν άπαντες τέζα και μετά να λένε συνέχεια αστεία μπας και ξαναδούν το έργο τέχνης μουυυυ;

Έργο τέχνης είπα… Άμα δηλαδή η Τζοκόντα είχε ένα λίιιιιιιγο πιο πλατιό χαμόγελο μιλάμε θα είχε έρθει όλη η τέχνη τούμπα. Εντάξει, κάναμε μια υποχώρηση και δεχτήκαμε τις κυτταρίτιδες, τα ψωμάκια και τις ζουμπουρλούδικες αναγεννησιακές γκομενίτσες αλλά τα σάπια δόντια; Ζαμέ. Αν και η διαφήμιση του Παυλίδη μετά των σοκολατακίων του, θα είχε ένα πόιντ παραπάνω εδώ που τα λέμε.

Η «ομορφιά» ήταν πάντα δύσκολη, ακριβή και πρόσκαιρη. Αλλά τέλος πάντων ψιλοκαταλάβαινες ότι πρόκειται για κάτι εξωτερικό. Τώρα όμως συνδέεται και με τον εσωτερικό σου κόσμο. Δεν προδιαθέτει απλά παρά πείθει κιόλας για πράγματα του χαρακτήρα σου άμα την διαθέτεις. Γιατί το ολόλευκο χαμόγελο δεν έχει ταυτιστεί με τις αισθητικές επεμβάσεις ή έστω το οικονομικό στάτους αλλά με πράγματα λιγουλάκι πιο βαθιά.

Για παράδειγμα, ο πολιτικός με το φλασιάρικο χαμόγελο λέγεται πιο «ανθρώπινος» και «τίμιος» και εντάξει, άμα τον γνωρίσεις θα καταλάβεις, αλλά πόσοι από αυτούς που ψηφίζουν γνωρίζουν τους υποψήφιους; Άρα τετελεσμένο. Οι γκόμενοι που δεν φοβούνται να δείχνουν τα δόντια τους πιο «ζεστοί», «πρόσχαροι» και «ανοιχτοί», άρα θα γαμήσουν πιο εύκολα. Οι υποψήφιοι υπάλληλοι πιο «επαγγελματίες» άρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσληφθούν.

Θέλω να πω ότι αν κάποιος δεν γελάει πλατιά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι «εσωστρεφής», «δύσπιστος» ή «μουτζούφλης». Μπορεί κάλλιστα να σημαίνει ότι δεν γουστάρει να κόψει τον καφέ και το τσιγάρο για να γίνει φλασιάρης. Εντάξει, το θέμα υγιεινής παίζει πολύ στην εποχή μας και το καταλαβαίνω διότι είναι δύσκολο να είσαι βρώμικος πια. Και δεν μιλάω για περιπτώσεις που έχει φυτρώσει τρία στρέμματα σπανάκι στο σκυλόδοντο απ΄την απλυσιά.

Αλλά ρε γαμώτο ένα στραβό δοντάκι, μια κουφαλίτσα, μια κάποια κιτρινούλα κηλιδίτσα, γιατί θα πρέπει να μας κάνουν λιγότερο ζεστούς, ανθρώπινους, τίμιους, πρόσχαρους και δεν ξέρω τι άλλο έχουν σκεφτεί κάτι μαλάκες που δεν ξέρουν τι άλλο να επινοήσουν και είπαν να τρεντιάσουν την ασπρίλα.

Εδώ είμαι και ΄δω είσαστε. Σε λίγο θα γίνουν τρέντι τα πτηνά και θα μας βάζουν να κόβουμε τις μύτες μας και να κολλάμε σιδερένια γυαλιστερά ράμφη και θα απαγορεύεται να εισπνέουμε απ΄τις μύτες ή να ρουφάμε τις μύξες μας και θα είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε με μορς χτυπώντας τα ράμφη ο ένας του άλλου. Και σας το δηλώνω. Άμα γίνει κάτι τέτοιο, εγώ θα πουλάω μαλλί της γριάς και μάλιστα μπλε. Δεν θα μπορούν να το φάνε ούτε αυτοί με τις γυαλιστερές μύτες ούτε αυτοί με τα άσπρα δόντια.

