MY NUMBER ONE


Υπάρχουν μερικές δουλειές που τις μίσησα. Αν δηλαδή τις έβαζα σε λίστα, στο τοπ φάιβ των αισχρότερων, η νάμπερ ουάν θα ήταν ασυζητητί το πεζοδρόμιο. Όχι, δεν έχω κάνει την πουτάνα, εννοώ το πεζοδρόμιο στα ινστιτούτα.Είχανε προσλάβει τότε κάτι τζιμάνια του μάρκετινγκ κατευθείαν απ΄τα εξωτερικά και άρχισαν να μας βομβαρδίζουν με νέους τρόπους πώλησης όπως ameriki (τι πρωτότυπο). Αυτοί οι καραγκιόζηδες, έρχονταν φυσικά πάντα οφ σίζον γιατί πάνω στην σεζόν δεν προλάβαινες ούτε να κατουρήσεις, πόσο μάλλον να πληρώνεις χαραμοφάηδες. Εκτός σεζόν όμως, άρχιζαν οι γκρίνιες, οι μουρμούρες κι ένα σωρό μαλακίες για να φέρεις πιο πολλά λεφτά, που για λόγους συντομίας τα συνοψίζεις άνετα στο τρίπτυχο φιλότιμο- σφαλιάρα- ξεφτίλα.

Το στάδιο της ξεφτίλας ήταν το έσχατο και κάπου εκεί μεταξύ σφαλιάρας και ξεφτίλας, ήρθαν οι μάρκετερς να μας πουλήσουν τις ιδέες τους. Ένα περίεργο πράγμα μ΄αυτούς τους μάρκετερς. Όπου πήγαιναν κουβάλαγαν τα διπλώματά τους. Κιχ να έβγαζες, άνοιγαν τον χαρτοφύλακα και στα έτριβαν στην μούρη λες και χωρίς αυτά δεν επιτρεπόταν ν’ανοίξουν το στόμα τους. Τεσπα. Τότε ήταν στην μόδα η πώληση ντορ του ντορ. Αυτό που αντί να πάρεις τηλέφωνο και να σε βρίσουν μεσημεριάτικα, εσύ πήγαινες και τους χτύπαγες το κουδούνι μεσημεριάτικα για να σε βρίσουν αυτοπροσώπως μη τυχόν σου κλέψει άλλος τα εύσημα. Οι μάρκετερς είχαν αποφανθεί και γι΄αυτό: «πηγαίνεις μόνο μεσημέρι, που η νοικοκυρά έχει τελειώσει τις δουλειές της και είναι ήρεμη και ευάλωτη». Το «ευάλωτη» βασικά, ήταν είτε «πολύ πτώμα για να σε ακούσει», είτε «κοιμόταν και την ξύπνησες και κάτσε άκου τα ηλίθια τώρα». Δράμα η κατάσταση.

Φεύγοντας απ΄το στάδιο της σφαλιάρας και μπαίνοντας δυναμικά στο στάδιο της ξεφτίλας, οι μάρκετερς αποφάσισαν να κλείσουν την τρύπα του στόχου μας, μαζεύοντας τα χρωστούμενα. Ξέρετε, να έχεις κάνει μία ενημέρωση σε ινστιτούτο, να σου έχουν βουτήξει την κάρτα, να έχεις χρεωθεί όλο το ποσό, να έχεις κάνει μία επίσκεψη όλη κι όλη, να σου έχουν πουλήσει δεύτερη θεραπεία που δεν χωράει στην κάρτα και να σου κουβαλιούνται σπίτι για να εξοφληθούν την δεύτερη θεραπεία χωρίς καν να έχεις ξεκινήσει την πρώτη. Από Ανάβυσσο μέχρι Ασπρόπυργο έφτασε η χάρη μου και μάλιστα η μετακίνηση πληρωμένη από εμάς, μετά το οχτάωρο. Άμα μπορούσες, ας έλεγες όχι.

