ΠΡΩΙΝΗ ΜΑΛΑΚΙΑ


Η Αγία Βαρβάρα χθες βράδι δεν κοιμήθηκε. Ο ξαναεκλεγμένος με τα μπούνια δήμαρχος είχε τρελλό πατιρντί με πυροτεχνήματα και νταβαντούρια. Ορδές κατέβαιναν στην πλατεία τρία στενά κάτω απ΄το σπίτι μου για να πάνε στο γλέντι. Στην γειτονιά μου οι εκλογές είναι εξαιρετικά απλές: ψηφίζεις, γλεντάς και κοιμάσαι.

Αντίθετα, στην Νίκαια που ψηφίζω τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Ψηφίζεις, ξαναψηφίζεις και όλο μαλάκες τρως στην μάπα. Άσε που ποτέ δεν γλεντάς. Αυτή τη φορά οι ψηφοφόροι δεν είχαν πολλές επιλογές. Ή Κομμουνισμός ή Τζώρτζογλου. Ή λαός ή γκλίτερ. Ενδιάμεσο δεν είχαμε (ή μάλλον είχαμε αλλά προφανώς τον ψήφισα μόνο εγώ και η μάνα του). Και τώρα πρέπει να ξανατραβιέμαι την άλλη Κυριακή για να επιλέξω ανάμεσα στον πιο καλοκάγαθο ανθρωπάκο (αλλά επικίνδυνα άβουλο υπηρέτη του κόμματος) και στο σελέμπριτι (που όμως μεγάλωσε - στις - φτωχογειτονιές - της – Νίκαιας – και – είπε – να – συνεχίσει – την - παράδοση). Και μετά μου λένε για Δημοκρατίες.

Αυτό που σιχαίνομαι στις εκλογές των Δημοκρατικών πολιτευμάτων είναι ότι η μειοψηφία κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και η πλειοψηφία ξεχνάει αμέσως μετά ότι έχουμε Δημοκρατία. Τί να πεις, τέσσερα ολόκληρα χρόνια είναι αυτά. Μετά όλοι ξαναθυμούνται τα δημοκρατικά τους, που ουσιαστικά είναι το άλλοθι για να κάνουν οι μεν πάλι τουμπεκί και οι δε τους καίσαρες. Που να με πάρει ο διάολος αν αυτοί οι αρχαίοι το σκέφτηκαν σωστά πριν βαφτίσουν την Δημοκρατία ως το ένα και μοναδικό δίκαιο πολίτευμα ή αν το έκαναν για να προσθέσουν χρυσόσκονη σε κάτι που εκ των πραγμάτων είναι οξύμωρο.

Γιατί αν θέλαμε πραγματικά δίκαιη διακυβέρνηση θα έπρεπε όλοι να έχουμε λίγο πιο συχνή ανάμειξη σε όλο αυτό. Θα μπορούσαμε ας πούμε να κάνουμε δημοψηφίσματα κάθε εξάμηνο για την πορεία της δημοκρατικά εκλεγμένης διακυβέρνησης ή τέλος πάντων να κρατάμε το εισόδημα και την προβολή των εκλεγμένων σε ελεγχόμενα επίπεδα ούτως ώστε το κέρδος και η δόξα να μην είναι τα μοναδικά κίνητρα για την πολιτική.

Γιατί αυτά που συμβαίνουν κάθε βδομάδα τώρα στην πολιτική, στους αρχαίους συνέβαιναν κάθε τρεις κι ο κούκος. Αν δηλαδή τότε η πολιτική είχε τέτοιες ταχύτητες, πιθανόν τώρα «δημοκρατία» να σήμαινε διακυβέρνηση με εντελώς κβαντικές μεθόδους ψηφοφορίας. Το άλλο; Για πείτε μου σας παρακαλώ, πού χωράει τόση αποχή ψήφων σε μια δημοκρατική δημοκρατία (το ότι την καταφχαριστήθηκα είναι άλλο βέβαια). Η αποχή είναι αληθινή δημοκρατία; Η απαξίωση είναι η αξίωση της δικαιοσύνης; Άλλο οξύμωρο.

Μα τι μαλακίες λέω πρωί πρωί… Έφαγα την κίνηση της αρκούδας για να έρθω στην δουλειά μου, ο μισθός μου έχει ήδη φαγωθεί κι εγώ σαν μαλάκας κάθομαι και φιλοσοφώ για δημοκρατίες και το δίκαιο του πράγματος. Μόνο ένα πράγμα θα ήθελα. Ειλικρινά. Θα ήθελα έτσι ξαφνικά από σήμερα να έπαιρναν όλοι τους μισθούς μας. Και μετά θα ήθελα τις δηλώσεις τους για το πόσο χαρούμενοι είναι που εκλέχτηκαν και πόσο θα δουλέψουν για το καλό του τόπου (sic). Γιατί εγώ στην θέση τους δεν θα ΄χα κουράγιο ούτε να σηκωθώ απ΄το κρεβάτι μου.