Άντε μετά μαλάκες να σας δω τι τρεντιές θα σκεφτείτε για να φάτε το μπλε μαλλί μου. Για να μάθετε αρχιδάκια να μου καταργείτε έτσι στεγνά καφεδάκια, σοκολατίτσες και κόκκινο κρασάκι. Στα παντζάρια πάντως, καλά τους κάνατε.

ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΩ?


Αν δεχτώ ότι όπως ο κάθε άνθρωπος, είμαι μοναδική και έχω ξεχωριστή προσωπικότητα που δεν έχει κανείς στο Σύμπαν (αν δηλαδή απορρίψω έτσι στην ψύχρα ολόκληρη θεωρία παράλληλων συμπάντων – που θα την απορρίψω γιατί αυτή τη στιγμή με βολεύει μια χαρά), τότε παίζει να γαμηθεί παντελώς η θεωρία της ισότητας. Στην ουσία, ναι μεν είμαι μοναδική, ξεχωριστή μπλα μπλα αλλά το ίδιο και κάθε άνθρωπος στη γη και έτσι, προκύπτει η ισότητααααα.

Σημείωσις: ξεχωριστή και μοναδική δεν σημαίνει καλύτερη ή χειρότερη, απλά διαφορετική. Για να μην τα μπλέκουμε δηλαδή… που τελικά σιγά μη δεν τα μπλέκαμε.

Η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: ένα “μοναδικό” καβλοράπανο* (που όμως δεν το ΄ξερε) με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση (πώς έτυχε, δεν ξέρω) πήγε και αγόρασε ένα βιβλίο απ΄αυτά που μπλέκουν τα ακριβώς παραπάνω. Απ΄αυτά δηλαδή με τα της μοναδικής προσωπικότητας (του αναγνώστη μόνο - μιλάμε για εντελώς σχιζοφρενικούς συγγραφείς) που το «μοναδική» το μεταφράζουν κάπως σαν «τί μοναδική μπλούζα είναι αυτή χρυσή μου!», ή «ο γκόμενος που βρήκα έχει μια μοναδική… μύτη).

Έτσι λοιπόν, αφού διάβασε όλα αυτά σε δεύτερο ενικό και προστακτικούλα, το καβλοράπανο πείστηκε για την μοναδικότητά του, αλλά με την διαστρεβλωμένη έννοια ενός πανάκριβου πίνακα: μοναδικότητα = ομορφιά + σπανιότητα. Κι ο αμέσως επόμενος συνειρμός στο μυαλό ενός καβλοράπανου, δεν ήταν φυσικά ο θαυμασμός, η έκσταση και η συντήρηση του “έργου” αλλά πιο πρακτικά πράγματα : η αξία (βρε μανία αυτά τα καβλοράπανα με τις εξαργυρώσεις). Πόσα πιάνω; Σε ελεύθερη μετάφραση, τι αξίζω; Και φυσικά η απάντηση κατευθείαν απ΄το βιβλίο : Εσύ Αξίζεις Περισσότερα.

Το νυν συνειδητοποιημένο μοναδικό καβλοράπανο κυκλοφόρησε τα νέα στα υπόλοιπα μοναδικά καβλοράπανα και έτσι προέκυψαν οι υποστηρικτές του φαινομένου της υπεραξίας του υπερεγώ. Κατά το φαινόμενο αυτό, το *Εγώ* αξίζει πιο πολλά απ΄το *Εσείς* ή οι *Άλλοι*. Η ισότητα για τους υποστηρικτές της «μοναδικότητας» έχει ένα σωρό έννοιες. Ας πούμε, το «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι» σημαίνει ευκολότατα: «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, αλλά μόνο όταν μιλάμε για τους άλλους. Γιατί εγώ αξίζω πιο πολλά».

