ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΠΑΝΤΟΥ


Άργησα αλλά θα σκάσω αν δεν τα πω. Ο Till με μπρίζωσε και αποφάσισα να μην το αφήσω άλλο για το μέλλον. Φαγώθηκαν όλοι με τα κινητά στα σχολεία, τα πηδήματα, τις παρτούζες, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τις πτώσεις των ηθών και όλα αυτά τέλος πάντων που παθαίνουν τα πιτσιρίκια στις μέρες μας (και δεν μιλάω για την τελευταία περίπτωση του βιασμού, κανείς μας δεν έχει πλήρη εικόνα). Συγνώμη αλλά δεν βρίσκω σύνδεση μεταξύ παρτούζας μαθητών και πτώσης των ηθών.

Αδυνατώ να συνδέσω την φυσική βία με την πλασματική των ιντερνετοπαίχνιδων. Φρικάρω όταν ακούω ότι μια πίπα στα δεκάξι μας (έστω βιντεοσκοπημένη/ εμείς μόνο φωτογραφίζαμε τότε/ ο καθένας ότι έχει χρησιμοποιεί) σημαίνει το «τέλος της ηθικής». Η τιμιότητα, η ακεραιότητα, η αξιοπρέπεια και όλα αυτά που απαρτίζουν το ήθος στο κεφάλι κάποιου που ψωνίζει έτοιμες έννοιες και δεν τις ρημαδοσκέφτεται μόνος του, δεν συνεπάγονται την αποχή από σωματικές και πνευματικές ηδονές αρκεί φυσικά να μην βλάψει άλλους.

Τότε, είχαμε αρκετές κοπέλες που πηδιόσαντε ασύστολα. Όπως και σε όλα τα σχολεία σε όλες τις εποχές. Όχι δεν μιλάω για το Λύκειο, για το Γυμνάσιο μιλάω. Το τι είχαν ακούσει δεν λέγεται. Και όχι μόνο απ΄τους καθηγητές αλλά και απ΄τους μαθητές και μάλιστα απ΄αυτούς που τις πήδαγαν. Η κολλητή μου είχε πηδήξει το μισό σχολείο. Αν την έβλεπε κάποιος στον δρόμο δεν την έκανε κάτω από είκοσι. Και ήταν μόνο δεκατρία. Μόνιμο αντικείμενο σχολιασμού. Μέχρι να τελειώσει όοοολο το σχολείο. Το μόνο λάθος της ήταν ότι πηδιόταν. Το ότι ήταν και γαμώ τις μαθήτριες, το ότι έγινε αυτό που ονειρευόταν, το ότι είναι καραευτυχισμένη, όοοοχι δεν παίζει ρόλο. Μόνο οι πίπες που έπαιρνε μετράνε. Ξέρετε κάτι; Εκείνη τα ΄γραφε από τότε όλα στ΄αρχίδια της και πέρναγε γαμάτα. Είχε από παιδάκι τον δικό της κώδικα ηθικής και ήταν πάντα πολύ εντάξει με τον εαυτό της.

Θέτε κι άλλη ιστορία; Η μάνα μου το ΄χε γονατίσει το ατάρι και το νιντέντο. Βάζαμε χρονόμετρο για να προλάβουμε να παίξουμε όλοι και η πονήρω μας έβαζε στα κρεβάτια μας από τις οχτώ για να παίξει παραπάνω. Παίζαμε οικογενειακώς τα πιο βίαια και αιματηρά παιχνίδια που κυκλοφορούσαν (άσχετα αν μετά εκείνη κατέληξε οριστικά στο αιμοβόρο πακμαν ). Σας πληροφορώ δεν μας μαχαίρωσε, δεν την στραγγαλίσαμε και κλαίγαμε όλοι μαζί για βδομάδες όταν χάσαμε τον Ρούντι, το σκυλάκι μας.

Τι να πεις, υπάρχουν μυαλά και μυαλά. Υπάρχουν ήθη και ήθη. Υπάρχουν ζωές και ζωές. Υπάρχουν και κάτι πυροβολημένοι που ψάχνουν στις λίγες χαρές που μας έμειναν να βρουν τον Διάβολο που θα μας στείλει να βράζουμε αιώνια στην Κόλαση, μόνο και μόνο γιατί το μυαλό τους σκέφτεται διεστραμμένα και πρέπει ντε και καλά να βρουν τρόπους να το «νομιμοποιήσουν». Γιατί σε άλλη περίπτωση θα γίνονταν ρόμπα.

[Αν ας πούμε δεν είχαν όλοι κολλημένο στα κεφάλια τους το πανηγύρι που ονομάζουν «ήθος», ο Χαρδαβέλλας, ο Ευαγγελάτος και ο Χριστόδουλος θα ήταν το Αλτσαντίρινιούζ, το Μητσιχώστα ή το Αμάν και ο Λαζόπουλος με τον Μητσικώστα και τον Κανάκη θα λέγονταν δημοσιογράφοι. Αλλά τώρα όλα είναι ανάποδα. Για το δικό μου κεφάλι είναι πάντως ξεκάθαρο ποιοί είναι οι διεστραμμένοι]