HIGHLIGHTS

Πόσα πράγματα έχω μάθει αυτές τις μέρες, δε λέγεται. Να ΄χα δυό κεφάλια να τα ΄χωνα μέσα, πάλι δεν θα ΄φταναν.

Ξεκινώντας από τα πιο περίεργα, βρήκα τρόπο να μην ασχοληθώ ποτέ ξανά με ιούς. Ω ναι, υπάρχει τέτοιο πράγμα και παραυπάρχει. Μου πρότεινε ο μικρός να βάλουμε στο πισάκι μου σόλα… σολάριουμ…κάτι. Είναι λέει, εκείνο το ειδικό πρόγραμμα που τρέχει σαν τα windows, μοιάζει με τα windows αλλά από κάτω στα κρυφά, δεν είναι windows. Η οθόνη λέει, θα είναι περίπου η ίδια, ο τρόπος χρήσης παρόμοιος αλλά το σολάριουμ λειτουργεί εντελώς διαφορετικά και επιτρέπει διπλάσια ταχύτητα στο ίντερνετ με βασικό ατού ότι δεν προσβάλλεται από ιούς. Μα καλά τότε, αφού υπάρχει τέτοιο πράγμα γιατί δεν το έχουν όλοι και πάνε και φορτώνουν windows? Μπιτς μι. Can’t wait bro.

Έμαθα επίσης ότι άμα βουλώσει ο κεντρικός σωλήνας των υδραυλικών μεταξύ αποχέτευσης και του σπιτιού σου, τότε το σπίτι σου αποκτά την ακαταμάχητη εσάνς «αποχέτευση φθινόπωρο - χειμώνας 2006» και φεύγει μόνο με χειροβομβίδα. Α, πετάς και το πλυντήριο πιάτων εκτός αν το αγαπημένο σου φαγητό είναι σκατά με φράουλες.

Το άλλο; Υπάρχει λέει μια θεωρία που ονομάζεται η «θεωρία των Χόρδων». Χοντρικά, φανταστείτε μια τρίχα η οποία αντικαθιστά όλους τους τύπους σωματιδίων, κάνει βόλτες στον Χρόνο και ανάλογα πώς θα κουνηθεί, την ονομάζουμε ηλεκτρόνιο, φωτόνιο, κλπ. Αλλά έχει λέει πολλά κενά αυτή η θεωρία οπότε το αφήνω να το διαβάσω καλύτερα και να σας τα πω πιο επιστημονικά. Αυτό πάντως που μου άρεσε, είναι ότι τελικά όλα ανάγονται σε τρίχες. Προβλέπω να παρατήσω την αγαπημένη μου κβαντική και να κολλήσω με τις επιστημονικές τρίχες.

Γαμάω εντελώς τα ποστ που ήθελα να κάνω αλλά επειδή με κόβω να τρέχω άσχημα αυτή την εβδομάδα, ας γράψω και κάτι τελευταίο. Είδα το Darwin’s nightmare. Είναι ένα ντοκυμαντέρ που περιγράφει την εκμετάλλευση των κατοίκων της λίμνης Βικτώρια στην Αφρική από την Ευρώπη. Δείχνει την φρικιαστική ζωή των ανθρώπων εκεί, τα παιδιά που μεγαλώνουν εντελώς μόνα στους δρόμους γιατί οι γονείς τους πεθαίνουν από aids, καθώς και την παραγωγή της πέρκας του Νείλου. Το φιλέτο της πέρκας πηγαίνει καθημερινά με αεροπλάνα στην Ευρώπη ενώ τα υπολλείματα του ψαριού συλλέγονται από τις λάσπες γεμάτα σκουλήκια, ξεραίνονται στον ήλιο και μετά πωλούνται στους πεινασμένους ντόπιους. Τα παιδιά σνιφάρουν κόλλα και μένουν αναίσθητα για ώρες (τόσο αναίσθητα που δεν καταλαβαίνουν ότι βιάζονται στον ύπνο τους). Το ντοκυμαντέρ σε μερικές περιπτώσεις, αποκαλύπτει ότι τα αεροπλάνα από την Ευρώπη δεν έρχονται άδεια. Μεταφέρουν όπλα. Fish for guns. Δείτε το και ελάτε μετά να μου πείτε πόσο διαφέρει η Ευρώπη από κακές Αμερικές και οτιδήποτε δεν είναι *εμείς*. Κούνια που μας κούναγε παγκοσμιοποιημένα μου.

[Βασικά έχω γράψει σεντονάρα και ούτε τα μισά δεν είπα. Αφήνω για το μέλλον κάτι βιβλία και για τα υπόλοιπα, μόλις βρώ χρόνο θα επανέλθω].