Και φτάνουμε στο τώωωωωρα… Η θεωρία του «μοναδικού και σπάνιου πίνακα», έχει υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο. Έχει διεισδύσει σε θρησκείες, επιστήμες και έθνη. Έχει στείλει κόσμο να σφαχτεί, να διαβάζει ζώδια, να ανοίγει τις πόρτες των β’ υποδοχέων των λιποκυττάρων του, να ακολουθεί εναγωνίως τη μόδα και συνεχώς να αναρρωτιέται «πόσα αξίζω;». Ακόμα κι αν η απάντηση είναι ήδη δοσμένη: «αξίζεις περισσότερα απ΄τους Άλλους». Και ενώ όλη αυτή η φιλοσοφία θα έπρεπε να κάνει τα καβλοράπανα να προσπαθούν να ξεχωρίσουν, αντιθέτως τα προβατοποιεί (αρκεί να χρησιμοποιήσεις ένα ΕΣΥ και ένα ΑΞΙΖΕΙΣ).

Και έχεις τώρα τα καβλοράπανα με ένα σωρό υπαρξιακά, περισσότερα από πριν : «γιατί ο Ερμής μου είναι ανάδρομος;», «γιατί οι πόρτες των λιποκυττάρων μου δεν είναι τόσο ανοιχτές όσο το μυαλό μου;», «γιατί δεν μ΄αφήνουν να αποδείξω αυτά που αξίζω;», «γιατί αρνούνται να παραδεχτούν ότι εγώ αξίζω παραπάνω;», «τι πάει να πει αξιοκρατία και γιατί δεν με χωνεύει;»

Και έφτασε λοιπόν η στιγμή που επιβάλλεται να εισάγουμε στην αγορά την θεωρία των παράλληλων συμπάντων. Και μάλιστα εκείνη την ψαγμένη όπου κάθε καβλοράπανο έχει ένα σύμπαν για την πάρτη του.

*καβλοράπανο: για τους περισσότερους σημαίνει ό,τι τους καβλώνει. Για μένα, ό,τι καβλώνει τους περισσότερους.

BEAUTY MYTH BUSTERS


Ξεκίνησα να ψάχνω για κάτι laser και τελικά ξόδεψα μια ολόκληρη μέρα σε ελληνικά site διάσημων αλυσίδων αδυνατίσματος, αισθητικής και αποτρίχωσης. Δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Νόμιζα ότι οι μαλακίες που ισχυρίζονται, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξουν διαθέσιμες σε κοινή θέα στο internet. Νόμιζα ότι θα σκέφτονταν διπλά πριν διατυπώσουν ΨΕΜΑΤΑ, ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ και ΛΑΘΟΣ ή ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟΥΣ επιστημονικούς όρους έτσι στην ψύχρα. Προφανώς ήμουν στην κοσμάρα μου.

Κάποτε ήθελα να γράψω δύο πράγματα για την αισθητική και το αδυνάτισμα. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν έχω ούτε τις γνώσεις, ούτε θα ήθελα τέτοια ευθύνη. Αυτό όμως που μπορώ (και με τα χάλια του ελληνικού internet μάλλον επιβάλλεται) είναι -όταν βρω χρόνο- να φτιάξω ένα blog που θα λειτουργεί ως myth buster για κάθε λέξη, θεραπεία ή ισχυρισμό σε αυτά τα site. Οτιδήποτε διάβασα ως τώρα, είναι εξοργιστικά λάθος και μου κάνει τρομερή εντύπωση που ο ιατρικός σύλλογος και οι οργανώσεις προστασίας καταναλωτών τα επιτρέπουν από τη στιγμή που υπάρχουν γραπτά πειστήρια της παραπλάνησής τους.

Διάβασα, ότι κάποτε ο ιατρικός σύλλογος της Θεσσαλονίκης είχε προσφύγει στον Εισαγγελέα. Τα αιτήματά τους ακυρώναν μεμιάς όλο το οικοδόμημα των ινστιτούτων. Ακούστε για παράδειγμα, αυτό το παράδοξο: οι γιατροί που εργάζονται εκεί, το μόνο που επιτρέπει ο νόμος να κάνουν είναι πρώτες βοήθειες και τίποτε άλλο. Αν όμως κάνουν και άλλες πράξεις, όπως π.χ. laser τότε θεωρείται ιατρείο ή νοσηλευτήριο και πρέπει να πληρεί τις προυποθέσεις. Πράγμα που δεν συμβαίνει σε καμμία περίπτωση φυσικά. Αν όμως το δεχτούμε, απαγορεύεται η διαφήμιση.

