MOI?


Πέρα από την πλάκα είμαστε και πολύ μαλάκες αν πιστεύουμε ότι είμαστε έτσι κι έτσι και γιουβέτσι επειδή είμαστε *εμείς*. Σε κάτι κουκουρούκου σεμινάρια και καλά για πωλήσεις, μας είχαν δώσει μια κόλλα χαρτί εντελώς άδεια, για να περιγράψουμε με εκατό λέξεις τον εαυτό μας.Όλες είχαμε συνηθίσει σε τίποτα multiple choice ή σε κάνα τεστάκι, απ΄αυτά που και καλά τα κάνεις για να δουν αν έχεις αυτοπεποίθηση, εσωτερική γαλήνη (!), προσωπικότητα, κ.α. αλλά ξέρεις από πριν τι ν΄απαντήσεις για να βγει ένα ζγουάου αποτέλεσμα και να καταπλήξεις τους εισηγητές και να νομίζουν ότι είσαι και γαμώ τους πωλητές. Που οι μαλάκες θα μπορούσαν απλά να ρίξουν μια ματιά στις στατιστικές σου αλλά τι να πεις, σε ακριβά ξενοδοχεία μας μάζευαν, σε αίθουσα θεών ήμασταν, ε όλο και κάνα god’s syndrome θα τους είχε κατσικωθεί στον σβέρκο.

Το θέμα ήταν βέβαια ότι όλες ήμασταν σίγουρες για τα χαρακτηριστικά που συντελούν την ευατάρα μας. Και εννοώ τα θετικά. Αρνητικά δεν είχε καμμιά. Εγώ το έδωσα κενό γιατί βρήκα ο μαλάκας την ώρα να το φιλοσοφήσω και να χαθώ στην κεφάλα μου μέχρι το κουδούνισμα και το «μολύβια κάτω». Περιέργως, τους άρεσε γιατί ένας απ΄τους θεούς παύλα εισηγητές το παραλλήλησε με το σκεπτικό ότι πρέπει να παραμένουμε λέει «λευκές κόλλες» σε κάθε «ευκαιρία γνώσης» (όπως ονόμαζε τα κωλοσεμινάρια) και με επαίνεσε για κάτι κουλά που με έφεραν στην δύσκολη θέση να στέκομαι για τρεις ώρες όρθια και να ακούω τις πίπες τους γαμώ το κέρατό τους κωλοεισηγητές της δεκάρας γαμώ.

Μ΄έπιασε που λέτε ο πανικός. Τι είμαι; Πώς έγινα αυτό που έγινα; Γιατί έχω κυτταρίτιδα; Και άλλα ρητορικά. Από τότε το αγαπημένο μου mind game είναι να μπαίνω σε παπούτσια αλλονών. Σε όλες τις εποχές. Και να καταλήγω ότι είμαι αυτό που είμαι τώρα, όχι επειδή είμαι *εγώ* αλλά επειδή έτυχε να είμαι *εγώ, τώρα, εδώ, έτσι*. Κάποιος αρχαίος τα ΄χε πει καλύτερα και δεν τα θυμάμαι αλλά για να το κάνω φραγκοδίφραγκα το φαντάστηκα κάπως έτσι. Αν ήμουν ο Ταρζάν στην ζούγκλα θα έγδερνα ελαφάκια χωρίς τύψεις και δεν θα έκανα αποτρίχωση (εκτός κι αν είχαν και στην ζούγκλα το έθιμο του Άη Γιάννη που πηδάς φωτιές και είναι ο καλύτερος τρόπος αποτρίχωσης αν η μάνα σου δεν σ΄αφήνει να ξυριστείς απ΄τα δέκα).

Αν ήμουν Γερμανίδα μη Εβραία στην εποχή του Χίτλερ, θα έλεγα ασυζητητί χάιλ, θα πλενόμουν με το παραδοσιακό σαπούνι, θα γούσταρα τους ξανθούς (μπλιάχχχχ) και δεν θα μου καιγόταν καρφάκι για όλα αυτά μέχρι φυσικά την στιγμή που θα με πληροφορούσαν ότι ο Χίτλερ έχασε και θα ψιλοψαχνόμουν. Και το καλύτερο, αν ήμουν ο Ντοστογιέφσκι, σίγουρα θα έγραφα τόμους ολόκληρους για τις μπίχλες και τις αποπνικτικές ατμόσφαιρες της κωλορωσσίας του τότε που θα έκαναν σίγουρα τον ήρωά μου να σφάζει γριές αβέρτα.

I mean, σιγά. Μην νομίζουμε δηλαδή ότι είμαστε τίποτε φοβερό πάνω ή πέρα από την εποχή μας (=τον τόπο που ζούμε, τις παραστάσεις και τις εκάστοτε *αξίες* που μας δόθηκαν). Άντε να ΄χουμε πετάξει ή σκεφτεί λιγάκι παραπάνω μερικές αξίες που ούτως ή άλλως είναι για να πάρουν τον πούλο λόγω εξέλιξης. ΙΜΗΟ, το μόνο ατού που δίνει σε κάθε νέα γενιά προβάδισμα, είναι η γνώση της ζωής των προγενέστερων. Για να μπορείς δηλαδή να πεις «ω, μα τι μαλάκες ήταν οι έτσι που πίστευαν ή έκαναν αυτά τότε». Αλλά κι εσύ το ίδιο μαλάκας θα είσαι για τους επόμενους και αρχιμαλάκας για τους μεθεπόμενους. Εκτός φυσικά κι αν πέσεις σε καμμιά γλυκούλα που θα πει «α τα καημένα τα χαζούλια τι μαλακιούλες πίστευαν τότε».

P.S.: Oι μπάτσοι του σήμερα (=Ελλάδα/Πολύδωρας/Δεξιά) δεν ανήκουν στις ως άνω κατηγορίες (βλέπε Πολύδωρας, Δεξιά). On second thought, αν ανήκουν, θα είναι πάντα οι τρισμέγιστοι τιτανομαλάκες της ιστορίας (για να τους κράζουμε στην εποχή τους).