ΜΑΓΙΑ

Ένα ένα, τα μαγικά μου καταρίπτονται και μεταξύ μας, πολύ μου την έχει βιδώσει. Άμα χάσω κάτι μέσα στην χάβρα που ο υπόλοιπος κόσμος ονομάζει «σπίτι μου», πολύ θα ήθελα αφού φάω τον κόσμο να το βρω, μόλις δέσω κόμπο μια κόκκινη κορδέλα, να ξεπεταχτεί μπροστά μου. Γιατί έτσι. Γιατί «δένεις» λέει το χαμένο αντικείμενο και έτσι μαγικά δεν μπορεί να πάει πιο μακριά ή να χαθεί για πάντα και προφανώς μην έχοντας τι άλλο να κάνει, σου παραδίδεται με τα χέρια ψηλά.

Μου λείπει επίσης το γήτεμα στ΄άστρα (κάθε φορά που έπινα καυτό κακάο) για να φύγουν οι άφθες και που όταν νύχτωνε για τα καλά και δεν προλαβαίναμε το πρώτο αστέρι, έτρωγα χυλόπιτα απ΄τη γιαγιά γιατί έπρεπε να κάνω υπομονή μέχρι το επόμενο βράδι. Κι άντε τώρα να πετύχεις το πρώτο άστρο αφού τα ρημάδια εμφανίζονταν σε κοπάδια. Μια φορά είχα κρύψει τα γυαλιά της γιαγιάς και την έπεισα ότι δεν είχε πουθενά πουθενά άλλο άστρο εκτός από από κείνο ΄κει το μεγάλο απέναντι. Το ΄φαγε η γιαγιά, με γήτεψε και έγινα καλά. Δεν της το΄πα όμως ότι τελικά όλα τα άστρα γητεύουνε.

Όλα αυτά είχαν μια γλυκειά μαγεία απ΄αυτές που τις συναντάς στα παραμύθια και λες κοίτα, έζησα κι εγώ κάποτε λίγο παραμύθι τότε που ήμουν παιδί. Τότε που κάθε μέρα η μαμά μας «ξεμετρούσε» και έσκυβε στο τέλος να κάνει σταυρό στο κούτελό μας με το λάδι. Μετά προσπαθούσε να μας φιλήσει κι εμείς τρέχαμε για να μην χαλάσει ο σταυρός και χρειαστεί μετά να περιμένουμε πέντε ώρες χασμούρημα για καινούργιο σταυρό.

Μετά μεγαλώνεις. Όχι τόσο ώστε να τα ανατρέψεις όλα, αλλά αρκετά για να μην κάνεις καμμία ερώτηση ή κάποιο ειρωνικό σχόλιο στη γιαγιά, του τύπου «καλά ρε γιαγιά, αφού δεν βλέπεις μακριά πώς είσαι σίγουρη ότι δεν με γητεύεις με αεροπλάνο»; Και να σου απαντήσει εντελώς φυσικά το αμίμητο (ακόμα και για τα οχτώ σου χρόνια) «άμα είναι αεροπλάνο θα στείλει ο πιλότος σήμα στο πρώτο άστρο και θα γίνεις καλά». Από τότε κοίταγα με νόημα τους πιλότους στα αεροπλάνα για την Γερμανία γιατί ήξερα ότι η στραβομάρα της γιαγιάς είχε αγγαρέψει πολλούς πιλότους να στέλνουν σήματα στο πρώτο άστρο.

Η μάνα μου ακόμα και τώρα πιστεύει ότι κάποτε είχε ένα μαγικό πορτοφόλι που γεννούσε λεφτά. Κάθε πρωί που ξυπνούσε έβρισκε μέσα μια ολόκληρη πεντάρα για αρκετούς μήνες. Κάποιο βράδι παραφύλαξε αλλά τζίφος. Φυσικά το μαγικό πορτοφόλι της ήταν άδειο το άλλο πρωί αλλά από την επόμενη μέρα ξανά το ίδιο βιολί. Το μυστικό με όλα αυτά τα μαγικά είναι λέει να μην το πεις σε κανέναν. Μόλις έπιασε τον παππού της να του πει το μεγάλο μυστικό, το πορτοφόλι τσαντίστηκε και σταμάτησε να γεννάει λεφτά. Πρέπει να ήταν την ίδια εποχή που πέθανε ο παππούς.

Τώρα στην οικογένεια έχουμε ένα άλλο μαγικό να διαλευκάνουμε. Το «τζιζ». Είναι ένα περίεργο «χάρισμα» λέει η μαμά, που το ΄χουμε όλοι στην οικογένεια να κάνουμε «τζιζ» σε άλλους ανθρώπους. Όταν είχα το μαγαζί κανένας πελάτης δεν τολμούσε να πάρει μεταλλικό κέρμα από τα χέρια μου και όταν το ξεχνούσαν, το χάρισμά μου δεν τους επέτρεπε να το ξαναξεχάσουν ποτέ.

Το ΄λεγα χθες στην μαμά ότι το «χάρισμα» επανήλθε. Κάτι πήγε να πει ο μικρός για στατικούς ηλεκτρισμούς αλλά η μαμά του το ΄κοψε «αααα, παιδάκι μου αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρετε εσείς. Νομίζετε ότι τέτοια κατάρα φεύγει έτσι εύκολα; Τσάμπα λεφτά δώσαμε να σε σπουδάσουμε άμα πιστεύεις τους τσαρλατάνους που λένε ότι άμα ακουμπήσεις την νερατζιά στην αυλή θα πάψεις να κάνεις τζιζ».

Αυτές τις μέρες έχω ξεσκιστεί στα τζιζ. Άνθρωπος δεν με ακουμπάει. Αυτό το περίεργο χάρισμα φουντώνει τον χειμώνα, λέει η μαμά. Αλλά να μην στεναχωριέμαι γιατί η μάγισσα που καταράστηκε την προγιάγια μας το έδωσε μαζί με άλλα καλά πράγματα που τέλος πάντων, δεν μπορεί να μου τα πει γιατί άμα τα λες φεύγουν. Έτσι είναι αυτά τα μαγικά πράγματα.