Βρήκα ένα σωρό παράδοξα με νόμους και καταγγελίες και κατέληξα ότι όλη αυτή η βιομηχανία είναι παράνομη απ΄την αρχή ως το τέλος. Πιο πολύ όμως, με εξόργισαν τα ψέμματα που γράφονταν για τις θεραπείες.

Έμαθα για θεραπεία αδυνατίσματος «που δρα απ’ αυθείας στους β υποδοχείς του λιποκυττάρου - στις «πόρτες» δηλαδή που ρυθμίζουν την έξοδο του λίπους από το λιποκύτταρο και τις «κρατάει» συνεχώς ανοιχτές!».

Έμαθα για «ειδική συσκευή υπερήχων η οποία 5πλασιάζει την παραγωγή κολλαγόνου και ενεργοποιεί μηχανισμούς ανάπλασης των κυττάρων».

Έμαθα για «τα φύκια spirulina, γνωστά για τις αναζωογονητικές τους ιδιότητες».

Έμαθα ότι «η μέθοδος Βιομοριακής ανανέωσης προσώπου με μάσκες και υπέρηχους συντελεί σταδιακά στην ομαλοποίηση του μεταβολισμού, αύξηση των υδάτινων αποθεμάτων και ακόμη αύξηση της παραγωγής κολαγόνου και ελαστίνης ώστε τελικά επιτυγχάνεται μια γενικότερη ενεργή και φυσική ανανέωση του Δέρματος του Προσώπου, λαιμού, ντεκολτέ».

Και τέλος ότι «το έντονο παλμικό φως σε μορφή λάμψης (flash) απορροφάται από τη μελανίνη της τρίχας, φτάνει στο θύλακά της και τον καταστρέφει, εμποδίζοντας την επανεμφάνιση της τρίχας. Το δέρμα γίνεται απαλό σαν βελούδο, μια για πάντα!»

Όλη μέρα κρατάω σημειώσεις, ψάχνω αντίστοιχες θεραπείες στο εξωτερικό, διαβάζω επιστημονικές μελέτες που τα ακυρώνουν ΟΛΑ ένα προς ένα και δεν πιστεύω στα μάτια μου που τόλμησαν να γράψουν όλες αυτές τις πατάτες στο ίντερνετ. Επιφυλλάσομαι λοιπόν, γιατί μπορεί να με τρώνε τα δαχτυλάκια μου αλλά έχει πολλή δουλειά κάτι τέτοιο.

p.s.1. Αν κάποιος έχει τις γνώσεις να το κάνει, παρακαλώ! Θα με βγάλετε από πολύ κόπο και διάβασμα και υπόσχομαι να υποστηρίξω την προσπάθεια όπως μπορώ. Αυτό όμως που θέλω να τονίσω είναι ότι τώρα που αρχίζει να χρησιμοποιείται το ελληνικό ίντερνετ είναι απαράδεκτο να υπάρχουν τέτοια μεσαιωνικά ψέμματα ασχολίαστα.

p.s.2. Επίσης αν κάποιος έχει τεχνικές γνώσεις για τις ραδιοσυχνότητες, τους υπέρηχους και τέλος πάντων όλη την «πρωτοποριακή τεχνολογία» κάποιων μηχανημάτων αισθητικής και αδυνατίσματος, ας μας διαφωτίσει τί αποτελεσματα έχουν ας πούμε σε μια θεραπεία όπως αυτή: “οι ραδιοσυχνότητες λειτουργούν ως μηχανική δόνηση μέσω κρυστάλλων που δονούνται σε ένα ελαστικό περιβάλλον (δέρμα) στην συχνότητα 2,8 MHz, δηλαδή 2.800.000 κύκλους /sec. Το σήμα που εκπέμπεται προκαλεί εναλλασσόμενη πίεση και βαθουλώματα στο δέρμα κάνοντας micromassage στο επίπεδο των τριχοειδών και εντείνοντας την παραγωγή υαλουρονικού οξέος“.

ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ;


Καμμιά φορά θυμάμαι το τρέξιμο για ν΄ ανοίξω το μαγαζί και φρικάρω. Περνώ έξω από μικρά εμπορικά και στο τσακ είμαι να μπω μέσα να συλλυπηθώ. Βλέπω καταστηματάρχες να στέκονται όρθιοι στην πόρτα χωρίς πελάτες, τα φώτα τους σβηστά για οικονομία και άλλοι να σπάνε εξωφρενικά τις τιμές για να τα βγάλουν πέρα. Κάθε φορά που μπαίνω σε μικρό μαγαζί σχεδόν νοιώθω την αγωνία του καταστηματάρχη μέχρι να ψωνίσω και την απογοήτευσή του όταν φύγω άπραγη. Όταν αποφάσισα ν΄ανοίξω το μαγαζί, η αλήθεια είναι ότι είχα πνιγεί στην χαρτούρα και στις υπηρεσίες. Δεν πήγε ποτέ το μυαλό μου ότι οι μηνιαίες υποχρεώσεις θα ήταν τόσο υπέρογκες, παρόλα αυτά είχα βάλει στην άκρη κάποια χρήματα για το πρώτο τετράμηνο ώστε να είναι πληρωμένα τουλάχιστον τα πάγια. Οι λογαριασμοί έρχονταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα όσο και να αυξανόταν η πελατεία. Όταν μπήκα για τα καλά στο παιχνίδι προσπάθησα να υπολογίσω με στοιχεία πια, τα πάγια ενός καταστήματος και δεν το πίστευα.

Ρωτώντας τριγύρω στα καταστήματα, δεν βρήκα ούτε έναν να μην χρωστάει στο τέβε, επιταγές, νοίκια. Κανείς. Όλοι περίμεναν κάτι. Άλλος τις γιορτές, άλλος τις εκπτώσεις, άλλος το Μετρό «που κάποτε θα γίνει στην Νίκαια και μετά θα βγάζουμε εκατομμύρια» και οι υπόλοιποι τα χρωστούμενα απ΄το τεφτέρι. Παρατήρησα μόνο μία υγιή επιχείρηση στις περίπου εκατό που είχα τριγύρω. Ένα καφενείο. Που ουσιαστικά έβγαζε χρήματα από τα τραπέζια για πρέφα, για μπαρμπούτι και άλλα τραγικά. Αλλιώς κλάφτα. Η κοπέλα που είχε το πιο όμορφο μαγαζί με δώρα, δούλευε το βράδι σε μια γραμμή 090 ως αστρολόγος για να πληρώνει τον διακανονισμό του Τέβε.

Ανά καιρούς, η μόνιμη συζήτηση που πάντα μα πάντα ακούω σε ένα σωρό παρέες είναι «πώς θα πιάσουμε την καλή» και «τι μαγαζί ν΄ανοίξουμε». Αν καμμιά φορά τύχει στην παρέα κάποιος που έχει ήδη εμπορική επιχείρηση και αρχίσει την κλάψα, όλοι υποθέτουν ότι το κάνει για να τους αποθαρρύνει. Κάποιοι άλλοι βλέποντας μερικές φορές την ρευστότητα ενός καταστηματάρχη υποθέτουν ότι για να έχει πάντα χρήματα, πάει καλά. Λάθος.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με την μάνα μου. Πήρε να μου πει για την κοπέλα που είχε ψιλικατζίδικο στην λαική της Παρασκευής πίσω απ΄τον πάγκο μας. Το έκλεισε προ διμήνου για «ανακαίνιση» και ακόμα ν΄ανοίξει. Οι λογαριασμοί και οι κλητήρες πηγαινοέρχονται και η κοπέλα άφαντη. Τα παράτησε ένα πρωί και τώρα την κυνηγάνε από παντού. Είχαμε επαφή μ΄αυτή την κοπέλα όταν το άνοιξε. Την σύστησα σε προμηθευτές και της έλεγα τα «μυστικά» της δουλειάς. Η μάνα μου επιμένει ότι είχε πάρα πολλή δουλειά. Εγώ ξέρω ότι το τόσο, ο πελάτης το κάνει τόοοοοσο. Άσε που όσο και να΄ναι, τελικά δεν φτάνει. Το τηλέφωνο όμως δεν έγινε για κουτσομπολιό. Έγινε για να μου πει πόσο ευτυχισμένη είναι που κατάφερα και π