ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ


Με πιάνει μερικές φορές το αναρχικό μου. Ένα κολλητάρι που δουλεύει στον ανεφοδιασμό πετρελαίου όλων των vips, στα βουπου και έχει ξεκωλωθεί αυτές τις μέρες να μοιράζει πετρέλαιο, μου λέει ότι απλά χτυπάει το κουδούνι, του δείχνουν την δεξαμενή, πάει, την γεμίζει, πληρώνεται και φεύγει. Κι αυτό του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δεν βάζουν όλοι αυτοί πετρέλαιο σαν κανονικοί άνθρωποι.

Δεν σου χτυπάνε το κουδούνι δηλαδή, να σε πανικοβάλουνε, να τρέξεις να τους «κόψεις» αν είναι καλοί άνθρωποι (ή αν θα σε κατακλέψουν), να πάτε παρείτσα στην δεξαμενούλα σου αφού πρώτα κεράσεις καφεδάκι, να μετρήσεις με την κουρμούτσα πριν και μετά, να τον κοιτάξεις βαθιά στα μάτια (sic) μπας και τελικά σ΄έκλεψε και δεν πήρες είδηση, να πάτε πάλι σπίτι, να σου πει την λυπητερή, να μετρήσεις τους μισθουλάκους ντάγκα ντάγκα, να τους δώσεις έτσι άδοξα, να τον χαιρετήσεις και μετά να ξαναπάς στην δεξαμενούλα για να την καμαρώσεις γεμάτη (εγώ την βγάζω και φωτογραφία στα πολύ χάι της). Άσε που εκείνες τις μέρες πάντα τάμα το ΄χουν, να είναι φίσκα τα δελτία ειδήσεων με όλους τους καινούργιους τρόπους για να σου φάνε λεφτά ή να νοθεύσουν το πετρελαιάκι σου. Άγχος του κερατά δηλαδή.

Γαμώ τους προλόγους αλλά πάλι το ξέσκισα στην πολυλογία. Κάθομαι λοιπόν και σκέφτομαι όλα αυτά που κάνουν κάποιοι άνθρωποι…αλλιώς. Πόση διαφορά έχει άνθρωπος με άνθρωπο όταν ο πρώτος άνθρωπος έχει ειδοποίηση ότι θα του κατασχέσουν το σπίτι για πεντακόσια ψωροευρώ που δεν τα ΄χει, και ο δεύτερος άνθρωπος δεν έχει δει ποτέ πώς είναι ένα κομμένο τηλέφωνο (όχι ρε δεύτερε άνθρωπε, δεν τρέχουν αίματα). Και πολύ θα ήθελα να τους βάλω μερικές τρικλοποδιές για να δω πώς θ΄αντιδράσουν. Το αναρχικό που λέγαμε…

Να έβαζα λέει, μια πρόκα στην ρόδα της λιμουζίνας ενός βιπ και να τον ανάγκαζα να κατέβει κάτω μέσα στην μέση του δρόμου απ΄αυτούς με τις λακούβες, και μετά να έκανα την τηλεφωνήτρια και να του έλεγα ότι «συγνώμη αλλά δεν μπορούμε να σας στείλουμε ταξί, είναι όλα κατειλλημένα…έτερος, όβερ». Χα! Και να έμενε εκεί ο βιπ ή να έπρεπε να περπατήσει, να περιμένει το φανάρι ν΄ανάψει πράσινο, να φάει λάσπη από τον γνωστό μαλάκα γιοταχί, να καταπιεί καυσαέριο από ένα λεωφορείο και μετά να πάει να βγάλει άκρη με το κωλομηχάνημα που κόβει εισιτήρια για το μετρό. Μια γαμωπροκούλα τι θα του ΄κανε!

Να έκανα λέει, αυτή την στριμμένη που έχουνε για υπάλληλο εκεί στην κωλοΔεη της γειτονιάς μου και να του ΄κοβα το ρεύμα για τρεις ολόκληρες μέρες όοοοσα λεφτά κι αν μου ΄δινε «γιατί έτσι είναι τα πράγματα – λυπάμαι δεν μπορώ να κάνω τίποτα». Και καπάκια να έκανα την ψηλομύτα υπάλληλο του Χίλτον, που θα έριχνε τα μούτρα του να πάει, μέχρι να φωταγωγηθεί η βιλάρα και να του έλεγα ότι «excuse me sir, there are no vacancies» και να αναγκαζόταν να πάει να μείνει σ΄ένα γαμιστρώνα στην Ομόνοια μαζί με πόρνες, πρεζάκια και αλλοδαποί. Και να του χτυπάγαν όλη νύχτα τα κουδούνια για πίπες, καμμιά δοσούλα ή για μεταχειρισμένα κινητά. Και να μην μπορούσε να κοιμηθεί γιατί οι κατσαρίδες θα του γαργάλαγαν τα πόδια και γιατί το μπάνιο δεν θα είχε πιγκάλ!!! (Το πιγκάλ είναι αυτό που εμείς ξέρουμε ως σκατοσκουπάκι).

…και καπάκια να του ζήταγα να μας πει την γνώμη του για την καινούργια τάση του Βαλεντίνο στα παντελόνια – σωλήνες. Και να το έβρισκε ενδιαφέρον και να μην με γαμωσταύριζε αλλά αντίθετα, να μου έλεγε πόσο πολύ του αρέσουν οι κολεξιόν του Βαλεντίνο και πόσο επηρρεάζεται από τη μόδα, αρκεί φυσικά να ταιριάζει στο σώμα του. Επίσης να τόνιζε πόσο ωραία είναι η ζωή, πόσα σύμπαντα συνομώτησαν για την κοσμάρα που τον έστειλαν να ζήσει και πόσο τελικά ο homo sapiens είναι ένα είδος και όχι τελείως διαφορετικά ζώα, με τελείως διαφορετικές παραστάσεις, με τελείως διαφορετικά σύμπαντα που πρέπει να κάτσουν να τα βάλουν να συνομωτήσουν.

(μαλάκα, όταν είμαι έτσι γράφω και γαμώ τις μεγάλες προτάσεις αλλά τώρα με φωνάζει το αφεντικό και δεν έχω χρόνο να τις μικρύνω για να με κάνω να φαίνομαι απ΄αυτές τις περίεργες γκόμενες που είναι ευκολοδιάβαστες, πολίτικαλισαμθινκ και κουλ. Πρέπει να έβρισα και λιγάκι, γουατέβερ).