ΠΡΟΦΕΣΟΝΑΛ ΣΙ-ΒΙ

[Πώς τα φέρνει καμμιά φορά η ζωή. Από λογιστικό γραφείο σε λαικές αγορές, μετά σε ινστιντούτα, μετά σε telemarketing, μετά σε πανηγύρια, μετά σε πωλήσεις, μετά συνεταιριλίκια με γιατρούς, μετά σε πλαστικούς χειρουργούς (ουφ), μετά σε λογιστήριο καναλιού, μετά πωλήτρια, μετά σε ψιλικατζίδικο και τώρα σε διαφημιστική.]

Κουλουβάχατα τα ΄χω κάνει. Ακούς ρε παιδάκι μου από κάποιους ανθρώπους ότι έχουν σπουδάσει δέκα πράγματα και έχουν κάνει αυτό κι αυτό κι αυτό. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Άντε και κάτι άσχετο από σπόντα που τέλος πάντων δεν το πολυλές ή το κολλάς από δίπλα για χόμπι ή εξτρίμ σπορτ.

Εγώ δηλαδή τί να τους πω; Ότι ξέρετε, μην περιμένετε να γνωρίζω και πολλά από λογιστική, ούτε μπορώ να πω ότι φυσάω στην αισθητική, οι πλαστικές δεν είναι το φόρτε μου, ενώ όταν σπούδαζα χρήση υπολογιστών το μόνο που υπήρχε τότε να μάθω ήταν dos, basic και telex (το οποίο telex μου χρειάστηκε ακριβώς όσο η συνταγή για βάφλες με κρεμμύδια), αφήστε που σαν πωλήτρια ρούχων ήμουν ένα μάτσο χάλια αλλά σας υπόσχομαι ότι άμα δω καρπούζι ή κολοκύθια μπορώ να εγγυηθώ ότι είναι φρέσκα; Έχετε δει εσείς δηλαδή τέτοιες πίπες σε βιογραφικό;

Κι άντε να το κάνουν οι άνθρωποι το ψυχικό. Μετά; Όλο και κάνα βαρετό outlook θα με στοιχειώνει πάλι, όλο και κάνα powerpoint θα πρέπει επιτέλους να μάθω (και να σταματήσω ν΄αρνούμαι ακόμα και να το ανοίξω από σιχαμάρα), όλο και κάνα eurofasma πάλι θα μου ζητάνε (και θα τρέχω να μου στείλουν πενήντα δισκέτες μαθήματα) κι από κολοκύθια κανείς. Γαμώ τις γκαντεμιές έχω σ΄αυτά τα πράγματα. Ό,τι δεν ξέρω, αυτό ζητάνε. Ό,τι μαιμουδιά και να κάνεις στο βιογραφικό σου δεν γλιτώνεις από το μακρύ χέρι του Προστάτη των Εργοδοτών.

Κι όλα αυτά δεν μου ήρθαν ουρανοκατέβατα γιατί σας πληροφορώ ότι και χρόνο να ΄χα, δεν έχω τα προσόντα για σπαζοκεφαλιές. Απλά αυτές τις μέρες λαμβάνω στο γραφείο πολλά βιογραφικά. Της πουτάνας από βιογραφικά για να είμαι ακριβής. Είμαι δε εντελώς σίγουρη ότι τα ΄χουν μαιμουδέψει και προσπαθώ να πάρω ιδέες μπας και φτιάξω μια φορά στην ζωή μου ένα βιογραφικό που όταν το βλέπεις δεν ξύνεις το κεφάλι σου σε λέξεις όπως «πανηγύρια», «dos» και «κολοκύθια από μποστάνι».

Το μυστικό πρέπει να είναι οι αγγλιστί ταμπέλες. Που είσαι δηλαδή πανηγυρτζής και γράφεις «general retailer in panigyria». Ή που είσαι μασατζού-βιζιτού και γράφεις άντερ χόμπιζ: “special use of hands” και μετά κλείνεις ματάκι και γίνεσαι ιδιαιτέρα και στ΄αρχίδια τους τί έχεις γράψει παραπάνω. Κάτι τέτοιο μάλλον χρειάζομαι. Μια φρασούλα που να την γράφει κάτω – κάτω και να είναι η φλασιά για την πρόκριση. Εμένα γράφει «ξέρω και καράτε». Όσο να πεις, έσφιγγαν μερικοί κώλοι αλλά κάτι κομπλεξικοί φοβόσαντε και έπαιρναν αυτές με τα hands. Απ΄την άλλη ίσως και να ΄ναι θέμα ονόματος. Άμα ας πούμε πάνω – πάνω γράφεις Νίκος Δήμου, χέστηκες τι θα διαβάσεις από κάτω (παρεκτός κι αν δουλεύεις στο χάι και θέλεις να βγάλεις ένα πιοτικό κουτσομπολιό). Τώρα που βρήκα τι φταίει πάνω πάνω και κάτω κάτω κι αφού δεν πρόκειται να κάνω προκοπή, μάλλον μου μένει να προβληματιστώ για το ζουμί ζουμί.

[Και μετά εντελώς ξαφνικά τρώω φλασιά και σκέφτομαι ότι δεν χρειάζονται όλα αυτά άμα ήδη δουλεύεις. Και μάλιστα χωρίς special use of hands. Γυρίζω το κεφάλι και βλέπω συναδέλφους, γραφεία, υπολογιστές και πέρα από το τζάμι, εκτάσεις με αμπέλια και μπόλικο ουρανό. Και στον υπολογιστή μου, άπειρα βιογραφικά. Και μετά τσιμπιέμαι να ξυπνήσω. Κι είμαι ακόμη εδώ. Κι αυτό το τελευταίο δεν είναι καθόλου κολοκύθια σας πληροφορώ.]