ΠΑΡΑΜΥΘΑ

Αν δεχτούμε ότι υπάρχει αυτό που λέμε «σύστημα», που παραυπάρχει δηλαδή (αυτό το περίφημο τέρας που μας κρατάει δέσμιους και κάνει μιά χαψιά όποιον πάει να ξεφύγει), τότε οι μηχανισμοί του είναι ξεφτιλισμένα εκτεθειμένοι στους πολέμιούς του. Το παράξενο δεν είναι όμως αυτό.

[Αν ας πούμε ο δράκος του παραμυθιού που είχε φυλακισμένη την βασιλοπούλα πήγαινε ένα πρωί και της έλεγε ότι ξέρεις, ο μόνος τρόπος να πεθάνω είναι να μου πιάσει κάποιος την ουρά, τότε θα ήταν απόλυτα λογικό η βασιλοπούλα να του ΄βαζε χέρι στην ουρά για να γλιτώσει και να πάει να γαμηθεί ο βασιλόπουλος που είναι ακόμα πέντε πίστες πίσω ο χασομέρης.

Φυσικά ένα πιο ψαγμένο παραμύθι θα ήθελε την βασιλοπούλα βολεμένη με την κατάσταση ώστε άμα δεήσει και σκάσει μύτη ο χασομέρης βασιλόπουλος να τεστάρει κατά πόσο μπορεί να σκοτώσει ολόκληρο δράκο. Σίγουρα όμως, κάποια στιγμή θα βρισκόταν ο άξιος για να λήξει το παραμύθι.

Ένα ακόμα πιο ψαγμένο παραμύθι ίσως να ήθελε την βασιλοπούλα να γουστάρει να την γαμήσει ο δράκος και να περνάει μια χαρά, αλλά παιδικά παραμύθια χωρίς αίσιο τέλος με βασιλόπουλους δεν έχουμε ακόμα. Ή τελικά μήπως έχουμε;]

Το παράξενο είναι ότι έχουμε μπροστά στα μάτια μας και χλευάζουμε τους μηχανισμούς που στηρίζουν το σύστημα (ζούμε δηλαδή στο τρίτο παραμύθι που η βασιλοπούλα είναι φυλακισμένη αλλά αρνείται να πιάσει την ουρά του δράκου γιατί κατά βάθος τον γουστάρει – δεν θέλει όμως και να την πούμε κτηνοβάτη).

Είναι περίπου σαν ένα dejavu:

Άμα σκάσει «θεομηνία», οι κυβερνώντες τα βάζουν με το θεό, οι πολίτες με το κράτος, οι αντιπολιτευάμενοι με τους κυβερνώντες, η βασιλοπούλα με τον δράκο, όλοι κράζουν στα κανάλια και ΕΜΕΙΣ γελάμε με όλους ξέροντας τί φταίει.


Άμα χάσει μία ποδοσφαιρική ομάδα, οι νικητές γλεντάνε και ειρωνεύονται, οι χαμένοι τα βάζουν με τον διαιτητή, οι οπαδοί άλλων ομάδων αναλύουν συνομωσίες (που όλο ασχολούμαστε με αυτές τις δύο ομάδες), όλοι κράζουν στα κανάλια και ΕΜΕΙΣ γελάμε με όλους ξέροντας τί φταίει.


Άμα γίνουν εκλογές, οι μισοί θα πανηγυρίζουν, οι άλλοι μισοί θα βρίζουν, τα μικρά κόμματα θα χαίρονται που μεγαλώνει η επιρροή τους (αλλά ουσιαστικά θα είναι μια σκατούλα στον κώλο του δράκου), όλοι θα κράζουν στα κανάλια και ΕΜΕΙΣ θα γελάμε με όλους ξέροντας τί φταίει.

Τα πράγματα είναι πολύ ρουτινιάρικα σ΄αυτό το παραμύθι. Για οποιοδήποτε συμβάν υπάρχει συγκεκριμένη αντίδραση, συγκεκριμένες απαντήσεις, συγκεκριμένες πράξεις και συγκεκριμένοι ΕΜΕΙΣ που πάντα γελάμε και - τελικά - γουστάρουμε να μας γαμάει ο δράκος. Αυτά θα έγραφα αμέσως μετά το πέρας μιας εκλογικής μέρας και μετά θα γέλαγα με όλους ξέροντας τί φταίει.

Γιατί σ΄αυτό το περίεργο παραμύθι η επόμενη των εκλογών, είναι εκείνη η σπάνια μέρα όπου κάθε χίλια χρόνια, ο δράκος παίρνει την ουρά του μακριά απ΄το κλουβί και την κρύβει καλά στο βάθος της σπηλιάς. Κι εγώ γελάω υπεροπτικά γιατί ξέρω τί φταίει.