THE CONCORDE FALLACY


Σήμερα είμαι ολόκληρη ένα λογικό σφάλμα. Ανακάλυψα ότι μπορείς άνετα κάτι μέρες σαν κι αυτή, να πας και να κολλήσεις πάνω σου ότι σφάλματα γουστάρεις.Έκανα μια βόλτα από τα επιστημονικοτέτοια του νετ κι έτριβα πάλι τα μάτια μου. Έτσι αισθάνομαι σήμερα. Κάτι σαν το Concorde, κάτι σαν το Βιετνάμ, όλα μου φαίνονται πως οδηγούν σε ήττα. Που όσο και να χώνεις λεφτά και χρόνο, όσους στρατιώτες και να στείλεις στην μάχη, οδηγείσαι με μαθηματική ακρίβεια στην ήττα. Γιατί ξεκίνησες λάθος…ή σε ξεκινήσανε. Ξέρεις ακριβώς τι φταίει αλλά λες, δε βαριέσαι και αύριο μέρα είναι.

Σήμερα θες άπειρους καφέδες, ρέχλα, αγκαλίτσες και να μην έχει πλημμυρίσει για πέμπτη συνεχόμενη μέρα όλη η κουζίνα απ΄ το σιφόνι. Ή τέλος πάντων να βρεθεί ένας υδραυλικός για κανονικούς ανθρώπους… απ΄αυτούς που σχολάνε μετά τις δέκα. Κλαψ. Μπορεί να είναι βαριεστημάρα, μπορεί κούραση, μπορεί και απλή καλή τεμπελιά. Γουστάρω όμως αυτή τη ματαιότητα.

Η πλήρης διάγνωση σε απλά ελληνικά πάει κάπως έτσι: σήμερα είμαι ολόκληρη μια ad hoc υπόθεση με τάσεις αναδρομικής διαστρέβλωσης στηριζόμενη εξ΄ολοκλήρου σε ανεκδοτικά πειστήρια με ανάγκη ενίσχυσης απ΄την κοινότητα. Ο νόμος των πραγματικά μεγάλων αριθμών με οδηγεί στην ψευδαίσθηση ομαδοποίησης και καραστάνταρ πάσχω από το σύνδρομο του Μωυσή. Karatsekarismeno.

Μην αγχώνεστε όμως. Ακούγεται περίπλοκο αλλά την παλεύω. Εκτός απ΄το σιφόνι. Αυτό είναι απάλευτο.

Καλή βδομάδα παίδες.