Η ξεφτίλα κορυφώθηκε με την πώληση στα πεζοδρόμια. Μας έφτιαξαν ένα σταντ της κακιάς ώρας και το έβαλαν στην είσοδο του ινστιτούτου. Εμείς θα μοιράζαμε τριαντάφυλλα στις περαστικές (για να κολακευτούν και να σταματήσουν), θα παίρναμε τα στοιχεία τους και θα τις πιέζαμε να ανέβουν πάνω να πάρουν το «δώρο» τους. Τσιμουδιά τι ήταν το δώρο. Έκπληξη τους λέγαμε και τρέχανε αυτές. Επάνω, τους περίμενε η αλεπού για ενημέρωση, πρηξαρχιδιστάν καμμιάς ώρας (μέχρι να ενδώσουν αλλιώς δεν έφευγαν – καλά, εκτός αν άρχιζαν τις χριστοπαναγίες) και μετά εμείς παίρναμε 1% από το κάθε συμβόλαιο. Τ΄αρχίδια μας κουνιόσαντε με άλλα λόγια. Αλλά πες όχι.

Τζίφος η φάση. Μετά από λίγο το έμαθαν όλοι και γέμισε ο τόπος σταντ κι εμείς από κάτω να μαλλιοτραβιόμαστε ποια θα δώσει τριαντάφυλλα, ποια πλαστικά σκουλαρίκια και ποια προσκλήσεις σε πάρτυ ομορφιάς και καλά. Μας πήραν χαμπάρι οι περαστικές και έριχναν τις χριστοπαναγίες χωρίς να χρειαστεί ν΄ανέβουν.

Η ξεφτίλα όμως δεν είχε τελειώσει. Φορτώσαμε τα σταντ μας και τα στήσαμε σε παραλίες. Πάντα προχώ εμείς. Ταγιέρ, τακούνια, μακιγιάζ και ψόφια τριαντάφυλλα, να κυνηγάνε κυτταρίτιδες, πεσμένους κώλους και ατίθασες κοιλιές. Και πώς να τους πλησιάσεις; Ααααα, ξέρετε σας έχει πέσει ο κώλος, μήπως θέλετε να σας τον μαζέψω; Ναι, έλεγαν οι μάρκετερς. «Η σωστή πώληση πρέπει να είναι ειλικρινής. Θα τις πλησιάζετε και τους λέτε στα ίσια: έχετε κυτταρίτιδα τρίτου βαθμού και παχυσαρκία και θα πεθάνετε σύντομα από καρδιά. Πρέπει να τις σοκάρετε για να δώσουν προσοχή». Τις καρασοκάραμε θα έλεγα. Η Νίκη στο τσακ την γλίτωσε την σαγιονάρα από έναν παχύσαρκο κύριο που έτρωγε κεφτεδάκια με την γυναίκα του. Και της το΄πα, άσε παιδάκι μου να ρημαδοφάει ο άνθρωπος και του τα λες μετά. Όχι αυτή, πρέπει να τον σοκάρω όσο τα τρώει, να νοιώσει τύψεις και να ψωνίσει εδώ και τώρα. Πλύση εγκεφάλου η Νικούλα και άντε να την συνεφέρεις. Όπως και όλες δηλαδή ή τουλάχιστον αυτές που δεν είχαν μαζέψει αρκετά άντε γαμήσου.

Αρχίζω και σέβομαι τα άντε γαμήσου και όλα αυτά που είχα ακούσει τότε. Ίσως χωρίς αυτά, να ήμουν τώρα εδώ, να λεγόμουν η γωνιά της ομορφιάς και της νεότητας ή δενξερωγωτι και να σας έγραφα πώς σηκώνεται ο κώλος απ΄το πάτωμα ή πόσες ρυτίδες επιτρέπεται να αφήσετε για να φαίνεστε γοητευτικές και σσσέξι και να μην είχα ιδέα για κβαντομηχανικές, χόρδα και θεωρίες των Πάντα.