ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Όταν ο Απόστολος, η Βάνα και ο Στράτος φωνασκούσαν για το ποιός ξέρει κατά πού πέφτει ο Πειραιάς, εγώ ήμουν σίγουρη ότι όλοι τους έχουν πάει μια βόλτα στο Μικρολίμανο, στην Ζέα, στο Δημοτικό θέατρο ή στο λιμάνι για κάνα νησάκι. Επίσης σιγουρότατα είχαν επισκεφτεί τα Βαρελάδικα, τα Καρπούζια και άλλα ξενυχτάδικα απαραίτητα για P.R. [και άλλα ακρωνύμια που ασπάζεσαι άμα πρέπει ο ίδιος να γίνεις ακρωνύμιο (βλέπε Λε Πα) για να χωρέσεις σε εξαιρετικά υψίσυχνα υποσυνείδητα (βλέπε fans)].

Αλλά ήταν μετριόφρονες και δεν ήθελαν να παραδεχτούν ότι στην ουσία είναι και αυτοί γνήσια παιδιά του λαού που παίζουν στα δάχτυλα φτωχογειτονιές και λοιπά sos κεφάλαια του εγχειριδίου του σωστού πολιτευάμενου. Επίσης ο Απόστολος, η Βάνα και ο Στράτος αφού εκλεγούν θα γνωρίσουν καλύτερα τις περιοχές που θα υπηρετήσουν και άλλα πι αρ αξιοθέατα που τους είχαν διαφύγει. Καλή φάση.

Οφείλω φυσικά να παραδεχτώ ότι ο Απόστολος ως ήδη εκλεγμένος εδώ και μια ολόκληρη τετραετία (που ισοδυναμεί τουλάχιστον με πέντε ντοκτορά – σχολείο ζωής λέμε), έχει κάποιες γνώσεις επιπλέον πάνω στο αντικείμενο. Ξέρει να κόβει σωστά κορδέλες, γνωρίζει πώς να σπάσει μια σαμπάνια σε ένα γιοτ ή να σηκώσει τον μεγαλύτερο χαρταετό του κόσμου. Ήταν όμως σπαθί. Συμβούλεψε on camera τους υπόλοιπους πρωτάρηδες ότι μην νομίζουν ότι δημοτικός σύμβουλος σημαίνει καμμιά αρμοδιότητα τσι προκοπής αλλά πού να τον ακούσουν οι βασιλικότεροι.

Αξιοσημείωτο είναι ωστόσο ότι υπηρετεί κατά γράμμα τόσα εικοσιτετράωρα την αριστερή ιδεολογία, που εντελώς κατακέφαλα πήγε και του ΄κατσε στην ωραία γκλάβα του. Τι να πεις, αυτά τα πράγματα καμμιά φορά δεν τα ελέγχεις. Έτσι και η Αριστερά. Θα σου δώσει μία, ξαφνικά μέσα στην βαρεμάρα σου και θα πεις «ρε σεις, είμαι μακαρονάς…oops sorry…κομμουνιστής πώς να το κάνουμε; Απλά τώρα είχα χρόνο να ενδοσκοπιστώ και συγνώμη για την καθυστέρηση, να σας συστήσω τον Μαρξ και τα εργατικά δικαιώματα».

Αυτό όμως που αναγνωρίζω και στους τρεις είναι η άψογη μύησή τους στον ορθό πολιτικό τηλεοπτικό λόγο. [Η Βάσια όχι. Έχει πολλά να μάθει ακόμα. Εκείνη είναι απ΄αυτούς που δεν έχουν αναπτύξει την αίσθηση της αιδούς ώστε να μην πουν «άντε γαμήσου» on camera και να μην είναι ο Ψινάκης]. Εκείνοι όμως ποτέ. Έχουν μελετήσει καλά το on/off camera savoir vivre και ο κάθε επικοινωνίστας θα τους έπαιρνε πίπες απ΄την χαρά του αν φυσικά οι επικοινωνίστες/ image-τέτοιοι έπαιρναν πίπες στα καλά μαθητούδια, αλλά προφανώς πρόκειται για εγκρατή άτομα.

Έτσι λοιπόν, έμαθαν όλοι τους με χίλιους τρόπους να λένε «άντε γαμήσου» σ΄εμένα προσωπικά με τον σωστό τρόπο, όπως και οι παλιοί. Περιφραστικά. Του τύπου «εγώ είμαι παιδί του λαού και γνωρίζω τι σημαίνει Μεροκάματο απλά εκείνο το Σάββατο ήταν όλα τα τραπέζια reserve». Έμαθαν επίσης να μιλούν ταυτόχρονα, πράγμα που θα έπρεπε να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις σπουδές τους (γιατί στα ΑΕΙ δραματικής μαθαίνεις υποκριτική θέατρου άντε μέχρι Επίδαυρο αλλά όχι για παραέξω απ΄το θέατρο πόσο μάλλον στον καθρέφτη σου). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έμαθαν να δείχνουν σίγουροι. Όπως οι πραγματικοί σταρ. Η Άντζελα που χου.

Με εντυπωσίασε εντυπωσιακά η πρόοδός τους. Τόσο που κατάφερα να εκφράσω περιφραστικά το «άντε γαμήσου» σε αυτό το κείμενο για να μην με λέτε κάθε τρεις και λίγο αθυρόστομη. Να με λέτε Σύμβουλα πλέον. Θα έλεγα επίσης ότι το περιφραστικό το φχαριστήθηκα εξίσου.